No hope for the human race ?

Het lijkt wel alsof het er de laatste jaren steeds gekker en slechter aan toe gaat met de wereld. Natuurlijk is de titel van deze column wel erg drastisch maar ik wil jullie wel aanzetten tot nadenken. Waar gaan we met de hele maatschappij naartoe nu ? Bewandelen we nog wel de juiste route en laten we ons mooie Nederland niet gewoon opgeslokt worden door de rest van de wereld ? De onlangs losgebarsten discussie over ”zwarte piet” is hier een mooi voorbeeld van. Geen gek die er vroeger aan dacht om dit ter discussie te stellen maar nu anno 2013 lijkt het wel het grootste gemak om op je tenen getrapt te zijn over een onderwerp zo simpel als dit. Er is deze week al genoeg discussie gevoerd over dit onderwerp maar het enige wat ik kwijt wil is dat we met z’n allen eens onze prioriteiten vastleggen. En dan bedoel ik ook die overbetaalde VN persoontjes of de hoge pieten (hihi) in Den Haag. Daar waar ze alle tijd namen om over het piepkleine Nederland te pissen met de discussie over het sinterklaasfeest, daar knijpen ze de ogen dicht wanneer er gevraagd wordt na vele ergere zaken zoals de prostitutie in Thailand van veel te jonge meiden, of de belachelijke wapenwetten in de VS ? Wapens wettelijk toestaan bij veel te jonge mensen dat is vragen om problemen en dat heeft al tot meerdere ”shootings” geleid op openbare locaties. Ziek word ik er van.

Als ik weer even inzoom op ons eigen kikkerlandje is ook niet alles koek en ei. Bij lange na niet. We knijpen zelf ook vaak de ogen dicht en durven al helemaal niet onszelf onder de loep te nemen. Neem nou als voorbeeld iemand die leeft van de bijstand en altijd maar klaagt over ”het te weinig hebben van geld”. In eerste instantie lijkt dit inderdaad aan de hand maar als je verder inzoomt op het leven van die mensen dan is er een groot aantal dat met gemak 3 pakken sigaretten per dag wegrookt. (da’s dan 3x ong. 6 euro dus 18 euro per dag). Neem dat aantal nu maal 7 en je komt op een schokkend bedrag uit van bijna 140 euro per week. Dit is allemaal weggegooid geld, en als je dan al niet stoppen kan met roken, dan minder je maar. En stop met zeuren over te weinig geld in dit geval want je kunt door te stoppen al wekelijks bijna 140 eu besparen.

Waar ik ook van schrik is het grote aantal echtscheidingen in Nederland per jaar. Ook in mijn vriendengroep is er een schrikbarend groot aantal kinderen bij met gescheiden ouders. Of kinderen die maar een slechte band met hun ouders hebben. Ik heb zelf alle geluk van de wereld dat ik geboren ben in een liefhebbend gezin in een klein, schattig dorpje anders had ik dit misschien ook meer begrepen. Maar het blijft eng te zien hoe snel mensen tegenwoordig uit elkaar gaan of mekaar bedriegen voor ik weet niet wat.
Nu kan ik wel gaan doorratelen over crisis, de fucked-up regering, het aantal werklozen, zwangere 17-jarigen, geweld op straat maar ik laat het hierbij.

Want gelukkig zijn er ook positieve zaken aan ons landje. Natuurlijk, want anders was ik allang verhuisd en had ik niet eens deze column geschreven. Op zich zijn onze scholen helemaal niet slecht vergeleken met de grotere landen en ook het niveau van de banen/werknemers ligt erg hoog. Er zijn genoeg leuke vriendengroepen die mekaar steunen door dik en dun 🙂 Op momenten dat ik mensen ontmoet die veel voor mekaar over hebben en die echt houden van mekaar dan ben ik toch blij hier te wonen.

