Doelbewust

Gegroet medelezers en lezerinnen. Hebben jullie een fijne kerst gehad? Ik wel, niet alleen werd ik 25 jaar op de 25e maar ook heb ik alle dagen lekker met mam en pap doorgebracht. Verder hebben we ook mijn zusje via Skype gesproken want zij zit op dit moment met haar lover in Curacao. (Haar kerstcadeautje ligt wel al onder de boom maar die mag ze zelf komen uitpakken uiteraard).

Vandaag heb ik denk ik maar een kort verhaaltje voor jullie maar we zullen zien hoe het loopt 😉
Ik weet dat enkele van jullie met goede voornemens naar 2014 wil gaan (en minstens een net zo groot deel wat deze voornemens binnen een week weer achterwege laat) Hoe dan ook, ik ga zoals vanouds geen voornemens stellen, wel blijf ik doorgaan met het stellen van doelen. Dit past natuurlijk uitermate goed in het werkleven van de fysiotherapeut maar ook privé is het stellen van doelen in mijn ogen een belangrijke vaardigheid. Natuurlijk leren mensen ook veel van trial and error en het vaardigheden verbeteren door traininig zoals jullie kunnen zien op de volgende foto:

Schietkaart 23-12-13

Lekker mijn 10 schoten in het zwarte deel en mooi gecentreerd. Niet slecht voor een beginnende schutter al zeg ik het zelf. Mijn doel (te bereiken voor het einde van 2013) was om alle schoten steeds ”gegroepeerder” op de kaart te krijgen en dit is me deze week dan eindelijk gelukt 🙂 Hoera hoera hoera

Doelen stellen doen we vaak onbewust, als we op ons werk iets minder effectief uitvoeren dan zal de mens altijd kijken of hij dit in de toekomst effectiever kan doen. Iets wat ik mijn stagiaires ook altijd probeer mee te geven. Kijk kritisch naar jezelf en hoe lang je ook werkt of met een hobby bezig bent, er blijven altijd verbeterpunten ontstaan. Zelfs de meest professionele tennisser zal maar tot een bepaald niveau kunnen komen totdat hij/zij leert zich hogere en nét te halen doelen te stellen. Stapje voor stapje naar een hoger niveau. De jeugd van tegenwoordig, of mensen die nieuw zijn bij een bepaalde vaardigheid, proberen alle stappen in een keer te nemen en zijn het liefst binnen een aantal uur al op topniveau. Een mooi streven maar zo werkt het niet. Het eerste wat men nodig heeft is een fundamentele basiskennis. Wie geen basis heeft kan ook niets opbouwen. Neem als voorbeeld het bouwen van het huis, als je fundering, je basis, niet stabiel is dan stort alles wat je er boven bouwt binnen de kortste keren in mekaar.

Ik heb toch weer langer gekletst dan de bedoeling was maar de tip die ik er voor 2014 begint tussen gooi blijft: blijf kritisch naar jezelf, je omgeving en stel doelen om beetje bij beetje tot een hoger niveau te komen bij wat je ook maar wilt bereiken!

Heel veel succes en plezier hiermee en ik zie jullie in 2014 weer terug voor een nieuwe column.
Veel goeds en liefde in het nieuwe jaar,

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013

En ja, Lucky het konijn leeft nog hoor 😉

I’m dreaming of a white christmas

En ja dan kan ik nog lang dromen, want het ziet er namelijk niet naar uit dat het gaat sneeuwen met de kerstdagen. Voor mij een dubbele feestdag gezien ik dan ook 25 jaar oud wordt. 25 op de 25e dat maak je natuurlijk maar een keer in je leven mee en de weergoden zijn me in ieder geval zo goed gezind dat ze het niet zo zwaar laten vriezen als andere jaren. Wat goed nieuws is voor alle oudjes, jullie kunnen een stuk veiliger de straten op (alhoewel minder valpartijen mij in zekere zin misschien ook wel minder werk opleveren maargoed we doen maar of we geen sadistisch beroep hebben) 😉
Het wordt ook de eerste keer dat er met kerstmis een LEVEND konijn verblijft in het knusse Reuver. Ditmaal niet geserveerd op een zilveren schaal zoals Youp van ‘t Hek het zo mooi beschreef, maar gewoon blij rondspringend in zijn kooitje. Al moet ik zeggen dat het kleine monster wel de afmetingen begint te krijgen van een lekker mals konijntje. Don’t even think about it!


