De bal was rond, het veld was kut

Daar komt hij aan met zijn grote witte jas. Hij is net terug met de röntgenfoto’s en stapt kordaat op me af.
” Het is maar goed dat je je enkel zelf rechtgezet hebt, anders hadden we het hier moeten doen en dan had je het erger gevoeld”.
Deze semi-berustende woorden van de dokter weet ik nog maar al te goed. Was voetbal wel mijn ding ?

Mei 2006
Het was een week voor ons eerste echte voetbaltoernooi ” ‘t Ruivers treffen” in mijn thuisdorpje Reuver. Michael, Ruud en ikzelf stonden op het stenen trapveld bij onze middelbare school te trainen voor het toernooi van het komend weekend. Ik was destijds de doelman van ons team, niet door mijn geweldige kat-achtige reflexen (die bestonden ook niet) maar meer omdat ik op die manier tenminste niet teveel mensen in de weg liep. Ik heb weleens in het veld gestaan maar het enige wat je dan ziet is een verdediger die over zijn eigen benen struikelt en zich laat passeren door spelertjes van 6 jaar oud. Een kwartier voor het einde gebeurde het volgende. Mijn vriend Michael was ingedeeld bij het tegenspelende team en vervulde uiteraard de rol als spits. Hij was ook zowat de enige in het veld met wat meer voetbalervaring. Hij nadert mijn doel en ik weet mijn voet precies tegen de bal aan te houden om deze te stoppen. Echter er zat zoveel kracht achter Michael’s beweging dat deze beweging doorging en mijn voet over de bal rolde. Er ontstond meteen een geluid van krakende takken. Helaas voor mij waren het geen takken maar botten. Ik lag op mijn rug, keek naar mijn enkel en zag de linkervoet met de tenen naar links liggen. Niet goed. In een opwelling en met het zwart voor mijn ogen (puur vanwege de pijn en vrijkomende adrenaline) bracht ik mijn enkel naar een normale stand. Wederom een luid gekraak maar ik kon alleen maar zeggen ”Nou, dat lijkt er weer op”. Klasgenoten die op een veld verder aan het spelen waren kwamen aanlopen, ze hadden het breken van bot duidelijk gehoord en ik dacht dat het wel meeviel en wilde gaan staan. Ik stapte op links maar helaas, ik zakte in mekaar als een verkeerd gestapelde Jenga toren.

Eenmaal in het ziekenhuis van Roermond werd na röntgenfoto’s duidelijk wat er aan de hand was. (lang leve technologie). Ik had mijn kuitbeen doormidden en 2 breuken in mijn enkel. Het toernooi van volgende week viel dus wel op mijn buik te schrijven. Over schrijven gesproken, er werd die week nog heel veel geschreven, namelijk op mijn gips. In allerlei blije kleurtjes werden door klasgenoten lieve teksten achtergelaten. Dat weekend bevond ik me dus in een rolstoel achter het doel om ons team aan te moedigen. Hierbij werd ik vergezeld door mijn camera om alle actie vast te leggen. Met name veel ballen die in ons doel vlogen maar het was toen ook 2006 en we waren toen nog groener dan dat gras op het veld. Tijden zouden veranderen. En snel…

2007 en verder
Al met al wist mijn pootje redelijk te genezen. Niet dat het weer de oude werd maar dankzij fysiotherapie en volhouden wist ik uiteindelijk na rolstoel en krukken weer zonder steun te lopen. Zij het wel met een scheve poot en steunzolen die altijd zullen blijven maar op het blote oog is het vaak niet te zien. Maar ik zou toch weer in dat doel staan. Ik kon het niet laten. Tijdens mijn revalidatie stond ik al vroeg weer in het doel, te vroeg. ” Ja dan hinkel ik toch gewoon op mijn goede voet op en neer en duik ik gewoon naar de andere kant? ”. Nou top idee dachten de jonkies die we waren toen. Tot ik natuurlijk later de dokter weer onder ogen kwam. ” Tim nu mag je weer langzaam beginnen te belasten op je voet en weer langzaam naar het voetbal terug gaan ”. Ik zei : ” Dokter, ik sta alweer 2 weken in het doel maar dan wel goed oplettend dat ik niet op die kant steun ”. Ik heb nog nooit een arts zo snel zo wit zien worden. Zijn gezicht had exact de kleur gekregen van zijn jas, ik vond het wel een goede vinding voor een Halloween party maar daar dacht hij anders over.

