Kort, korter, kortst

Windy_Airfield__Short_Skirt_by_parang
(En uiteraard wordt de column voor deze week vanwege deze foto eindelijk eens door wat meer mannen gelezen…)

Die warme lentedag sleurde ze mij mee de winkel in. Ik gaf mijn ogen uiteraard weer eens goed de kost maar ik kon geen mede-mannelijk slachtoffer vinden. Want een echte vrouwenwinkel met alleen maar vrouwenkleren was het en daar trof je natuurlijk nooit een hetero man. En als je er al een man-man aantrof dan was deze, net als ik, geboeid en in bedwang gehouden met een zweep. Ach, eigenlijk viel het allemaal wel mee maar een man vindt het altijd awkward om een echte dameswinkel te betreden. De ware hel is hierbij uiteraard de ici paris ofzo waar je voor je leven vecht tussen de gratis testers en vrouwen die het liefst hun hele geurenrek over je heen spuiten. Het angstzweet staat al op mijn handen tijdens het typen, of het komt omdat het lekker warm is buiten en hierdoor ook binnen de temperaturen oplopen tot boven konijnenkooitemperatuur. Ja ik denk dat konijn Lucky er koeler bij zit dan ik. Ow jongens ik dwaal af, waar was ik. Owja die kledingwinkel.
Ik gaf mijn ogen dus goed de kost en zag gigantische borden met 30% korting, en op=op en ”graaien voordat een ander ermee vandoor gaat” (nouja die laatste verzon ik er zelf bij want ik moest me toch wát amuseren) Ze kocht uiteraard een strak, kort rokje van die 30% korting stapel en er begon me iets te dagen. Na al die jaren zag ik waar het om ging! KortER niet kortING. Hoe dan ook, ik liet haar dat rokkie passen, genoot van het uitzicht (Voorbeeld: ”en? hoe staat het me? ” > *Kwijl*…. ”aha, goed dus, dankje Tim”)

Jullie vragen je uiteraard af hoe ik in een dameswinkel terecht kwam (dat zei ik al, bont en blauw geslagen en meegesleurd, misschien zijn mannen niet langer het sterke ras… Of het zegt eerder wat over mijzelf) maar dat is weer een heel andere column story 😉 Voor vandaag praten we over die kortere rokjes en als jullie het nog lang volhouden dan lezen jullie ook nog een afsluitende anekdote over (jawel) SCRUBZOUT :d En ja, dat wordt heel interessant en een beetje pijnlijk.

Hoe dan ook. Het lijkt de laatste jaren wel meer een trend te worden, hoe korter hoe beter en je moet onderhand zowat niet meer met de benen over mekaar kunnen zitten als vrouw om het mode te kunnen noemen. Ja ja ik overdrijf maar toch valt het hier en daar op. Neem nou met carnaval, en hoewel ik een gruwelijke anti-carnavalist ben kreeg ik foto’s op dit scherm tijdens die dagen, met rokjes. Kórte rokjes. Zo’n korte rokjes dat ik inderdaad wel zie dat menig beschonken dronkelap denkt van ”Hej, een uitnodiging, laten we die diepe spelonken des vrouwens maar eens verder uitdiepen.” Gewapend met mijnwerkershelm zullen zij dan tijdens hun expeditie de spelonken verkennen en wie weet komen ze nog stalactieten tegen ook nog. En ja stalactieten, je weet wel die hangende pegels aan de rotsplafonds. En ze heten tieten omdat, nouja omdat ze hangen dus… Juist ja, we dwalen wéér af, waarom ben ik in godsnaam columnist geworden zeg 😛 Gelukkig lach ik er zelf waarschijnlijk nog het hardst om. Terug naar de rokjes >>>