(Vanaf 0:40m)

Hoe dan ook, voor je het weet is het weer kerstmis en zoals veel families doen wij dan ook wat kleinigheidjes voor elkaar kopen. Voor mij dan ook voor de verjaardag wat wel aan de ene kant jammer is. Ik krijg alle cadeaus op één dag van het jaar (gezien we geen sinterklaas vieren) en dan zijn mijn ouders en familie er weer een jaartje vanaf 😉 Daar waar ik vroeger nogal computerspellen kreeg heb ik eerlijk gezegd geen idee wat het dit jaar gaat worden. Och, mij kun je al blij maken met een paar sokken dus kom maar op. Ik had trouwens nog een nieuw idee voor die decembermaand. Wat als we nu de functie van die feestdagen lichtelijk veranderen. Ik stel het me zo voor: Sinterklaas komt wat geschenken brengen en de kerstman die neemt juist cadeaus mee! Nu niet meteen denken, Tim je bent getikt, hoezo neemt hij die mee? Ik leg het jullie even uit: stel je krijgt met sinterklaas echt een retesaai cadeau waar je niks mee kan. Dan zou het toch handig zijn als je dit met kerstmis gewoon weer onder die boom flikkert zodat de kerstman hier iemand anders blij mee kan maken? Het lijkt mij een gat in de markt of in ieder geval een soort van doorgeefmaatschappij 🙂

Op verzoek van een aantal lezers was het de vraag of ik mezelf zoals in eerdere columns weer eens in de zeik wilde zetten. Graag, met plezier jongens, ik heb toch niets beters te doen. Ik zal jullie namelijk vertellen over mijn glazenprobleem. Dit is niet te verwarren met een drankprobleem maar puur de functie van het ”drinken uit een glas”. Nu denken jullie, hoe moeilijk kan dit zijn? Ik geef toe, met veel alcohol wordt dit misschien ook moeilijker maar het gaat mij meer om de anatomische onmogelijkheid van mijn neus om in bepaalde glazen te gaan. Mijn grootste vijanden zijn de longdrink glazen, die staan natuurlijk erg sjiek maar ik krijg mijn neus er totaal niet in. Dit heeft als effect dat ik met fors achterovergebogen hoofd hieruit moet drinken en ik op jonge leeftijd waarschijnlijk al anderhalve nekhernia ontwikkeld heb 😉 Met shotjes nemen heb je trouwens ook nog kans op een whiplash maar dit is weer een ander verhaal… (en natuurlijk verzonnen)

Verder heb ik een geheim van de overheid ontrafeld om meer belastinggeld binnen te krijgen. Stoplichten. Juist, stoplichten. Herkennen jullie dat moment dat een stoplicht retelang op groen staat en net als jij er bijna bent ineens oranje en dan heel snel rood wordt? Er zit namelijk een overheidsinstantie achter die deze stoplichten middels camera’s in de gaten houdt. Op kantoren zitten dan mensen achter grote rode knoppen die het op je gemunt hebben. Al dit extra stoppen zorgt ervoor dat je steeds opnieuw moet optrekken en dit vreet natuurlijk benzine als een gek. Hierdoor moet menig bestuurder dus vaker tanken en dit spekt de staatskas weer lekker. I’ts a conspiracy i tell ya 😉

Dat was het dan weer voor deze week. Ik wens jullie allemaal een hele fijne kerst toe en tot lezens weer de volgende week, dan ben ik er weer met een nieuw verhaaltje. Bij deze nog een foto van mij, trots zijnde op mijn blauwe schietoutfit (dankjewel Simone voor het stikken van de randen van de logo’s). Ernaast vinden jullie nog een beroemde bijbelprent voor de kerstdagen 😉