FC de Tufkes
Ons team in 2007

Bovenstaand de foto van ons uiteindelijke team in 2007. We waren er klaar voor en dat zou de rest ook snel te weten komen.
Voor ons doen was het prima om zelfs van enkele grotere namen gelijk te spelen of te winnen. Ik voelde me goed en het team voelde zich goed. Dit weekend was aanleiding om nu ieder weekend te voetballen op het trapveld in ons kleine Reuver. Het was een knollenveld met meer heuvels en kraters dan de gemiddelde maan. Maar ondanks dat hebben we hier jaren plezier aan gehad. Ik herinner me nog een moment dat er een busje stopte langs de weg en spontaan mee wilde voetballen. Deze gasten waren polen zonder nek en twee koppen groter dan ons. Maar ondanks alles werd dit een van de meest spannende matches ooit en wisten we de tegenstander te kloppen. En dat als ons jonkies, allemaal gemiddeld een jaar of 18. We waren trots en we waren verslaafd aan de bal en het kutveld. Maar wel óns kutveld ! 😀

Dit alles hobbelde lekker door tot een jaar of 2008/2009 ik weet het niet zeker meer. Maar hier stond ik weer vol energie in mijn doel en alles ging van een leien dakje. Maar dat voetbal niet voor mij weggelegd was bleek wederom. Dit keer geen botbreuk maar een hersenschudding (ja ook ik heb hersenen… ergens….). Dit stomme ei was zo op de bal gefocust dat hij onbewust een stap teveel achteruit deed en tussen de doelpalen kwam te staan. Wat gebeurde was een mooie redding maar mijn schedel kwam keihard op het aluminium terecht. En het waren geen mooie ronden palen nee het waren verdorie nog vierkante palen ook en op zo’n lasnaad/hoek kwam ik dus terecht. Ik herinner me nog dat ik opstond en aan mijn hoefd voelde. Bloed gutste uit de wond en ineens had ik een rode handschoen. Niet goed, maar de wedstrijd duurde nog maar 10 minuten en we zouden doorgaan dacht ik. Ik smeet de bal naar voren en op dat moment werd ik pudding. De film stopte daar en ik herinner me nog dat Ruud en Michael schreeuwden ”Tim, wat is er mis ?? ”. Ik viel voorover met mijn gezicht in het gras en werd wakker richting de eerste hulp. Dit keer kon ik compleet geen woonplaats of geboortedatum meer opnoemen. Not good, they said. De dagen erna ben ik veel thuis gebleven op mijn kamer in Reuver met de rolluiken omlaag. Duizelig, misselijk en knallende hoofdpijn.

Maar het gekste komt nog. Ja ik ben uiteraard wel gestopt met het spelen van voetbal hierna, ook omdat ik in het naderende jaar zou afstuderen en ik niet mijn werkleven in gevaar wilde brengen. Maar het gekke was dat ik na dit moment totaal veranderd was. Misschien zijn er heel wat draadjes door mekaar geschud, waarschijnlijk, maar ik kwam er snel achter dat ik er blij mee was. Eens de zo in zichzelf gekeerde onzekere jongen was ineens een uitbundig en extrovert type geworden. Niet dat ik introverte mensen nu maar meteen ga aanmoedigen een hersenschudding op te lopen hahahaha. Maar ik heb er zeker mazzel mee gehad. Het maakt onlosmakelijk deel uit van wie ik nu ben en wat ik doe en dat ik (soms ook helaas) maar weinig schaamte heb (ja heerlijk mezelf in een wekelijkse column voor de gek houden). Ik zeg en schrijf wat ik denk en dit levert veelal hilarische situaties op. En het is heel handig voor mijn vrienden en omgeving omdat die meteen weten wat er speelt. Voor het poker was het trouwens niet altijd handig want als je geen leugentjes kunt vertellen ben je daar natuurlijk ten dode opgeschreven bij het bluffen 😉