anp-24134523run tim

Om een voorbeeld te geven over ”een groep mensen met een gezamenlijk doel” :
In de maand Juli hebben mijn vader en ik (tijdens het zwarte cross festival) met meer dan 300 mensen een ”naked run” gehouden voor de vrijheid van meningsuiting en in het bijzonder tegen het regime in Rusland. (zie foto). Daar waar veel mensen vastzitten omdat ze hun eigen mening gaven en omdat Poetin zich volgens mij gewoon bedreigt voelt door deze mensen. (Poetin kijkt liever ook niet naar zijn eigen gedrag maar wel naar dat van anderen). Hoe dan ook het geeft niemand zo maar het recht om een ander op te sluiten wanneer hij/zij een andere visie heeft dan jou. En dat moet die ouwe Poetin nog duidelijk leren. Mij gaf het in ieder geval een goed gevoel om op deze manier nog wat extra aandacht te leggen op deze treurige stand van zaken in Rusland.

Maar ik neem dit graag tot een ”next level”. Als we allemaal iedere dag proberen iets voor een ander te doen dan zou dit de dagelijkse wereld al stukken aangenamer maken. (dit is natuurlijk geen oproep tot een massale naaktloperij haha). Niet alleen voor de mensen die we helpen maar ook voor onszelf omdat geven nu eenmaal fijner is dan nemen. Just try and see. Bijvoorbeeld pizza’s uitdelen aan de daklozen of een gratis concertje op touw zetten voor mensen die anders geen geld hebben voor een optreden. Je kunt het zo gek niet bedenken of je bereikt er heel veel mee. En dat is wel het mooie aan Nederland. Er leven genoeg mensen die ruimdenkend zijn en de kracht van groepen tot uiting brengen. Wanneer we hierbij letten op het belang van de zaken en dieper naar onszelf durven kijken dan kunnen we echt iets voor ons landje betekenen. Praat met elkaar, maak een plan en voer het uit. En dan zijn we al snel niet meer die types die er al niet tegen kunnen wanneer het eens slecht weer is buiten. ”You can’t change the weather but you can change your life, try it ! ”

Who’s in ?
Verbeter de wereld en begin bij jezelf en je omgeving. Kun je ergens iets extra’s voor iemand doen ? Wat houd je tegen? Go for it tiger !

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013

Genieten van de kleine dingen

539789_552044744866354_1821035918_n mijn eerste zelfgemaakte latte macchiato

Nom nom nom,

Zoals de meeste van jullie al weten ben ik een groot liefhebber van koffie. De macchiato’s, de espresso’s, likeurkoffie’s noem maar op.
Tot mijn grote deugd besloot ik daarom ook een tijdje terug een Nespresso apparaat en melkschuimer in huis te halen. Dit ook omdat mijn vorige apparaat een Senseo apparaat was waarbij op het einde overal water uit spoot behalve dan uit de daarvoor bedoelde opening… 😛 Zo lek als een mandje ? understatement, dit ding was zo lek dat mijn huisgenootjes al zandzakken voor hun deur legden zodra ze me weer eens bezig zagen met dit apparaat. Nu ga ik natuurlijk niet Nespresso promoten in deze column (nouja een beetje dan) maar ik moet bekennen dat ik hier nu ook groot liefhebber van ben. Lees gewoon de volgende beschrijving eens van een van de koffiesmaken :

” Dankzij de perfecte combinatie van de verschillende koffiesoorten ontstaat een rijk en complex karakter met een heerlijke geroosterde noot, een lichte houttnoot, een milde noot van granen en een subtiel accent van bloemen. ”

Het water komt je toch al in de mond te staan of niet ? Ik wil alleen maar zeggen : koffie is terug en geiler dan ooit ^_^
Stiekem droom ik al van een eigen optrekje met daarin een ruimte waarin ik een eigen winkeltje begin om mijn koffiesmaak te delen met de stad. Vreemden die binnenwandelen voor een bakje leut en een verhaal, geweldig lijkt me dat. Ik heb zelfs al een bordje voor de ingang bedacht : ” Welcome, come on in for cute bunnies and tasty coffee ”. Zal mijn konijn ook blij mee zijn, al die vreemden over de vloer 😉

20131018_203447 Mijn 3-kleuren espresso creatie

Maar het was nou niet mijn bedoeling om puur over koffie te gaan schrijven. Nee ik wilde het hebben over hoe snel alles tegenwoordig gaat in de wereld. Daarom blijft het des te belangrijker om nog te genieten van de kleine dingen. In mijn geval dus bijvoorbeeld koffiedrinken of spelen met een lief, pluizig konijntje. Maar het is veel breder dan dat. Genieten van de kleine dingen gaat er ook om dat je tevreden bent met wat je hebt en wat je doet en in de gang van alledag toch de passie opbrengt om alles te doen.