S.V. Grensschutters outfitBijna kerst

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013

Revelations

Ja, een serieuze column dit maal. Op veler verzoek van de mensen ,die mij wel een boek zouden willen zien schrijven, gebruik ik een deel van mijn fantasie om vandaag een kort verhaaltje neer te zetten. De titel heet vandaag Revelations oftewel openbaringen ofwel een andere kijk op zaken. Ik ben benieuwd hoe dit uit gaat pakken gezien ik me niet zie als een verhalen schrijver dus… Here goes nothing 😀

————————————————————————————————————————–
Onder mijn voeten braken takjes en een koude wind waaide door mijn haren wat natuurlijk normaal was voor een standaard winterdag. Met wat inspanning kon ik voelen hoe de temperatuur van mijn oren daalde tot beneden het vriespunt. Mijn neus werd ook al langzaamaan een ijsklomp, wat niet gek is voor een neus van mijn kaliber 😉 . Ik kon me niet herinneren hoe ik hier gekomen was en wat ik hier deed maar een onbegrijpelijke kracht dreef me voort en dus vervolgde ik mijn weg. De kleuren van de bomen leek grijzer te worden, minder kleurrijk dan normaal. Werd ik gek? Of was het toch de dichte mist die spelletjes speelde met mijn verstand? Het pad dat ik volgde bleef maar voort kronkelen tussen de struiken, als een zigzaggende slang door het bos. Turend door de mist zag ik een gedaante zitten in de verte, of hij was heel klein of ik was heel groot maar hoe dichterbij ik kwam hoe meer deze gedaante vorm aannam. Het was een man of beter gezegd een oude monnik in gebedshouding. Had deze man geen last van de kou?

De monnik leek diep in trance te zijn en ik besloot om hem niet te storen en voorzichtig om hem heen te lopen om mijn weg te vervolgen. De mist werd dichter. Ineens keek de zittende gedaante op en sprak tot mij:
”Jullie generatie leeft tegenwoordig veel te gehaast, neem eens een voorbeeld aan mij”
Verrast als ik was bij het plots tot leven komen van de monnik antwoordde ik :
”hoe bedoelt u precies?” Hij sprak : ”Als ik wil zitten, dan zit ik. Als ik wil staan, dan sta ik en als ik wil lopen, dan loop ik”
”Maar dat doe ik toch ook ?” vroeg ik met een beduusde blik op mijn gelaat. ”nee”, sprak hij verder, ”Als jij wilt zitten dan sta je al, en als je wilt staan dan loop je al, jullie generatie neemt nergens meer de rust voor om alles om jullie heen rustig op jullie in te laten werken en te waarderen. ”

Ik probeerde te begrijpen hoe hij dit bedoelde maar voordat ik me goed en wel kon concentreren begon er een vreemde sensatie. Een vaag gezoem in de verte dat steeds dichterbij kwam. Harder, scherper en voor ik het goed en wel in de gaten had was ik wakker en zat ik rechtop in bed. Ik nam even de tijd om me te oriënteren, drukte de wekker uit en zag ook al de omtrekken van een konijnenkooi ontstaan. Ik was thuis maar de droom zou nog een tijdje blijven hangen. Ik kleedde me aan, poetste mijn tanden en ging de deur uit voor weer een nieuwe werkdag.
————————————————————————————————————————–

De oude monnik had gelijk, wanneer had ik voor het laatst nog eens bewust stil gestaan bij de zaken waar ik mee bezig was? Natuurlijk leven we allemaal in een wereld waar de snelle soundbite-achtige toestanden razendsnel aan ons voorbij trekken. We gaan naar ons werk, we koken ons avondmaal en maken ons op voor weer een nieuwe dag en uiteindelijk ook een nieuwe werkweek. Geen wonder dat we onszelf vaak betrappen op de gedachte dat ”de weken voorbij vliegen”. In ons leven is dat ook zo. Maar wat is het leven nou wanneer het alleen maar bestaat uit deze gehaaste manier van leven? Wanneer vinden we dan weer de rust en het plezier wat juist de goede zaken zijn aan onze tijd hier op aarde zoals we het noemen? Hoe vaak lopen we niet ergens en nemen we niet eens echt de omgeving op? We doen dit bijvoorbeeld wel heel bewust tijdens een vakantie maar is het niet veel logischer om dit ook op een doodnormale alledaagse dag te doen? Het leven weer waarderen waar het voor staat en genieten van alle moois om je heen. Sta er maar eens bij stil dat niet alles vanzelfsprekend is en dat we in Nederland best een prettig leven hebben.