Anyways, dit was het weer voor de column van deze week. Ik wilde jullie een beetje meenemen in een heel belangrijk stukje uit mijn verleden. Het letterlijk vallen en opstaan met het voetbal en het veranderen van persoon. Het is goed gekomen, ik ben nu iemand die veel hobby’s heeft ontwikkeld en zijn beroep met plezier uitvoert. Ik zou zeggen, bedankt voor het lezen en tot volgende week.

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013
” Be happy and laugh ”

2009 team TEAM 2009

Mensen van willen en doen

“Non scholae, sed Vitae discimus”

Wij leren niet voor de school, maar voor het leven

Bovenstaand nog altijd de quote die tot leven kwam binnen K.S.V. Woord en Daad (kort: W en D).
Opgericht in juni 1932 en nu al meer dan 80 jaar lang ononderbroken staat deze vereniging nog altijd muurvast in de stad Heerlen.
Inmiddels uitgegroeid tot een zeer gewaardeerde studentenvereniging zijn vele oud-leden en begunstigers (waaronder mezelf) nog altijd niet weg te slaan bij W en D.

Voor mij begon het allemaal in augustus 2006. Ik schreef me in voor de studie fysiotherapie en wilde ook mijn toekomstige stad al wat beter leren kennen. Al snel ontmoette ik de mensen van W en D die ons tijdens de introductiedagen kennis bijbrachten over de stad (lees: welke cafés zijn goed, hoe versier je vrouwen en wat gebeurt er bij teveel drinken). Ik als plattelandsjongen had zich nog niet vaak in een stad laten zien en er ging een wereld voor me open. Overal reclame voor biermerken : ”studeren is drinken”, borden met sigarettenmerken : ”studeren is roken” en reclame met condoommerken : ”studeren is veilig” en ik wist al meteen dat dit niet mijn kleine dorpje Reuver meer was. Tijdens de introductiedagen werden er spellen gespeeld om mekaar beter te leren kennen en mensen die het verschijnsel alcohol niet kenden zouden dit weldra nooit meer vergeten.

nuldejaars 2006nuldejaars 2006.2
Een aantal nulderjaars uit 2006 en een van de vele ”vleeshopen”. W en D destijds nog heel erg kisten en legerkleding

Een van de meest gewaardeerde momenten was altijd de ”cantus”. Een spel met een enorm deelnemersveld waar gezongen werd en naar de opperheer ook wel de presus geluisterd moest worden. Zo niet dan volgden er bierstraffen compleet van het jezusatje tot drinken uit een maatje 46 kist.
De jaren gingen voorbij en na jarenlang onze ”soos” te hebben gehad in café de Raadskelder zijn we nu al enkele jaren te vinden in de irish pub (Erin’s Isle) te Heerlen. Ik merk dat er een flinke ommekeer heeft plaatsgevonden van de ”legerkleding vereniging” naar een vele malen opener vereniging waar iedereen zichzelf kan zijn. (Niet een slecht bijkomend verschijnsel is dat het aantal vrouwelijke leden misschien wel verdrievoudigd is sinds die tijd). Dit resulteerde tot een meute zoals hier op deze foto uit 2012 (een standaard woensdagavond)
de meute 201216e lustrum 2012

