Hemel op aarde voor vader en zoon

Ze zat naast me in de zaal met haar smartphone in haar hand. ”Deze zal ze toch wel neerleggen wanneer de zaallichten doven?”, dacht ik. Er klonk muziek uit de speakers en de zaal was al bijna vol, nog maar enkele plaatsen onberoerd door de vele fans die vanavond hun entree zullen maken voor mijn favortiete band Rowwen Hèze. Mijn vader is een van de grote liefhebbers van de band (al sinds de jaren 70) en met hun muziek ben ik dus ook opgegroeid. Hoe dan ook, ik zat me te verheugen op wat komen ging maar naast me zat dus die vrouw met haar smartphone verslaving. Ik probeerde haar een beetje aan te staren op zoek naar tekenen van leven (en om te zien of ze contact met de wereld buiten haar telefoon kon maken) maar op dat moment doofden de lampen in de zaal en maakte de band zijn entree. Gek genoeg bleef mevrouw doodleuk nog minstens een kwartier met dat schermpje bezig. Hoe verslaafd ben je dan? Maar haar deze vraag nu voorleggen wilde ik niet want ik wilde niet dat het ten koste ging van de performance op de bühne zo’n 3 meter verderop. Die performance had alle prioriteit op dit moment maar een insteek voor de wekelijkse column was bij deze wel weer gemaakt. 😛
Hemel op aarde RH
Ja, pap en ik hadden hele mooie plaatsen en we klapten ons de blaren op de handen en zongen de longen uit ons lijf. De show was begonnen! Op een gegeven moment tijdens de show kwamen er beelden voorbij uit 1976, het jaar dat Rowwen Hèze op pinkpop optrad. Mijn vader vertelde in geuren en kleuren hoe hij als 19-jarige ook tussen die meute had gestaan, 3 dagen lang feesten op pinkpop dat toen nog vele malen kleiner was dan de massa die het vandaag de dag is. In de pauze kreeg ik de kans om eens goed rond de zaal te kijken. Mijn vader was met zijn 56 lentes jong nog een van de jongste in de zaal, ik maak geen grap. De leeftijd van de gemiddelde bezoeker lag boven de 65 en wie nog zijn eigen tanden en gezichtsveld had die mocht van geluk spreken want in de zaal krioelde het van de brillen, hoortoestellen, grijs haar en kunstgebitten. Klappertandend van genot (haha) genoten ook zij van deze steengoede performance. In de pauze leverde deze ”vergrijzing” wel een voordeel op, paps en ik waren een van de eersten aan de bar en hoefden dus niet in een rij op drinken te wachten. Ook de toiletronde ging snel gezien wij géén katheter hadden (okej, dit moet je niet te serieus lezen 😉 )

De show duurde in totaliteit ruim 2 uur en bracht veel nieuwe nummers uit de film als ook de bekende klassiekers als ”de peel in brand”, ”wandele” en natuurlijk ”zondag in het zuiden” en ”Limburg”. Wie kent ze niet 🙂 Op het einde gilden en klapten we naar het podium en er werd even instemmend onze kant op geknikt door Jack Poels en kornuiten alsof ze wilden zeggen: ”Ach kijk, daar heb je die vader en zoon ook weer”. Ik geloof er heilig in dat dit zijn gedachten waren op dat moment maar we zullen het nooit weten 😉 Toen het tijd was om naar huis te gaan zetten we nog even de cd loeihard aan bij het verlaten van de parkeergarage en zongen uit volle borst ”Limburg” mee om onze helden uit Horst-America te eren. Rowwen Hèze, bedankt! We hebben genoten.

