Verliefd

En dan schrijf je nog met alle macht over de commerciële muggenzifterij achter valentijnsdag. Dan maak je een lollig verhaaltje, je spreekt er met wat mensen over die de column lezen en boort de gehele valentijnsdag gezamenlijk de grond in, HEERLIJK. Dan wordt het zaterdag, geen wolkje aan de lucht, je laat wat vrienden over de vloer komen en jullie gaan mekaar tijdens een zes uur durende partij Risk van het spelbord vegen. Tijden zijn mooi, tijden zijn ontspannen en dan uit de meest onverwachte hoek overvalt het je. Vanbinnen die warmte, die onverklaarbare drang waar je niet aan toe wilt geven. Maar je moet en je zal. Uiteindelijk ga je weer aan je column werken en je hebt je onderwerp, je ontkent het niet langer meer. Je bent verliefd!

En nu zijn jullie natuurlijk heel nieuwsgierig geworden naar het hoe en wat toch? Ik ken mijn lezers inmiddels wel. Nou ik ben verliefd en niet een beetje maar ik ben gigantisch verliefd:

Ik ben verliefd op de mensen om me heen. Op het feit dat ze er altijd voor je zijn, dat je samen leuk kunt vertellen, karaoke kunt zingen of lange wandelingen kunt maken. Onder de mensen om me heen valt ook mijn familie. Ook zeker de mooie momenten en weekenden die we beleven. De keren die we uit gaan eten of gewoon relaxt thuis rondhangen, het samenzijn door weer en wind, dát spreekt me aan. Een stoer zusje dat in de nabije toekomst gewoon haar Nederlandse bestaan achter zich laat en een leven in Curacao gaat leiden. Een vader die overal bekendstaat als graag geziene, humoristische en aardige man, de man waar ik jaarlijks mee naar de optredens en festivals ga. Een moeder die altijd zorg draagt voor de mensen om haar heen, iemand met een mening en een ongezouten kijk op de zaken. Een blik op inrichtingen van kamers en huizen waarbij ik me telkens afvraag hoe het kan dat deze vrouw geen kamer stylist is geworden?

Ik ben verliefd op mijn huisdier, dat gekke, harige en beetje dik beest dat altijd komt aanhuppelen wanneer ik thuis kom van m’n werk. Het beestje zeurt bijna nooit en zorgt altijd wel voor een glimlach gedurende de dagen. Zoals een vriendin laatst al zei: ” je haalt zo’n beestje in huis en binnen enkele dagen weet je al dat je niet meer zonder kan ”. En ze had gelijk. Lucky en ik zijn nu zo op mekaar ingespeeld dat het moeilijk voor te stellen is hoe het eerder was. Je kon niet thuiskomen en ineens verwachten dat de gitaren tegen je aan begonnen te lullen. Je kon niet thuiskomen en een heel gesprek met een plant beginnen (hoewel sommige mensen onder invloed van bepaalde middelen dit misschien wel doen, geen idee). Nee, dan is zo’n konijntje wel een uitkomst. En het neemt niet eens veel plaats in ook nog. Zou wat anders worden als ik een boa constrictor rond had kruipen maar dat idee sprak me überhaupt niet zo aan 😉

Ik ben ook een beetje verliefd op mijn auto, dat gevoel kent menig man (en vrouw?) wel. Voor velen een kleine roestbak, voor velen maar een vervoersmiddel maar voor mij en voor vele andere mensen een soort van kindje. (Remember? wij mannen worden niet zwanger, wij máken zwanger da’s wel een wezenlijk verschil lijkt me 😛 ) Soms een zorgenkindje dat zeker en net als studerende kinderen kost ook een auto meer geld dan het opbrengt. Maar je krijgt er wat voor terug, vrijheid, een stuk staal dat je naar eigen smaak kan aanpassen, dat zich helemaal door jou laat sturen, prachtig! Nu klink ik weer een beetje als een controlfreak merk ik haha

En dan nog eten. Oe jongens eten eten eten. Daar kan ik geen genoeg van krijgen, ik weet dat jullie het niet aan me zien en dat ik (nog) niet uitzie als een tonnetje rond maar ik kan vreten als een gorilla. (de eetlust van een gorilla, niet de spieren, alhoewel misschien een beetje 😛 ) Nee, eten dat professioneel is klaar gemaakt, daar doe ik een moord voor. Uiteten, ook een topic waar ik graag mee bezig ben, want hoe goed ik ook oefen of gerechten bereid en ontdek, niets gaat boven een goed restaurant. Anders was ik heus zelf wel chefkok geworden maar helaas, die vaardigheid ontbreekt me.

En last but not least ben ik ook verliefd op mijn optrekje. Mijn eigen ” casa del wow ” zoals Marty de zebra uit de Madagascar film zijn hutje op het strand een naam gaf. Een leuke anekdote die ik al weken in een column probeer te schuiven maar waarvoor ik nog geen gepast moment had gevonden: Now’s the time! Laatst kreeg ik bezoek en kreeg een compliment over de lekkere geur die door mijn casa heen hing. ” Meen je dat nou? ” vroeg ik. ” Ja hoor ” , zei ze, ” het ruikt erg aangenaam ”. Ik, eerlijk als ik was antwoordde: ” dat wat je ruikt, dat is wc-eend ”. Dus beste makers van WC eend, jullie opzet is geslaagd, met zijn ” verbeterde formule ” ((quote quote quote)), ruikt ‘ie inderdaad een stuk beter.

Het verhaal van deze week gaat zo te zien helemaal nergens naar toe dus het lijkt me slim om er voor deze week een punt achter te zetten. Een punt achter zetten, haha grappig, dat doe ik natuurlijk na iedere zin. Tenzij er een vraagteken achter de zin komt toch? Of een uitroepteken! Anyways, weer bedankt voor het lezen en kortom:

Ik ben verliefd, verliefd op het leven!

200573103-001

Fijne week allemaal 😀
en voor wie de winterspelen volgt, veel kijkplezier!!!

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s