Een mooi Woord en Daad moment vond ik zelf het 16e lustrum vorig jaar toen W en D 80 jaar bestond (zie foto rechts). Hier heb ik nog vele oudere mensen ontmoet waaronder zelfs de zoon van de toenmalige 1e voorzitter ooit. Dat zijn momenten waar je het allemaal voor doet. Ook bij deze oudjes brandde het W en D vuurtje nog altijd en kwamen ze met uit hun tijd spannende verhalen zoals het ”sinaasappelincident” en de tijd van actieve deelname in het verzet tijdens de 2e wereldoorlog. De vereniging heeft het ,net als nu, altijd het beste voor gehad met hun leden. Op moment van schrijven ben ik al 3 jaar begunstiger wat wil zeggen dat ik geen student meer ben maar nog wel altijd actief deelneem en jaarlijks een begunstigersbijdrage lever aan de vereniging waarmee ze weer allerhande activiteiten kunnen plannen. Zoals de zeer gewaardeerde stedentrips of etentjes zoals spareribs en de befaamde fish and chips.
fish and chipsberlijn 2013

Op dit moment kan ik gewoonweg genieten van de passie en het enthousiasme dat de studenten anno 2013 met zich meebrengen naar de soosavonden. Dankzij goed bestuurswerk staan de maanden bomvol activiteiten, etentjes en meer om iedereen het naar de zin te maken. Deze nieuwe generatie laat nu al de ware vlam zien achter Woord en Daad en dit zal de komende tijden nog gaan uitgroeien tot een waar olympisch vuur. Heerlen zal weten wie wij zijn en wat wij doen en ook de media heeft de laatste jaren veelvuldig aandacht aan ons besteed. Dit hadden we niet kunnen doen zonder de steun en inzet van al onze enthousiaste leden die onze vereniging rijk is!

Mannen van willen en doen, mannen van woord en daad !
Vrouwen van willen en doen, vrouwen van woord en daad !
Mensen van willen en doen, mensen van woord en daad !

De column van deze week is tot stand gekomen dankzij het huidige enthousiasme binnen onze vereniging Woord en Daad. Een inspiratiebron voor me! Slechts zelden heb ik zo’n grote groep verschillende mensen zo gezamenlijk hun vereniging lief zien hebben.
Ik geloof dat deze vereniging en zijn leden nog jarenlang van zich zullen laten horen, tot de tijd dat ik zelf een 80-plusser ben en bij een van de lustrums met verhalen kom over ”mijn vroeger”.

Woord en Daad : BEDANKT

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013

Waar gaat het heen ?

Stel je voor :
Je loopt op je dooie gemak, nietsvermoedend, door de supermarkt. Je koopt je normale zaken en begeeft je in een van de vele gangpaden. Maar daar ineens zie je ze staan… Ja zé staan je nu al aan te staren en gniffelen al bespottend met zijn allen vanachter hun schap. Met zijn allen staan zij klaar om jouw dag te vergallen. Zij zijn er nu al, maar ze zijn natuurlijk veel te vroeg voor deze tijd van het jaar. Ja mensen, ik heb het natuurlijk over de pepernoten, kruidnoten en taai taai. Want ze zijn er gewoon weer hoor, gewoon in fokking September! Jaaaaa en zonder blikken en blozen wachten ze weer op een nietsvermoedend moment om zó hop in je mandje te springen. Variabele kosten die spontaan omhoog gaan na een supermarktbezoek ? Blame it on the ”pepernoot”. 😛 Hell geen idee hoe die dingen heten in het engels en of ze die wel kennen daar. (Google translate fluistert me in : ”gingerbread”) oké dan weten we dat ook weer. Waar gaat het heen met de winkels ?!

En schaam jullie niet als jullie denken : ”wat een afgezaagde column is dit weer, al de zoveelste die zeurt over het vroegtijdig opduiken van pepernoten”. Ja vooral niet schamen, want het verhaal van vandaag wordt nog vele malen afgezaagder dan dit. Serieus stop met lezen en ga youtube langs want we komen nu bij het volgende onderwerp: de NEGERZOEN. Zo ik heb het getypt, ík heb hét getypt. (ik kijk even om me heen of het lokale arrestatieteam mijn kamer binnenvalt… nee ? … mooi zo. Ze zullen wel bang zijn voor mijn waakkonijn ofzo). Het was namelijk zo dat afgelopen week de discussie weer oplaaide in ons lokale koffiekamertje. Er had iemand jodekoeken meegenomen en dit gaf aanleiding om maar een lekkernij samen te trekken met ”discrimerende” termen. De jodekoek, de negerzoen ow man dan kun je net zo goed klagen over de limburgse ”nonnevot” Want het verbaast me niets als dat straks bestraft wordt onder het mom van godslastering. Ik heb zelf een voorstel voor die negerzoen. We noemen hem gewoon donker kusje, getinte smak of duistere tongzoen. 😉 Whatever het blijft gewoon een typisch nederlands overdreven onderwerp. Waar gaat het heen ?