Mijn vader en ik bezoeken al sinds jaar en dag de Rowwen Hèze optredens, gaan ieder jaar naar het slotconcert in November en zijn ook elk jaar alle dagen op de zwarte cross (in juli) te vinden. Het is fijn om het geluk te hebben dat je een vader hebt die al deze dingen met zijn zoon doet. Tegenwoordig denk ik dat dit in Nederland stukken minder is geworden en dat niet alle vaders en zoons zo’n goede band hebben als wij. Pap, jij ook bedankt voor weer een onvergetelijke avond! 😀
_MG_2816 (foto: november 2013, Nimrod. Juist, toen had ik nog een baard)

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014
Thanks for reading 🙂

Advertisements

Flitsverhalen

what-this-world-needs-is-a-group-hug

Gesproken (en eigenlijk van internet geplukt) als een ware hippie. Die tijden had ik graag meegemaakt, bloemen in mijn haar, gitaar op schoot en love, peace and happiness. Alhoewel dat met die bloemen nog lastig gaat worden gezien mijn korte haar. Die gitaar op schoot, dat beeld schets ik natuurlijk wel al jaren met plezier 🙂

Het is weer een leuke week geweest zoals de meeste weken en het leek me gezellig om de zondag af te trappen met een aantal korte anekdotes, weer eens iets anders dan een lang lulverhaal van mij over een bepaald onderwerp. Ik noem ze ”flitsverhalen” omdat ze kort en flitsend te lezen zijn. En ja, wie weet krijgen we op deze manier een gezamenlijk blijdschapsgevoel zoals hierboven met de group hug bedoeld wordt 😉 Dus lees en geniet.

Kapper:
Hoe gaan jullie naar de kapper? Hebben jullie een idee van wat jullie willen of laten jullie wat baseren op een filmster of fotomodel?
Ik kan me voorstellen dat menige dame of metroman (sorry dat is mijn beeld van mensen die zich een plan bedenken alvorens zij naar de slager met de schaar gaan…) dit doet om ideetjes op te doen of mee te leven met de nieuwste trend op harig gebied. Bij mij gaat het echter heel anders. Ik ga al jarenlang trouw naar dezelfde kapperszaak, ik loop binnen, word welkom geheten en roep: ”fix dit” wijzend op mijn haar. Vaak zeg ik ook: ”Probeer maar wat uit, als het maar korter is dan nu” omdat ik meestal rondloop als een grizzlybeer tegen de tijd dat ik eindelijk eens wat met mijn haar laat doen. Tot heden ben ik nog nooit teleurgesteld met het resultaat 🙂

Een hart voor fysiotherapie:
2 weken geleden zat ik in ons huisje wat te rusten of te eten of wat dan ook. In ieder geval een van de huisgenotes komt binnen zetten en hoort mij over mijn beroep praten. Ze zegt: ”jij als fysiotherapeut he, daar moet je toch eigenlijk een hart voor hebben”? Ik barstte in lachen uit want dit kwam er natuurlijk helemaal verkeerd uit en was anders bedoeld maar de woordspeling was des te mooier. Voor een deel zit er waarheid in. Soms zijn we nogal harteloos als het gaat om het helpen, begeleiden of verbeteren van mensen. Niet dat we geen hart hebben maar het is wel eens belangrijk om je hart even opzij te zetten van je verstand en puur rationeel naar een situatie te kijken. Hoe dan ook, de uitspraak: fysio’s hebben geen hart, was geboren!

boobs
Mooie benen of een mooi gezicht?
Afgelopen maandag werd mij door een dame gevraagd wat ik nu mooier vond, mooie benen of een mooi gezicht? Niet wetende wat het meest christelijke antwoord was sprak ik heel cliché: ”Als het innerlijk maar mooi is, dat vind ik het meest belangrijke”. (Ik ben eigenlijk een ”borstenman” maar tja daar vroeg ze niet naar) 😉 Ze lachte en zei dat dat inderdaad het beste antwoord is. Het meest grappige aan deze anekdote? De dame die me deze vraag stelde was 86 jaar 😛 Gotta love this job!

ZZP’ers:
Je hoort de term vaker dan ooit tevoren. De ZZP’er. Ik kan er kort over zijn, het is Zorg Zonder Pensioen.