Vervelend vind ik het vaak ook om te zien hoe mensen zich druk kunnen maken om zaken waar ze totaal geen verandering in kunnen brengen. Of de jeugd van tegenwoordig die zich minder voelt dan een ander omdat de ander wél de nieuwste Uggs aan haar voeten heeft… Waar gaat dit heen mensen ? Hoe dan ook, kerstmis ligt weer op de loer en velen van jullie hebben misschien ook wel vrije dagen in deze periode. De beste periode om tot bezinning te komen en weer alles op een rijtje te zetten voor het naderende jaar. Want we gaan altijd met de beste voornemens 2014 in en deze trend is uiterst belangrijk wanneer wij als mens een nieuw begin willen maken. Dan heb ik het niet over de voornemens zoals het clichématige stoppen met roken, of het gezonder eten. Als we nu eens met zijn allen afspreken dat we gewoonweg weer simpelweg gaan genieten, ons minder vaak druk maken en weer veel tijd doorbrengen met diegene die we lief hebben 🙂

Dit is voor deze week de ietwat kortere column met wel een heel duidelijke boodschap aan alle lezers. Het was voor mij weer even wennen om een wat serieuzer getinte column te schrijven en zelfs een stuk ”verhaal” erin te verwerken. Laat me weten hoe jullie het vinden en de volgende week wordt het weer als vanouds lachen, gieren, brullen in de column maar ik vind het ook wel eens goed om van tijd tot tijd een serieus artikel te publiceren.

Bedankt voor het lezen en hou van jezelf en je omgeving. Leef met plezier ! 😀

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013

Wokvolk

nordic wok

Daar zijn we weer, ja het is weer zondag en ik zit weer vol inspiratie, wat natuurlijk handig is wanneer je je voorneemt om iedere zondag een stukje te publiceren 😉
De afgelopen week is bijzonder geëindigd voor mij, het was namelijk een einde aan mijn eerste periode als stagebegeleider. Ik schreef op facebook :
”Ik heb de afgelopen maanden geleerd dat ook de stagebegeleider veel van zijn studenten kan oppikken.
Het betekende voor mij veel om een van de toekomstige therapeuten te kunnen begeleiden,
laat me zeggen, je leert ook veel over jezelf en hoe je zelf op anderen overkomt.”

Zoals veel van jullie al weten ben ik altijd al geïnteresseerd geweest in de mens, en in het bijzonder het gedrag van de mens. Zijn onze bedoelingen vaak oprecht ? Of vormen we voor bepaalde situaties bepaalde gedragingen ? Wat mij daarbij fascineert is het non-verbale aspect van communicatie, hierin zitten vaak veel meer waarheden dan in iemands verbale reacties. Denk daar maar eens over na 😉

Anyways, denk daar nu maar niet over na, nee, nu is het tijd om even te ontspannen voor weer een wekelijks stukje van deze ” FysioTim ”.
Gisteren was namelijk een van mijn favoriete eetmomenten, wokken. Bij wokken is het de bedoeling dat je er sport van maakt zoveel mogelijk borden heetgebrand voedsel naar binnen te schuiven waarbij je je ook nog een doorgang vecht door zeeën van mensen. (want ja, die calorieën moet je toch ook op de een of andere manier weer kwijt raken).
Want het staat er rijen dik van de mensen, allemaal hongerig en vaak ietwat ongeduldig op wat komen, en vooral, smaken gaat. In zeker opzicht lijkt het hele wokken een beetje op een uitstapje naar Disney Land. Zo ook gisteren stond het weer stampensvol met mensen. En veel verschillende types. En dat maakt het natuurlijk interessant voor mij als columnist. Observeren, rapporteren, toevallig ook de skills die een fysiotherapeut moet hebben dus ik ben ook nog vakinhoudelijk bezig geweest.