Negerzoen

(Ik ga nog ff door: zwarte lik, Afrikaanse tongdraaier, zwarte liefde, gevuld duister koekje en negroïde kopkluiver)

En Tim, waar gaat dit verhaal heen ? Nou lieve trouwe lezers, ik heb werkelijk geen flauw idee maar ik wil jullie wel een hele fijne zondag wensen en bedanken voor het lezen van de wekelijkse column 🙂
Tot schrijfs weer volgende week. (En nee ben niet bang, het wordt geen verhaal over de slagroomsoes ofzo)

PEACE !
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013

Nikkepikken

Red shoeprints (DP challenge)

Hi everyone,
Today i am writing a story specifically for the dailypost weekly writing challenge :
http://dailypost.wordpress.com/2013/09/09/writing-challenge-backward/
For this challenge i am writing a fully fictional story, so let your imagination run wild. Enjoy !
(P.S. Normally i only blog in dutch)

Red shoeprints run across the room towards me. I feel strange and i look around thinking ” did i fall asleep ? ” I don’t remember anything at all, the walls and floor do not look very familiar. In the corner i see a man, laying very still in a puddle of blood. I now open my eyes wider and start to feel in my pockets. But in the moment i reach into my pockets i feel something metallic and cold. Before i pull it out i already know what that object is. That object… is a gun.

” I know what you did ” i shout and start chasing the man. He runs away but i fire my gun in an instant without really thinking it through. After a bright flash and a loud bang everything goes black. I walk up to the body before i pass out right there on the floor… A faint smell of blood is the last i remember…

” It’s time to settle everything once and for all ” i shout when i follow the man through his living room. Thoughts of my wife being held captive keep flashing by, yet this man still does not have a clue who i am and why i am here. I’d rather not know myself but i remember every little detail she told me. And also the wonders that one hidden camera can do.

The house looks exactly like the one from the videotape. I feel angry, let alone the fact that my wife walked on this exact same pavement. It sends a shiver through my spine. But the plan worked or else i wouldn’t be standing in front of that house right now. I walk up to the front door, ring the bell and wait for the man to open the door.

I am almost done packing my things for my mission and my eyes fall on the gun. The object that i have never used before. An impulse goes through my mind… Should i leave the gun at home or…

Nu wordt geluk weer heel gewoon

Geluk, dit woord heb ik in het verleden heel vaak gebruikt. Té vaak en dan niet in de allerbeste context… Ik was zoals jullie weten een fanatiek pokerspeler in de periode van 2006-2013. Met name de laatste jaren ging deze hobby erg veel tijd in nemen en was ik ook wekelijks aan te treffen in het casino. Deze levensstijl heb ik lange tijd met plezier gehad maar onlangs begonnen er toch wat vragen op te komen. Ik zat ,zoals dat mooi heet, mijn leven te overdenken. ”Waar sta ik nu ? , waar wil ik naartoe ? ” Ja ik kan van tijd tot tijd nog weleens tot filosofische of dr. Phill-achtige momenten komen 😉 En dit zeker niet zonder hulp van mijn beste vrienden, die me altijd steunen. In goede en in slechte tijden (ja ‘t is net een soap af en toe hier)