Het werd mij in ieder geval de afgelopen week erg duidelijk hoe volwassen mijn omgeving is geworden. Ik dacht terug aan 2006, aan mijn eerste klasje aan de opleiding fysiotherapie. Daar waar we nog bijna iedere donderdag op stap gingen om vervolgens op vrijdag pas om 13:00u op school te hoeven zijn, daar bestaat nu het leven uit een 40-urige werkweek met, voor wie het wenst, nog steeds wel stapavonden maar niks uitslapen! Gewoon weer netjes om 07:00u de wekker laten afgaan en dat 5 dagen achter mekaar. Het is dan ook niet gek dat deze groep mensen nu ook nog maar amper op stap gaat (uitzonderingen daargelaten). Maar wat ik nog veel schokkender vond is dat de meeste mensen uit dit eerste klasje inmiddels al getrouwd zijn, een eigen huis gekocht hebben en zelfs al kinderen hebben 😮

Ik bedoel, wie? wat ? waar ? wanneer ? Sinds wanneer gaat de tijd zo snel ? Is het wel normaal dat je nu al rond je 25e of eerder vader bent ? Ik vind het maar een raar idee dat vaderschap (zeg maar gerust : een eng idee). Gelukkig hoef ik me daar als vrijgezel natuurlijk niet druk om te maken (ja mam, altijd ” vrij veilig”). Al ging ik afgelopen zaterdag wel met een vriendin de stad in om een cadeautje te gaan zoeken voor een meid die haar eerste kindje verwachtte. Holy hell… Tim op zoek naar babykleren en dat met een leeftijdsgenootje naast zich. * slik * daar moest ik toch echt niet aan denken dat dit om mijn kind zou gaan? En het was nog een opgave ook. Wat bleek ? In deze, voor mij onbekende, wereld van babykleertjes is er heel veel rekening gehouden met de vrouwelijke versie van een baby maar stukken minder met de mannelijke variant. De wereld maakt al meteen hard onderscheid tussen man en vrouw. Daar waarbij de slofjes voor de vrouwtjesbaby bestonden uit alle kleuren van de regenboog, compleet met allerlei leuke printjes, was er voor de mannenbaby maar de keuze uit 2 kleuren en een veel minder leuk ontwerp. De mannen zijn dus al vanaf het begin van hun leven in het nadeel wat betreft kleren. Vandaag de dag zie je dat ook bij de oudere generatie : tig leuke kleuren en ontwerpen voor de vrouw maar maar een standaard ensemble en kleur voor de man. It’s not fair. Sexisten die winkels, bah !

Hoe dan ook, ik sluit hierbij het verhaaltje van deze week af. Geniet van de kleine dingen en doe de dingen met een glimlach en je zal je leven wat mooier kunnen ervaren 🙂 En natuurlijk ben je ook uitgenodigd om bij mij een keer koffie te komen drinken 😉

Het ga jullie goed,
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013

IMG-20131019-WA0000 Ik aan een bakkie bij de ”bagels and beans” te Heerlen. Dank aan * voor deze foto

De gouden schaar

gold

Luck is what happens when preparation meets opportunity.