Lieve Lucky?
De laatste tijd loopt het weer storm met de mailtjes en bezoekjes voor Lucky het maffe, blije en zeer tamme konijn. Ook een heel lief konijn als je onder lief verstaat dat hij een ochtendhumeur heeft, kan grommen en het leuk vindt met zijn voerbak te smijten als deze nét gevuld is. (plus het verhaal van vorige week liet jullie kennismaken met de professionele enkelbijter dat ‘ie is. Ja, leuk zo’n konijn zeg… 😉
Kortom, Lucky: zacht en boos, moet ik maar eens een T-shirt van laten maken ofzo. Een heuse Lucky fanclub 😀

Secondlove?!
Ja hoor daar gaan we weer hoor. Toen ik een weekje of 2 geleden de Lexa borrels belachelijk had zitten maken viel me vrij snel ook een andere reclame op televisie op: secondlove. Lees even de letterlijke kopie van hun website (dit is rechtstreeks geplukt van hun homepage!)
secondlove
Schocking toch? 72% van de vrouwen mist aandacht en passie in hun relatie? ow man, mannen word wakker, gun die vrouwen maar weer eens aandacht als ik dit zo lees. AAA ze schrijft zich in!!! Dit bevestigd op een heel enge manier waarom ik nog altijd die leefwijze heb van het vrijgezel willen blijven. Als je dit leest dan denk je toch dat de meeste relaties gebakken lucht zijn? of in ieder geval niet gelukkiger zijn dan ik in mijn eentje? Ja ik zal veel van jullie tegen de borst stoten als ik durf te zeggen dat ik in mijn eentje veel gelukkiger ben dan dat ik in een relatie zou zijn. Believe me, i know. En ik zie nog genoeg slechte relaties om me heen dus misschien voor die doelgroep is secondlove wel een optie? Zeer disturbing die website.
Stel je voor dat je tegen je partner verteld dat je het eens ”zou willen proberen”. Ze zegt ja, want zo lief is jullie relatie wel, en je maakt een profiel aan. Je scrollt wat rond op de website en op een gegeven moment zie je ineens een bekende foto. Een zeer bekende foto. Het is namelijk de foto van je vrouw. Je klikt erop en ze blijkt al 2 jaar lang lid te zijn van deze community. Tijd voor wat uitleg 😉

Hoe dan ook, ik ben het er niet mee eens dat er een website in het leven geroepen is om de vastgeroeste stelletjes wat legaal te laten vreemdgaan met anderen? Ben ik dan te ouderwets? Ben ik dan niet ”open voor een nieuwe vorm van relatie”? Ik vind het een hele rare ontwikkeling en zal hier nog uren over kunnen vullen maar dan leest ook geen kip het meer en waarschijnlijk verlies ik dan ook snel mijn interesse om over dit fenomeen te schrijven. Een tip die denk ik op zijn plaats is: Mocht je je willen abonneren op die site, overleg het eerst even met je partner 😉

Dit was het weer voor deze week, we begonnen lollig, we eindigden relatief serieus en we hebben genoten (denk ik). Hoe dan ook, ik hoop voor ieder wat wils en graag tot lezens de volgende week zondag 😀

Houdoe!
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

Wie ben je

20140112_025826

Op de grond ligt een pluk grijs haar, het is best een grote pluk maar naar mijn weten ben ik toch niet grijs geworden? Ja natuurlijk, de laatste tijd is het dan wel wat vaker overwerken maar om nu te zeggen dat ik daar grijs haar van gekregen heb? Vanuit mijn bedje kijk ik nog eens goed naar de grond en net in mijn draai rolt er een fles wodka van het bed af. De grijze pluk is afkomstig van een sovietmuts die enkele meters verder ligt, ik was al even bang dat het konijn gevild was of iets dergelijks. Nee, het leek ons een slim idee om Michael en mij samen (!) een feest te laten organiseren in de pub. Michael kennende gaat dit natuurlijk niet gebeuren zonder er een Russisch thema in te gooien. The communist party was geboren! Bovenstaande foto is nog relatief in het begin van de avond genomen, het begin van wat een zeer memorabele avond zou worden. Maar stiekem ging iedereen daar ook wel vanuit 😉 De rest van de foto’s bespaar ik jullie en ik zal ook niet ingaan op thema’s als met je gekke harses koprollend over straat gaan, dansen als 2 hyperactievelingen op crystal meth, Albert Heijn hamsters, pitchers en de andere effecten van een feestje à la Michael en Tim. (Ja we zijn te boeken voor mensen die nog nooit een écht feest hebben meegemaakt, tip: sluit een inboedelverzekering af van tevoren).

