De bal was rond, het veld was kut

Daar komt hij aan met zijn grote witte jas. Hij is net terug met de röntgenfoto’s en stapt kordaat op me af.
” Het is maar goed dat je je enkel zelf rechtgezet hebt, anders hadden we het hier moeten doen en dan had je het erger gevoeld”.
Deze semi-berustende woorden van de dokter weet ik nog maar al te goed. Was voetbal wel mijn ding ?

Mei 2006
Het was een week voor ons eerste echte voetbaltoernooi ” ‘t Ruivers treffen” in mijn thuisdorpje Reuver. Michael, Ruud en ikzelf stonden op het stenen trapveld bij onze middelbare school te trainen voor het toernooi van het komend weekend. Ik was destijds de doelman van ons team, niet door mijn geweldige kat-achtige reflexen (die bestonden ook niet) maar meer omdat ik op die manier tenminste niet teveel mensen in de weg liep. Ik heb weleens in het veld gestaan maar het enige wat je dan ziet is een verdediger die over zijn eigen benen struikelt en zich laat passeren door spelertjes van 6 jaar oud. Een kwartier voor het einde gebeurde het volgende. Mijn vriend Michael was ingedeeld bij het tegenspelende team en vervulde uiteraard de rol als spits. Hij was ook zowat de enige in het veld met wat meer voetbalervaring. Hij nadert mijn doel en ik weet mijn voet precies tegen de bal aan te houden om deze te stoppen. Echter er zat zoveel kracht achter Michael’s beweging dat deze beweging doorging en mijn voet over de bal rolde. Er ontstond meteen een geluid van krakende takken. Helaas voor mij waren het geen takken maar botten. Ik lag op mijn rug, keek naar mijn enkel en zag de linkervoet met de tenen naar links liggen. Niet goed. In een opwelling en met het zwart voor mijn ogen (puur vanwege de pijn en vrijkomende adrenaline) bracht ik mijn enkel naar een normale stand. Wederom een luid gekraak maar ik kon alleen maar zeggen ”Nou, dat lijkt er weer op”. Klasgenoten die op een veld verder aan het spelen waren kwamen aanlopen, ze hadden het breken van bot duidelijk gehoord en ik dacht dat het wel meeviel en wilde gaan staan. Ik stapte op links maar helaas, ik zakte in mekaar als een verkeerd gestapelde Jenga toren.

Eenmaal in het ziekenhuis van Roermond werd na röntgenfoto’s duidelijk wat er aan de hand was. (lang leve technologie). Ik had mijn kuitbeen doormidden en 2 breuken in mijn enkel. Het toernooi van volgende week viel dus wel op mijn buik te schrijven. Over schrijven gesproken, er werd die week nog heel veel geschreven, namelijk op mijn gips. In allerlei blije kleurtjes werden door klasgenoten lieve teksten achtergelaten. Dat weekend bevond ik me dus in een rolstoel achter het doel om ons team aan te moedigen. Hierbij werd ik vergezeld door mijn camera om alle actie vast te leggen. Met name veel ballen die in ons doel vlogen maar het was toen ook 2006 en we waren toen nog groener dan dat gras op het veld. Tijden zouden veranderen. En snel…

2007 en verder
Al met al wist mijn pootje redelijk te genezen. Niet dat het weer de oude werd maar dankzij fysiotherapie en volhouden wist ik uiteindelijk na rolstoel en krukken weer zonder steun te lopen. Zij het wel met een scheve poot en steunzolen die altijd zullen blijven maar op het blote oog is het vaak niet te zien. Maar ik zou toch weer in dat doel staan. Ik kon het niet laten. Tijdens mijn revalidatie stond ik al vroeg weer in het doel, te vroeg. ” Ja dan hinkel ik toch gewoon op mijn goede voet op en neer en duik ik gewoon naar de andere kant? ”. Nou top idee dachten de jonkies die we waren toen. Tot ik natuurlijk later de dokter weer onder ogen kwam. ” Tim nu mag je weer langzaam beginnen te belasten op je voet en weer langzaam naar het voetbal terug gaan ”. Ik zei : ” Dokter, ik sta alweer 2 weken in het doel maar dan wel goed oplettend dat ik niet op die kant steun ”. Ik heb nog nooit een arts zo snel zo wit zien worden. Zijn gezicht had exact de kleur gekregen van zijn jas, ik vond het wel een goede vinding voor een Halloween party maar daar dacht hij anders over.