Vroeg in de ochtend, haar mobiel trilde en het volgende bericht verscheen:

” Hej Mandy, je gelooft het niet. Je voodoo heeft gewerkt, ik ben op een 6e plek geëindigd, mijn hoogste notering ooit in dat toernooi. ”
De half slaperige Mandy moest dit nog even op zich laten inwerken maar al gauw drong het door. ” Nee, meen je niet ” ! ” Jawel, echt ! ”

Welkom bij weer een nieuwe aflevering van Tim’s Talk. Vandaag een zeer bijzondere editie, namelijk een geintje tussen mij en mijn favo kapster. Nou laten we zeggen, iets wat begonnen is als geintje en al snel plek maakte voor een vast ritueel. Gezien ik beschik over een aanleg voor nogal dik haar (zo dik dat er meestal tig scharen zich bot op knippen) ga ik een stuk vaker dan andere mannen naar de kapper. 😉

Ik leerde dit mooie kappersteam kennen in het loon. Het was toen rond 2008 schat ik toen ik er voor het eerst binnenliep. Overal witte aankleding, groen neon licht en niet te vergeten mijn stijl muziek waren de zaken die mij het eerst opvielen. Na mijn eerste knipbeurt daar ben ik maar meteen vaste klant geworden. Eind 2011 sloeg echter het noodlot toe voor deze en vele andere zaken. Dit was de tijd dat winkelcentrum ”Het Loon” bezig was te verzakken en in te storten. Toen ”loonde” het voor mij natuurlijk niet meer om in alle puin naar de kapper te gaan. De zaak had gelukkig wel een veilig oord gevonden in het dorpje Chevremont waar ik vanaf dat moment naartoe ben gegaan voor mijn ”harige onderhoudsbeurten”. (En ja ik doel puur op hoofdhaar, ik hoor jullie wel denken daar. Laten we zeggen dat ik mijn vaste lezers nu onderhand wel ken haha 😛 ) . Enfin. Na enige maanden op deze locatie werden twee vaste locaties voor de zaak gevonden in het Orbis medisch centrum alsook bij het Roda stadion in het golden tulip hotel. En sinds die overstap rij ik er iedere 5 weken weer naartoe om me kort te laten wieken.

Maar ons verhaal van deze week begint met een ontmoeting met deze Mandy. Zij was werkzaam in deze zaak op bovenstaande locatie. Het was tegen het einde van 2012 toen ze ineens met een gouden schaar aan kwam zetten. We spraken veel over mijn pokerhobby en mijn bijgelovige kant. Nu had ze ineens een gouden schaar in handen die mij wel eventjes geluk zou brengen. Ik geloofde er natuurlijk geen snars van en bleef er maar om lachen maargoed, ik had de eerstvolgende zondag een toernooi in Casino Aachen dus dan zouden we het wel gaan zien. En ja hoor, *tadaa* mijn allereerste toernooioverwinning over de grens. Het was dan wel maar Aachen en niet Las Vegas ofzo maar toch was ik trots als een pauw. Maar sceptisch als ik was leek dit me natuurlijk toeval al kwam ik wel lachend met dit verhaal naar de kapperszaak terug.
Eind Januari was het echter weer tijd voor een knipbeurt, het was wat weekjes voor een groot toernooi te Limmel de volgende maand en weer nam Mandy de gouden schaar ter hand om het hakken en zagen proces weer te herhalen. De zaterdag van het toernooi kwam ik de toernooizaal binnen en vertelde mijn pokerkameraad over de gouden schaar. ” Tim, je bent gek maar dat wisten we al ”. ” Nee, let maar op. ” zei ik en een uur of 12 later was het vonnis er. Tim werd 2e en blij als een kip daar diep in de Limmelse nacht. Die schaar weer ? Dat houdt je toch niet voor mogelijk ?!?!

Het wordt gekker. Veel gekker… Er was een week in maart van dit jaar. Ik ging zoals gebruikelijk weer naar de dame met de gouden schaar want er kwamen 2 toernooien in 1 week aan. En alle geluk was natuurlijk welkom dus zelfs zoiets bijgelovigs als de gouden schaar. De schaar en Mandy deden hun ding, voor het eerst in mijn nog prille vaste pokergeschiedenis werd ik 23 maart 1e om een aantal dagen later op 26 maart als 2e te eindigen. Op dit punt gaf ik toe dat ik in de gouden schaar en zijn kwaliteiten geloofde (alsook Mandy’s ”voodo”) en het bleef een ”running gag” tussen mij en de hele zaak.
Inmiddels waren zij natuurlijk allemaal op de hoogte van dit vreemde verhaal van die pokerende klant dat alsmaar vreemder werd.