Ik kwam erachter dat ik op dit punt een beetje ”vasthing” in mijn patronen. Ik probeer het uit te leggen : Ik had veelal wel nieuwe mensen in pokerland ontmoet en zeker vond ik dit enorm leuk maar ik merkte dat op vlakken als gitaarspelen en schrijven ik wat achteruit ging. Ik oefende minder vaak, ik schreef wat minder en ik ging dit missen. Enorm missen, tot een punt dat ik ook dacht van : ”Als ik nou iets simpeler en sparend geleefd had, dan had ik allang op vrije voeten kunnen wonen in een mooier en fijner appartement dan het huidige”. En dan is het tijd voor verandering. ”I DON’T LIKE CHANGE”
Ja jammer dan Tim, je wordt dit jaar 25 en dan ga je toch al snel richting de volwassenheid jongeman ! 😛 Ik wilde gewoonweg weer geluk en mooie momenten vinden in de simpele dingen des levens. Denk na over de toekomst van tijd tot tijd, want die toekomst komt sneller dan je denkt. Die begint al iedere dag of zelfs iedere seconde en alle keuzes die je maakt hebben invloed in welke vorm dan ook 🙂

Terugkeer Maud

Onlangs is bijvoorbeeld mijn zusje teruggekomen van Curacao (zie foto), een groot feest want ik had haar een jaar niet gezien. Met mijn ouders en haar beste vriendin bevond ik me op Schiphol om haar snel weer in mijn armen te kunnen sluiten. Wat een feest toen ze betraand van emotie naar ons toe gerend kwam met haar bagage. Ik voelde me zo gelukkig, zo blij en met iets oprecht moois als dit. Familie en vrienden staan bij mij op de allerhoogste trede van ”mate van belangrijkheid” (of hoe je het noemen wilt). Mensen bij wie ik me thuis kan voelen en die tijdens elk moment voor me klaar staan. Mede dankzij deze mensen sta ik waar ik nu sta en ben ik de persoon die ik ben. Een heel erg goede vriendin van me sprak (toen ik besloot met poker te stoppen): ”Je hebt de keuze nu niet gemaakt doordat anderen dit voor je besloten, je hebt je keuzes gemaakt omdat anderen je voorzien hebben van inzichten. Hierdoor kon JIJ de keuze maken en kon JIJ acties ondernemen. Want JIJ moet zelf openstaan voor advies en verandering”.

En dat is ook wat ik iedereen vandaag mee wil geven : JE BENT ZELF VERANTWOORDELIJK VOOR JE EIGEN GELUK EN DIT MAG NOOIT OF TE NIMMER DOOR ANDEREN BEPAALD WORDEN. MAAK JE EIGEN KEUZES EN STA HIER ACHTER EN JE KUNT OPRECHT GELUKKIG ZIJN MET DE DOOR JOU GEMAAKTE KEUZES.

In plaats van dat de huidige cultuur in Nederland al een scène maakt bij het voorkruipen bij de kassa om maar iets stoms te noemen. Nou prima, kruip maar voor als die ene minuut voor jou zo belangrijk is. Koop er een taart bij en ga maar vieren dat je een minuutje sneller de winkel uit was dan ik, ik zal er geen minuut minder door slapen.

Enfin bovenstaande is maar een korte zijstap naar het feit dat mensen oprecht gelukkiger zijn wanneer ze zich niet om alles zouden opwinden. En dan is het weer lekker simpel om gelukkig te worden van goed gezelschap waarmee je eens kan kletsen of wandelen en waarmee je simpelweg gelukkig wordt door een samen gekookt gerecht op te eten. En dan kost geluk natuurlijk geen drol !

Bedankt voor het lezen van deze eerste officiële Tim’s Talk Columnreeks, deze zal nu aan het begin van iedere week voortgezet worden.
Reacties zijn welkom (klik hiervoor op ”comments” in de linkerbalk, deze worden wel eerst per mail door mij bevestigd kwam ik achter) en suggesties voor stukjes ook. Tot schrijfs en geniet van jullie leven, maak je eigen geluk !

😀 Be happy and laugh 😀
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013

Onderstaand mijn favo gitarist ”Tommy Emmanuel” met een bijpassend blij muziekje ”Happy Hour”