De rokjes, de rokjes, misschien vinden sommige vrouwen het ook fijn om de ogen van ons als mannen als magneten naar die benen te trekken. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen maar dan hoeven ze toch niet zó kort te zijn toch? Ik weet het niet hoor maar als ik naar mezelf kijk (in spijkerbroek, niet in rokje) zie ik zo ook wel dat ik lange stelten heb. Natuurlijk hebben niet alle vrouwen een aangeboren ”all-legs” type zoals uhm.. nouja deze vrouw:
long-legs
Dus misschien is het dan wel noodzakelijk om die rok niet te lang te maken want daar komen je benen mooi in uit. En ja je kont ook, hoor ik mezelf zeggen maar dat hangt natuurlijk wel af van het type rok, type stof, kleur, licht, kleuren van de onderkleding. Wow ik klink als een ware metroman, misschien moet ik toch wat minder met vrouwen naar de kledingwinkels gaan 😉 Even by the way: ik heb een nieuwe zomerjas, geen korte! En dit voegt niets toe aan de column dus we gaan maar naar de afsluiting. Onee wacht, stop, lees rustig verder, we zouden het nog hebben over dat scrubzout:

Nou, ik kreeg de tip van een vriendin om mijn armen en benen (hah gay!!!)

lekker zacht te laten aanvoelen met *tromgeroffel* scrubzout! Nu vond ik een potje lavendel scrubzout en zo gezegd, zo gedaan, ik gebruikte dit bij het douchen afgelopen week. (En ja dit klinkt alsof ik maar 1 keer per week douche maar dat is natuurlijk niet zo). Ik schuurde en scrubde en spoelde erna lekker alle zout af en er was niks aan de hand. Ja inderdaad, ik voelde overal lekker zacht aan (denk niet te vér door, woeps daar ga je al) en ging lekker slapen. Maar de volgende dag, ow man, de volgende dag had ik overal constant jeuk. Nouja overal, meer op de minst charmante plekken en ik had zo goed mijn best gedaan met de scrub dat ik waarschijnlijk nog amper een bovenste huidlaag over had en het jeukte als een tierelier. De hele dag ging het maar *krab krab krab* en nu kreeg ik vandaag dan eindelijk de tip om erna nog wat body lotion te gebruiken. Maar die heb ik niet, dammit! Ik ben een man!!! owja… almost forgot, zou ze bijna zeggen… Zucht… Die tipgever… was mijn moeder 😛

Dankjulliewel voor het lezen van alle columns dusverre en ook zeker voor deze. Ik heb zelf veel moeten lachen tijdens het schrijven en ik weet zeker dat een aantal van jullie ook van zijn stoel valt van de lach. You’re welcome 😉
Dit was alweer de 34e editie en ik hoop er nog veeeeeel meer te maken.

Geniet van jullie zondag, liefs
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

Advertisements

Vergeet jezelf niet

don__t_forget_yourself_by_aayushgfx-d4ylwpr

En daar ging ze dan, op het moment dat ze richting station liep wist ik dat ik haar nooit meer zou zien. Maar wat ze gedaan had was ,onomkeerbaar, niet meer te repareren, een relatie die niet meer te redden viel bleef over. En met die gedachte zag ik haar voor de laatste keer, haar voeten die stuk voor stuk, meter voor meter, verder van me af liepen. De rust die even voor dat moment bij me speelde was niet van deze planeet. Ik hoor het me nog iedere dag zeggen: ”hier heb je een plastic tas, doe daar al je spullen maar in die hier nog liggen en ik hoef je nooit meer te zien, blijf weg van hier.” Ik zag hoe ze haar spullen bij elkaar raapte en toen het moment eenmaal daar was dacht ik dat het toch nog wel menselijk en beleefd was om haar netjes naar het station te rijden waar ik haar dus voor de laatste keer zou zien. Zo moest het gaan, zo heeft het moeten gaan.