Het hoogtepunt kwam in mei dit jaar. Gezien dit mijn eerste jaar was waarbij ik geen pokerreeks van Limburg wilde missen speelde ik ook in mei met de reeks in Valkenburg. Het was een van mijn grootste velden ooit en telde 115 deelnemers. Om dat ik dit moment erg spannend vond en omdat dit mijn thuiscasino was liet ik met uiteraard weer knippen zoals gebruikelijk en ook weer die gouden schaar zou ik hard nodig hebben. Mandy gaf al haar voodoo mee die ze in zich had zei ze… En ze deden hun werk, timmetje werd (in zijn beste prestatie ooit) welverdienstelijk 6e en was daarmee de ”last Limburger standing” Een mooie titel. Ik stuurde Mandy meteen een bericht na afloop (exact dat bericht aan het begin van dit verhaal).

Livereport 6      Pokercity foto 10-05-2013 (3)       Pokercity foto 10-05-2013
(Het pokercity verslag en bijbehorende foto’s. Meer op : http://www.pokercity.nl/tim_hendriks-000001270110045.aspx))

En dit, dames en heren, is het verhaal van de gouden schaar. Wilt u na het lezen van dit stuk ook kunnen genieten van een dosis goed geluk (en wie weet een goed verhaal) ? Ga dan gerust eens kijken bij Brandlezz (ook voor meer dan alleen kapper) :

—Denk je dat Brandlezz Concepts alleen een kapsalon is? Think again! Je kunt bij ons terecht voor zoveel meer dan knippen en kleuren van je haar. Wij zijn ook je adres waar je welkom bent voor een heerlijke massage al dan niet in combinatie met een bezoek aan de sauna, make-up adviezen van onze visagiste, het laten aanbrengen van permanent make-up en je handen en voeten te laten verzorgen. Een persoonlijke afslankcoach en een cosmetische arts die adviseert over botox/injectables maken onze dienstverlening compleet.—
(Citaat van de website)

brandlezz    >    http://brandlezz.nl/ <

Tot schrijfs weer volgende week en bedankt voor het lezen. Ik hoop dat jullie wederom genoten hebben van de wekelijkse Tim’s Talk. Uiteraard ben ik nu al langer dan een maandje gestopt met het pokerend bestaan maar dit is een verhaal dat me altijd bijblijft en al zeker wanneer ik weer naar de kapper ga 😉

Be happy and laugh 😀
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013

Bunny too funny

”Hij ziet me niet… Ik kruip richting de bank… *hups* ik zit nu bovenop de bank, dat ging best makkelijk… Nu nog 1 sprongetje te gaan *hups* nu zit ik op de rugleuning… Wat zie ik daar? .. *sluip sluip*… Hij is er nog niet, ik spring op het bureau *hups*.  Wat is dit voor zwart stuk hooi ? En het ruikt nog lekker ook *snuf snuf*.. snel proeven voordat hij terug komt *knaag knaag*.”

”LUCKYYYYYY !!! Wat doe je op het bureau !!! ” Dat heb ik gezien, damn dat is al de 2e computermuis deze week. ”

Ja lieve lezers, Lucky en ik wonen nu vanaf Juni al wat maandjes samen en het is een heerlijke haat-liefde verhouding geworden. Het pluizige kanonskogeltje wist me al vroeg te verrassen met zijn lompheid. Konijnen leren namelijk al vroeg sprintjes te trekken om zo te kunnen vluchten als dat nodig is. Echter vergat mijn konijn dat mijn kamer totaal gelamineerd is. Dus elke sprint liep in het begin uit op een onbestuurbaar konijn dat tegen kastjes en zijn kooi opknalde. Laten we maar zeggen dat hij hier wel stoer en mannelijk van is geworden al zal het me niet verbazen als er nu wat draadjes geschud zijn in dat koppie van ‘m.