Oké stop de persen, het verhaal van vandaag heeft helemaal niks te maken met dat feest van vannacht. Nee het was namelijk de bedoeling om me anno 2014 eens voor te stellen. Het zit namelijk zo: in de tijd dat ik deze column nu schrijf hebben zich heel veel nieuwe lezers op de mailings aangemeld en heb ik ook al met een aantal van jullie leuke e-mails uitgewisseld :). Gisteren nog kwam er een meisje naar me toe met de vraag: ”ben jij Tim Hendriks? die van die column en dat konijn?” Ik was wat overvallen door die vraag, kende ze mijn column? Maar ik had haar nog nooit ontmoet? Vandaar dat ik aan het begin van 2014 eens een klein voorstelrondje doe. Op geheel eigen wijze natuurlijk en dit voor alle nieuwe lezers die de column wel kennen maar die geen flauw benul hebben wie Tim Hendriks is. (Misschien ook wel goed? Ik bedoel een beetje publiciteit is prima maar teveel weet ik ook niet. Ik bleef me de eerste verhaaltjes ook verbazen hoeveel lezers erbij kwamen en oprecht wachtten op iedere nieuwe zondag editie. Alsof er iemand zit te wachten op slap gelul van iemand die tijd over heeft om te typen? Blijkbaar, bedankt in ieder geval voor alle lezers, ik waardeer het zeer 😀 )

Ik ben dus Tim Hendriks (Tim Theo Martin Nelson Hendriks if you’re fancy of gewoon ronduit gek om zoveel voornamen te typen). Mijn ouders hebben de naam Nelson toegevoegd als geïnspireerd door Nelson Mandela. Ik ben opgegroeid in een dorpje genaamd Reuver, ergens tussen Roermond en Venlo in Midden-Limburg (je vindt het wanneer er appelboomgaarden naast de snelweg voorbij komen en wanneer je de veerpont naar Kessel ziet liggen). Maar rij vooral niet te hard want dan ben je er zo voorbij. Toen ik eenmaal groot genoeg was om zonder zijwieltjes te fietsen (ik was een jaar of 17) heb ik me ingeschreven voor de opleiding fysiotherapie te Heerlen. Ik kreeg een jaar om me te bewijzen, en als ik dan de propodeuse zou halen dan zou ik op kamers mogen van paps en mams. Wel een mooie afspraak vind ik, al was het wel vaak vervelend om langer in de trein te zitten dan dat je les had gedurende dat eerste jaar. Tijdens mijn schooltijd heb ik veel aantekeningen gemaakt (die later niet leesbaar waren vanwege mijn hebreeuws spijkerschrift genaamd mijn handschrift, aangenaam) en ben ik uiteindelijk in 2010 afgestudeerd als fysiotherapeut.

Als bijbaantje was ik werkzaam als masseur en had tevens een grote liefde voor het pokeren in de toernooien van Holland Casino. Hier is het schrijven een beetje mee ontstaan omdat ik verslagen maakte van de grote toernooien. In September 2013 werd hier door mij een punt achter gezet om me meer op de column en de andere hobby’s te richten. Een van die hobby’s is ook gitaarspelen en een greep uit de collectie vind je in de lijst rechts in beeld hier : http://www.youtube.com/watch?v=e0r2WdkKsj4&feature=c4-overview&list=UUuIlTYpbxu2pSeLxmcj-OAg
(Hou jullie oortjes maar goed dicht, een gewaarschuwd mens telt voor twee) Door het gitaren ben ik ook veel van mijn vroegere schrijfwerk (gedichten, liedjes) om gaan zetten tot gitaarstukken. Iets waar ik ook graag mee bezig ben.