Ik herinner me nog een moment dat mijn tafelgenoot Judith me wees op een vrouw achter mij. En wat voor een vrouw ?! Het was iemand met benen als twin towers (o slecht voorbeeld, die zijn omver gekiept) en dat boezemt me altijd angst in. Ik heb namelijk een angst voor lange vrouwen. Het zit in ons DNA, onze evolutie, dat de man al vanaf de oertijd als alfa-mannetje moet fungeren. Misschien hebben we inmiddels emancipatie en meer gelijkheid maar ik stam nog echt af van de oermens (zie de foto’s van No-Shave November). Dit maakt het voor mij natuurlijk een inbreuk op mijn presentie wanneer een vrouw zomaar 2 koppen groter dan mij is. Wég mannelijk overwicht… brrrrrrr
Het waren natuurlijk niet alleen de vrouwen die de klok sloegen, er liep ook ergens een verdwaalde homo rond met een echte ” man purse ” . (ik stond achter hem in de rij voor de wokattractie, wat natuurlijk veiliger is dan vóór hem staan 😉 ) Een andere man van een jaar of 55 liep rond op zijn zondagse sloffen, volgens mij om op die manier geruisloos richting het goddelijke voedsel te shuifelen en toe te slaan wanneer niemand het aan ziet komen.

Ik sloeg dit allemaal gade (wat mijn oud-nederlands docent heel netjes taalgebruik zou vinden) terwijl ik op mijn bord een slagveld van visgraten aanrichtte. Het leek wel op een vijver nadat er een ton radioactief afval in gedumpt wordt. Geen vis bleef heel onder mijn vreet-regime 😛
Maar het ergste moest nog komen. Nee mensen, niet de verassing die op je wacht bij je eerste toiletbezoek thuis. Nee er kwam een vrouw die geen moeite had met de rijen. Nee, deze mevrouw kon gewoonweg geen moeite hebben met de rijen, puur vanwege het feit dat zij niet eens in de rij pastte. Iedereen week voor haar want deze ”real life” godzilla was niet te stoppen. Felblauw gekleed stampte zij rond, waarbij ze BH-banden als distributieriemen droeg om alles maar op zijn plaats te houden. Ik twijfelde er nog aan om Greenpeace te bellen, even informeren of er geen grote zeerobben vermist waren, maar ingetogen als ik ben ( 😛 ) liet ik het hierbij.

Ik had weer genoeg gezien en genoeg schrijfvoer verzameld voor mijn verhaaltje. Buik vol, goed gezelschap en een goed verhaal. Beter kon de zaterdag niet worden 🙂
Ik ben er trouwens ook achter waarom de chinezen zo’n spleetogen hebben, dit is van het wokken. Kijk maar op de foto hoe zij hun ogen dichtknijpen om zich te beschermen tegen de vlammen en pittige sausjes :

Chinese-kok

Dat was het weer voor deze zondag. Ik hoop dat jullie, net als ik, weer gelachen hebben en een fijne zondag tegemoet gaan 😀

Groetjes en tot schrijfs,
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013
” Be happy and laugh ”

Hoor de wind waait door je baard… of niet meer ?

In mijn baard wegscheren kreeg ik zin
de koude wind weer te voelen op mijn kin
en over straat weer glad en blij
en natuurlijk is konijn er weer bij

Jaaaaaaaa lieve, mooie lezers hier zijn we weer voor een nieuwe column, het is mooi om te zien dat het lezersaantal maar blijft stijgen en de column al meer dan 2.300 keer gelezen is (waarschijnlijk zijn een aantal honderd van mezelf wanneer ik op zoek ben naar spelfouten 😉 )
Het was me het weekje wel zeg, dat allereerst. Vanochtend voor het eerst na 30 dagen weer mogen scheren, wat een opluchting was dat. (ik vertypte me en er stond hier eerst 30 WEKEN… dat zou wel heeeel erg lang worden dan 😛 ) Bedankt Karin voor het opletten hahaha.
Hieronder zie je een voor en na situatie:

20131128_12180220131130_112554

Ik voel me ineens jaren jonger en de kans dat ik nu nog mensen afschrik midden in de nacht in Heerlen is weer drastisch afgenomen. Dit brengt uiteraard ook een daling in het aantal hartinfarcten in onze kliniek met zich mee, gezien de oudjes nu niet meer schrikken wanneer de lift open gaat en er een bijna 2 meter hoge baardmans uitstapt 😛 (Al was het wel grappig om een maandje als een soort ” Hagrid ” door het leven te gaan, Harry Potter fans zullen dit personage vast kennen. )

