Revelations

Ja, een serieuze column dit maal. Op veler verzoek van de mensen ,die mij wel een boek zouden willen zien schrijven, gebruik ik een deel van mijn fantasie om vandaag een kort verhaaltje neer te zetten. De titel heet vandaag Revelations oftewel openbaringen ofwel een andere kijk op zaken. Ik ben benieuwd hoe dit uit gaat pakken gezien ik me niet zie als een verhalen schrijver dus… Here goes nothing 😀

————————————————————————————————————————–
Onder mijn voeten braken takjes en een koude wind waaide door mijn haren wat natuurlijk normaal was voor een standaard winterdag. Met wat inspanning kon ik voelen hoe de temperatuur van mijn oren daalde tot beneden het vriespunt. Mijn neus werd ook al langzaamaan een ijsklomp, wat niet gek is voor een neus van mijn kaliber 😉 . Ik kon me niet herinneren hoe ik hier gekomen was en wat ik hier deed maar een onbegrijpelijke kracht dreef me voort en dus vervolgde ik mijn weg. De kleuren van de bomen leek grijzer te worden, minder kleurrijk dan normaal. Werd ik gek? Of was het toch de dichte mist die spelletjes speelde met mijn verstand? Het pad dat ik volgde bleef maar voort kronkelen tussen de struiken, als een zigzaggende slang door het bos. Turend door de mist zag ik een gedaante zitten in de verte, of hij was heel klein of ik was heel groot maar hoe dichterbij ik kwam hoe meer deze gedaante vorm aannam. Het was een man of beter gezegd een oude monnik in gebedshouding. Had deze man geen last van de kou?

De monnik leek diep in trance te zijn en ik besloot om hem niet te storen en voorzichtig om hem heen te lopen om mijn weg te vervolgen. De mist werd dichter. Ineens keek de zittende gedaante op en sprak tot mij:
”Jullie generatie leeft tegenwoordig veel te gehaast, neem eens een voorbeeld aan mij”
Verrast als ik was bij het plots tot leven komen van de monnik antwoordde ik :
”hoe bedoelt u precies?” Hij sprak : ”Als ik wil zitten, dan zit ik. Als ik wil staan, dan sta ik en als ik wil lopen, dan loop ik”
”Maar dat doe ik toch ook ?” vroeg ik met een beduusde blik op mijn gelaat. ”nee”, sprak hij verder, ”Als jij wilt zitten dan sta je al, en als je wilt staan dan loop je al, jullie generatie neemt nergens meer de rust voor om alles om jullie heen rustig op jullie in te laten werken en te waarderen. ”

Ik probeerde te begrijpen hoe hij dit bedoelde maar voordat ik me goed en wel kon concentreren begon er een vreemde sensatie. Een vaag gezoem in de verte dat steeds dichterbij kwam. Harder, scherper en voor ik het goed en wel in de gaten had was ik wakker en zat ik rechtop in bed. Ik nam even de tijd om me te oriënteren, drukte de wekker uit en zag ook al de omtrekken van een konijnenkooi ontstaan. Ik was thuis maar de droom zou nog een tijdje blijven hangen. Ik kleedde me aan, poetste mijn tanden en ging de deur uit voor weer een nieuwe werkdag.
————————————————————————————————————————–

De oude monnik had gelijk, wanneer had ik voor het laatst nog eens bewust stil gestaan bij de zaken waar ik mee bezig was? Natuurlijk leven we allemaal in een wereld waar de snelle soundbite-achtige toestanden razendsnel aan ons voorbij trekken. We gaan naar ons werk, we koken ons avondmaal en maken ons op voor weer een nieuwe dag en uiteindelijk ook een nieuwe werkweek. Geen wonder dat we onszelf vaak betrappen op de gedachte dat ”de weken voorbij vliegen”. In ons leven is dat ook zo. Maar wat is het leven nou wanneer het alleen maar bestaat uit deze gehaaste manier van leven? Wanneer vinden we dan weer de rust en het plezier wat juist de goede zaken zijn aan onze tijd hier op aarde zoals we het noemen? Hoe vaak lopen we niet ergens en nemen we niet eens echt de omgeving op? We doen dit bijvoorbeeld wel heel bewust tijdens een vakantie maar is het niet veel logischer om dit ook op een doodnormale alledaagse dag te doen? Het leven weer waarderen waar het voor staat en genieten van alle moois om je heen. Sta er maar eens bij stil dat niet alles vanzelfsprekend is en dat we in Nederland best een prettig leven hebben.

Vervelend vind ik het vaak ook om te zien hoe mensen zich druk kunnen maken om zaken waar ze totaal geen verandering in kunnen brengen. Of de jeugd van tegenwoordig die zich minder voelt dan een ander omdat de ander wél de nieuwste Uggs aan haar voeten heeft… Waar gaat dit heen mensen ? Hoe dan ook, kerstmis ligt weer op de loer en velen van jullie hebben misschien ook wel vrije dagen in deze periode. De beste periode om tot bezinning te komen en weer alles op een rijtje te zetten voor het naderende jaar. Want we gaan altijd met de beste voornemens 2014 in en deze trend is uiterst belangrijk wanneer wij als mens een nieuw begin willen maken. Dan heb ik het niet over de voornemens zoals het clichématige stoppen met roken, of het gezonder eten. Als we nu eens met zijn allen afspreken dat we gewoonweg weer simpelweg gaan genieten, ons minder vaak druk maken en weer veel tijd doorbrengen met diegene die we lief hebben 🙂

Dit is voor deze week de ietwat kortere column met wel een heel duidelijke boodschap aan alle lezers. Het was voor mij weer even wennen om een wat serieuzer getinte column te schrijven en zelfs een stuk ”verhaal” erin te verwerken. Laat me weten hoe jullie het vinden en de volgende week wordt het weer als vanouds lachen, gieren, brullen in de column maar ik vind het ook wel eens goed om van tijd tot tijd een serieus artikel te publiceren.

Bedankt voor het lezen en hou van jezelf en je omgeving. Leef met plezier ! 😀

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s