Dat is het meest interessante wel denk ik, of niet dat is jullie mening. Verder woon ik samen met mijn blije huppelkonijn Lucky, op dit moment is hij zich weer uitgebreid aan het wassen, iets wat konijnen echt de helft van de tijd doen. Waarom eigenlijk? ik bedoel ze maken zich eigenlijk nooit vies, of zal ik dan toch een smetvrees konijn aangeschaft hebben? Past wel goed bij mijn drang om het huishouden netjes te houden denk ik. Het is wel een heel lief konijn moet ik zeggen, als je onder lief verstaat dat hij je altijd onverwacht aanvalt door in je enkels te bijten terwijl je de afwas staat te doen. Volgens bepaalde internetbronnen is dit een teken van ”interesse tot paringsgedrag”. Ik noem het gewoon konijnengeilheid en ja daar kan hij best last van hebben, al helemaal omdat zijn balletjes er niet meer zijn. Of zou het dan juist minder worden? geen idee, mijn balletjes zijn er nog gewoon 😉 .

Hoe dan ook je ”interesse tot paren” tonen door in iemands enkels te bijten is iets wat nader onderzoek nodig heeft voor de menselijke soort. Had ik dat vannacht maar eens geprobeerd op dat foute feest van ons. Dan zie je een leuk meisje dansen, ze beweegt op je ritme mee en van een afstandje hebben jullie het eerste oogcontact. Dat lange golvende haar lijkt in slow-motion op de muziek te bewegen en even is er niets meer in de ruimte aanwezig alleen jullie twee. Jullie eigen universum van eclectische spanningen, je loopt naar haar toe, ze blijft hunkeren en op dat moment, op exact dát moment dat de tijd bevriest en je centimeters van haar lichaam verwijderd bent BIJT je haar vol in haar enkels!

Hahaha, ow sorry, ik ben echt slecht bezig, ik moet er zelf om lachen. Waarschijnlijk een effect van de afgelopen nacht maar ik laat deze zin toch lekker staan. Volgende week zondag weer een nieuwe column van de Tim’s Talk reeks 😀
Maak er een goede week van en zeur nou alsjeblieft niet dat het kouder is geworden, vergeet niet dat het ondanks de zonneschijn nog altijd januari is hoor 😉

Tot schrijfs en veel liefs en humor,
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

Nieuw jaar, nieuw verhaal

Welkom in 2014 en weer een fris jaar vol gelach, geschrijf en gelach over het geschrijf. Althans dat lijkt me. Waar we niet om kunnen lachen is het feit dat de zorgverzekeraars de duimschroeven weer flink aandraaien op de collega’s fysiotherapie en dan met name de particuliere praktijken. Onlangs verschenen er weer artikelen en interviews over dit verontrustende feit, we moeten meer schrijven dan behandelen, en 1/3 van de therapeuten overwoog al om te gaan stoppen met het werk als deze belachelijke eisen zo door zullen gaan.

Maar het is niet allemaal kommer en kwel wat de klok slaat, nee we gaan nu weer even lekker ontspannen met de column van deze week en ook de eerste column van dit nieuwe jaar. Dat belooft wat, nu aan mij om die belofte ook waar te maken 😉 Ik zal jullie eens vertellen dat ik de meeste aantekeningen voor de columns gewoon onbeschaamd op het toilet zit te maken. Ik bedoel als je er dan toch zit, waarom niet? Het zou me niets verbazen wanneer genieën als Mozart of Da Vinci ook al schijtend hun ideeën de wereld in bombardeerden. Helaas voor hen hadden ze toen nog geen laptops wat hen dwong om al hun ideetjes met een ganzenveer en inkt neer te kriebelen. Wat natuurlijk veel stoerder is dan weer de zoveelste idioot die net als mij met een toetsenbord in de weer is. Stel je überhaupt voor hoe cool het zou zijn geweest om op het toilet met een ganzenveer te schrijven op een notitieboekje wat al klaar lag naast de toiletpot?