Maar baardhaar was niet het enige wat de klok sloeg, ik deel met gepaste trots mede dat mijn 1e stagiaire haar stage bij ons gehaald heeft, proficiat Tamara met deze puike prestatie. Verder ook alle lof aan Roel en Sarah voor hun goede werkzaamheden en leerproces. Toen ik het gezicht van eerstgenoemde zag herkende ik mezelf er wel in hoe ik zo’n 3,5 jaar eerder zelf had gestaan. Die verlossende gezichtsuitdrukking bij het zien van de behaalde score, die kilo’s last die van je schouders glijden, het blijft een mooi verschijnsel in het leven van de begeleider en ook zeker de stagiaire. Nu resteert hen nog 1 week stage en dan zal spoedig de nieuwe lading fysiostudenten weer komen. Ik ben in ieder geval blij dat ik als begeleider mocht dienen deze periode 🙂 Zoals altijd zal de 1e stagiaire een onuitwisbare indruk achterlaten. Zo besloot ik deze groep stagiaires en verdere vrienden en kennissen mee naar de pub te nemen afgelopen vrijdag. Dit om de stage een feestelijk einde te geven. Nou eigenlijk ging het totaal niet zo. Nee, ik gaf aan collega Helen te kennen dat ik zou gaan zingen in de pub en dat ik haar wel eens even over de streep zou trekken om te gaan zingen (And it worked, yeahhh !!!) en al met al druppelden de aanmeldingen binnen en voor we het wisten zaten we met een ruim gevulde bank en 3 tafels vol enthousiaste lui. Mijn oprechte dank voor deze supergezellige avond.

Karaoke is iets wat ik al jaren met plezier doe maar bij vlagen laat ik het nog weleens een half jaar achterwege om dan weer heel enthousiast terug te keren naar die microfoon en de teksten op het scherm. Nu heb ik niet de beste stem die een ” zanger ” wensen kan, dat absoluut niet. Maar ik geniet des te meer intens van dit soort momenten voor de microfoon. Ik herinner me nog toppers als Fiona, Danny en Anke die alles konden zingen zo leek het. Zij waren en zij blijven de echte sterren ook al heb ik de laatste jaren ook bijvoorbeeld Hugo verwelkomd in mijn elitegroep van karaokehelden. Voor wie geïnteresseerd is kom gerust een keertje kijken op de 2e en laatste vrijdag van de maand in onze irish pub Erin’s Isle dat altijd garant staat voor plezier 🙂

Het is wel eens tijd dat ik jullie  mijn columngeheim prijs ga geven. Het is namelijk zo, mensen vragen me waar ik de inspiratie vandaan haal en hoe ik zo heb leren typen. Nou ik heb echt geen flauw idee. Ik begin namelijk met een lege pagina en dan ratel ik wat op het toetsenbord en 9 van de 10 keer heb ik geen flauw benul waar het verhaal over zal gaan en al helemaal niet waar het eindigen zal. ‘t is ook maar een hobby van me maar ik vind het wel fijn om te zien dat er wekelijks interesse in blijft, thanks a lot guys and girls. Ik denk dat ik voor deze zondag weer genoeg gebazeld heb en nu weer lekker met mijn konijn ga spelen, ga gitaren en de was eens van het rek ga halen. Ja een lazy sunday met natuurlijk ook huishoudelijke taken die deze huisman op zich gaat nemen. Ideale partner ? nee dat denk ik niet, tenzij je een vrouw bent die tegen een rondrennend konijn kan, houtsnippers die overal rondslingeren door de kamer en wil leven met een partner die verslaafd is aan Nespresso koffie 😉

Bedankt voor alle reacties, support en inspiratie de afgelopen week. Ook alles omtrent het No-Shave november gebeuren was niet mogelijk zonder jullie. Tot lezens volgende week weer en veel liefs van mij en Lucky :

20131130_13163420131130_131734

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013