FC de Tufkes
Ons team in 2007

Bovenstaand de foto van ons uiteindelijke team in 2007. We waren er klaar voor en dat zou de rest ook snel te weten komen.
Voor ons doen was het prima om zelfs van enkele grotere namen gelijk te spelen of te winnen. Ik voelde me goed en het team voelde zich goed. Dit weekend was aanleiding om nu ieder weekend te voetballen op het trapveld in ons kleine Reuver. Het was een knollenveld met meer heuvels en kraters dan de gemiddelde maan. Maar ondanks dat hebben we hier jaren plezier aan gehad. Ik herinner me nog een moment dat er een busje stopte langs de weg en spontaan mee wilde voetballen. Deze gasten waren polen zonder nek en twee koppen groter dan ons. Maar ondanks alles werd dit een van de meest spannende matches ooit en wisten we de tegenstander te kloppen. En dat als ons jonkies, allemaal gemiddeld een jaar of 18. We waren trots en we waren verslaafd aan de bal en het kutveld. Maar wel óns kutveld ! 😀

Dit alles hobbelde lekker door tot een jaar of 2008/2009 ik weet het niet zeker meer. Maar hier stond ik weer vol energie in mijn doel en alles ging van een leien dakje. Maar dat voetbal niet voor mij weggelegd was bleek wederom. Dit keer geen botbreuk maar een hersenschudding (ja ook ik heb hersenen… ergens….). Dit stomme ei was zo op de bal gefocust dat hij onbewust een stap teveel achteruit deed en tussen de doelpalen kwam te staan. Wat gebeurde was een mooie redding maar mijn schedel kwam keihard op het aluminium terecht. En het waren geen mooie ronden palen nee het waren verdorie nog vierkante palen ook en op zo’n lasnaad/hoek kwam ik dus terecht. Ik herinner me nog dat ik opstond en aan mijn hoefd voelde. Bloed gutste uit de wond en ineens had ik een rode handschoen. Niet goed, maar de wedstrijd duurde nog maar 10 minuten en we zouden doorgaan dacht ik. Ik smeet de bal naar voren en op dat moment werd ik pudding. De film stopte daar en ik herinner me nog dat Ruud en Michael schreeuwden ”Tim, wat is er mis ?? ”. Ik viel voorover met mijn gezicht in het gras en werd wakker richting de eerste hulp. Dit keer kon ik compleet geen woonplaats of geboortedatum meer opnoemen. Not good, they said. De dagen erna ben ik veel thuis gebleven op mijn kamer in Reuver met de rolluiken omlaag. Duizelig, misselijk en knallende hoofdpijn.

Maar het gekste komt nog. Ja ik ben uiteraard wel gestopt met het spelen van voetbal hierna, ook omdat ik in het naderende jaar zou afstuderen en ik niet mijn werkleven in gevaar wilde brengen. Maar het gekke was dat ik na dit moment totaal veranderd was. Misschien zijn er heel wat draadjes door mekaar geschud, waarschijnlijk, maar ik kwam er snel achter dat ik er blij mee was. Eens de zo in zichzelf gekeerde onzekere jongen was ineens een uitbundig en extrovert type geworden. Niet dat ik introverte mensen nu maar meteen ga aanmoedigen een hersenschudding op te lopen hahahaha. Maar ik heb er zeker mazzel mee gehad. Het maakt onlosmakelijk deel uit van wie ik nu ben en wat ik doe en dat ik (soms ook helaas) maar weinig schaamte heb (ja heerlijk mezelf in een wekelijkse column voor de gek houden). Ik zeg en schrijf wat ik denk en dit levert veelal hilarische situaties op. En het is heel handig voor mijn vrienden en omgeving omdat die meteen weten wat er speelt. Voor het poker was het trouwens niet altijd handig want als je geen leugentjes kunt vertellen ben je daar natuurlijk ten dode opgeschreven bij het bluffen 😉

Anyways, dit was het weer voor de column van deze week. Ik wilde jullie een beetje meenemen in een heel belangrijk stukje uit mijn verleden. Het letterlijk vallen en opstaan met het voetbal en het veranderen van persoon. Het is goed gekomen, ik ben nu iemand die veel hobby’s heeft ontwikkeld en zijn beroep met plezier uitvoert. Ik zou zeggen, bedankt voor het lezen en tot volgende week.

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013
” Be happy and laugh ”

2009 team TEAM 2009

Advertisements

2 Replies to “De bal was rond, het veld was kut”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s