Anyways, je hoort weleens wat en in deze categorie beschrijf ik vandaag het eerste IKEA hotel in Nederland. Dit schijnt in 2008 in Delft neer geplant te zijn maar ik had er nog nooit over gehoord. Aanvankelijk kon ik op het horen van dit nieuws maar op één manier reageren: ”IKEA hotel? dan zul je in dat budgethotel je bed en kast zelf wel in mekaar moeten zetten”. Het restaurant zag ik al voor me: gevuld met zweedse balletjes en zoveel keer je kopje koffie hervullen als je maar wilde. Dat laatste sprak me dan wel weer aan 😉 Na wat onderzoek op internet kwam ik het hotel tegen:
ikeahotel2ikeahotel1
Het bleek zelfs een 4-sterren designhotel te zijn en behorende tot de Westcord group. Wat ik dan wel weer grappig vond waren de herkenbare stoeltjes op de volgende foto:
ikeahotel3
Dus iedereen die een keer in Delft een slaapplek zoekt: probeer het hotel maar eens uit en wees niet bang dat je zelf je bed in mekaar moet zetten 😛

Oud op nieuw heb ik dit jaar zeer feestelijk gevierd in no other place dan Brunssum. Hier heb ik ook nog bijna een appartement in de fik gezet met notabene sterretjes (of zoals ik en anderen ze ook wel sterrenflikkers noemen). We maakten er kunst van om zoveel mogelijk sterren tegelijk aan te steken tot mij de temperatuur wat te heet werd (als je hand zowat versmelt met de ijzeren stokjes dan weet je dat het geen koud vuur is). Hierdoor liet ik de sterren op het laminaat vallen maar gelukkig brandde het maar van korte duur en werden er al snel schoenen op losgelaten om het vuur te doven. (Sorry Boris). Nouja, we kunnen hem blij maken met een gloednieuw pakket laminaat 😀

Nu wil ik de laatste paragraaf van deze column gebruiken om jullie mijn gemene plan uit te leggen. De laatste tijd word ik doodgegooid met LEXA reclames. Je kent ze wel, LEXA voor singles om op date gaan (of stellen die vreemd gaan). Nu maken ze het nog bonter door ook op tv te adverteren met ”real events”, de LEXA borrels. Nou hier heb ik toch maar mooi een snood plan op gesmeed. Ik ga me gewoon inschrijven op die site met een aantal vrienden, we melden ons aan voor een van die borrels en zuipen in één avond hun totale voorraad leeg. Gratis drank, een mooi verhaal en nog geen een vrouw aanspreken, kijken wat de mensen achter LEXA hiervan gaan vinden? Het is een concept dat gedoemd is te mislukken en ik voel me geroepen om hieraan mee te doen. Waar is überhaupt de tijd gebleven dat mensen buiten de deur kwamen en dates met andere vrijgezelle personen maakten? Hebben we dan echt de laptop nodig om in contact te komen met de buitenwereld? In mijn ogen zijn datingsites puur ontwikkeld voor die enge types die nog in moeder’s kelder leven en hier op een stoffige laptop communiceren met digitale vrouwen waarvan de helft niet eens vrouw is. Nee, ik wil terug naar de oude tijd, waar je nog buiten ging picknicken, een filmpje pakken of een dagje naar een pretpark ging. Niet dat ik ooit maar 1 date heb gehad, ik deed daar niet aan maar zo stel ik me dat dan voor. Jaja natuurlijk heb ik relaties gehad maar daar gingen geen dates aan vooraf. Stel je eens een blind date voor met iemand die je ontmoet via internet? Dan kom je op de afgesproken locatie aan, neem een fancy restaurant, en dan blijkt er ineens een 40-jarige man tegenover je te zitten. Dan kun je het beste samen weggaan van het restaurant en op een nabijgelegen LEXA borrel je klem zuipen op hun kosten. Succes gegarandeerd.

De vraag voor deze week: Wat zijn jullie ervaringen met daten?
Graag hoor ik wat reacties via de column of facebook en zal ik deze verwerken in het verhaal van volgende week.

Bedankt voor het lezen en een heel fijn 2014 gewenst,
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014