Toen ik Luckypukkie net had zag hij er zo uit :
20130630_122331 20130615_180206

Op dat moment hadden we een lief, schattig pluizig bolletje ”cuteness” aangeschaft. Op dat moment at ie een beetje, sliep ‘ie veel en dronk ‘ie een beetje. Op het huidige moment eet ‘ie veel, slaapt ‘ie nog altijd veel en zuipt ‘ie als een tierelier. Wel raak ik meer en meer gehecht aan dit bolletje. Hij blijkt ook een goed waakkonijn te zijn zoals je hier kunt zien :
20130923_192427

Verder is hij bevriend met mijn knuffelslang ”Dizzy” :
20130821_174650

Het konijn had ook andere kwaliteiten. Al snel ontdekte hij dat ik degene was die hem van eten kon voorzien. Dus wanneer mijn wekker netjes om 07:00u gezet was, en meneer zijn bakje om 6:40u al leeg was, was hij nooit te beroerd om de lege voerbak tussen zijn tanden te nemen en dit als een volleerde discuswerper tegen de tralies te smijten. Het zal je kind maar zijn… En ja in zekere zin is hij wel een beetje mijn kindje. Er verschilt eigenlijk niet zoveel, ook Lucky schijt, drinkt en eet je de oren van het hoofd maar het is stukken goedkoper dan een baby. Stukken makkelijker te krijgen ook, gewoon even de dierenwinkel in, betalen en hoppa je hebt een konijn. Daar waar je voor een baby eerst een hele baltsgang klaar moet spelen bij je partner om dan na bruiloft, ringen en de hele mikmak eindelijk de daad te mogen verrichten. Dit geslachtelijk feestvieren wordt dan beloond met een vrouw die in de 9 volgende maanden steeds chagrijniger , wordt, opzwelt en als een ware slavendrijver door het leven gaat. ” Nee, Tim je kunt de muren nog niet blauw verven hoe weet je nu dat het een jongetje wordt ”. Tim : ” Ja maar dan is het alvast klaar, het is toch een kans van 50% ”. BRRR, de gedachte alleen al, nee doe me dan maar liever een konijn, stukken makkelijker. Of met andere woorden : oefen het vaderschap maar eerst met een konijntje 😉
Maar als het aan mij ligt word ik een vrijgezelle kluizenaar met tig konijnenhokken. We zullen zien…

Lucky komt weleens van pas in het uitgaansleven. Recent was er nog een meid die me in de late uurtjes aansprak en het kwam erop neer of ik niet nog even bij haar een kop koffie wilde drinken. Nu ben ik überhaupt geen fan van nachtelijke koffie maar op hetzelfde moment kwam de ware boodschap en bedoeling ook wel snel boven water (verwerking van de informatie liep iets trager door alle alcoholische versnaperingen). Ik, geen zin hebbende in deze escapade met haar, sprak die nacht : ” Nou bedankt voor het aanbod maar nee, ik moet mijn konijn nog voeren ”. De blik die daarna op het gezicht van deze meid verscheen was hilarisch. Lachend zwaaide ik haar een afscheid en ging richting huis, naar mijn konijn, de dame in kwestie achterlatend met vraagtekens boven haar hoofd. Dit had ze natuurlijk niet verwacht en wie weet staat ze op moment van schrijven nog steeds op dat plein al is het nu toch al een aantal weken geleden 😛

Op dierendag was ik natuurlijk extra lief voor mijn Lucky bunny :
1385540_543956145675214_1981057723_n

Dit was het wel zo’n beetje voor deze week, mijn konijn en ik. Een onafscheidelijk team van 2 mannen in de bloei van hun leven die al vretend, schijtend en loltrappend door het leven gaan. Lachend, lomp en goedgemutst verrijken wij het Heerlens wereldje. Ik wens jullie allemaal een hele fijne week toe en ook Lucky geeft een lief snufje aan allemaal. Bedankt voor het lezen en tot de volgende week voor weer een nieuwe ” Tim’s Talk ”. Be happy and laugh 😀

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013
IMG-20131003-WA0000