Dit was anderhalf jaar geleden…

Bovenstaand stukje laat zich uiteraard raden over welk onderwerp het ging.Mensen die me goed kennen weten exact nog wel over welk deel van mijn leven, over welk afscheid dit ging. Een deel verleden, dat zeker, en ook een herinnering die lange tijd erna en ook voor de toekomst z’n impact niet zal gaan verliezen. En dat hoeft ook niet wat mij betreft. Wij mensen leren en handelen vanuit het oogpunt van ervaringen die we hebben meegemaakt. Waar ik deze week over wil schrijven is het feit dat (nu ik er meer op let door gebeurtenissen vanuit het verleden) mensen snel geneigd zijn zichzelf te vergeten. Mensen komen te weinig voor zichzelf op en verliezen zichzelf in de tijd sneller dan je op het eerste gezicht zou denken. Ik ken genoeg mensen die de wereld aankunnen om anderen te helpen, of deze nou om hulp vragen of niet, deze mensen staan altijd voor de ander klaar. Maar het levert ook een heel gevaarlijk iets op: wanneer je veel tijd en moeite in een ander steekt, waak dan wel voor je eigen. Er zijn genoeg lieve mensen die alles voor een ander overhebben, die al hun vrije tijd aan ”de ware” besteden maar vergeet hierbij alstublieft jezelf niet. Ja die ander, daar kun je samen geluk mee delen, maar het is verkeerd om die ander medeverantwoordelijk te maken voor je eigen geluk. Het letterlijk ”niet meer zonder mekaar kunnen” is dan wel iets moois maar in de tussentijd ook net zo gevaarlijk.

Niemand, maar dan ook niemand mag een negatieve invloed of een ”rem” hebben op je eigen geluk. In mijn ogen is iedereen vrij om zich eigen geluk te bepalen en te maken. Dat sommige mensen hier moeite mee hebben of dit niet goed durven daar wil ik tegen zeggen: ga het gewoon doen. Denk eens wat vaker aan je eigen behoeftes, je eigen geluksmomenten voordat het te laat is. Ik wil niet dat jullie straks terugkijken op momenten en de gedachte krijgen: ”had ik maar wat vaker voor mezelf gekozen.” want dan ben je net verkeerd om bezig. Samen voor een gezamenlijk geluk gaan is bij stelletjes nog altijd de beste oplossing. Respecteer hierbij elkaar en luister naar elkaar. Ik kan je tig voorbeelden geven van stelletjes die wel veel samen praten maar of ze nou écht luisteren naar elkaar? Zonde.

Als ik naar mezelf kijk (en ja van tijd tot tijd hoort dat gewoon te gebeuren vind ik) dan heb ik net als ieder ander goede en foute beslissingen genomen. Helemaal niet erg, als je maar leert van het verleden en hierna een pad bewandelt naar een mooie toekomst. Denk hierbij vaker aan een mooi doel en zaken om dit doel te bereiken. Ik hoor mezelf nog steeds zeggen: ”Heb ik me zowat 2 jaar lang lopen uitsloven voor een ander, alles voor haar gedaan en wat kreeg ik terug? een gebroken hart, nou bedankt!”
Nee dan doe ik nu eens puur wat ik zelf wil en waar ik gelukkig van word (nu pas! damn). Nu is dit wel een extreem voorbeeld maar dat waren de gedachten die toen door mijn hoofd spookten. En ik vind nu wel dat ik op dit moment, al sinds het weer vrijgezel zijn, lekker bezig ben met de zaken die me oprecht geluk opleveren en plezier. Dat kan vanalles zijn van een blij rondspringend konijn tot een leuke werkvloer tot het rommelen aan een auto. Onderschat hierbij ook nooit je familie want naast ook vrienden en kennissen zijn zij het belangrijkste wat je hebt. Zij zijn die mensen die constant, koste wat kost om je blijven geven en je uiteindelijk toch het beste kennen van allemaal.
two-paths
Hoe dan ook, het moge duidelijk zijn wat mijn boodschap aan jullie is voor deze week: doe de dingen waarbij jij je happy voelt en vergeet jezelf niet! Jullie zijn allemaal geweldige mensen en staan vaak voor een ander klaar maar in dit proces is het heel belangrijk om je eigen geluk niet te vergeten. De ene wordt happy van huisdieren, de ander van een potje hardlopen en weer een ander zingt met volle borst zijn lievelingsliedjes mee in de auto naar het werk. Gewoon blijven doen! Misschien wel meer gaan doen. 😉

Voor deze week was dit het weer, een serieuze column op zondag in de Tim’s Talk reeks. Ik hoop dat jullie het inspirerend vonden en natuurlijk weten jullie alle zaken allang. Natuurlijk vertel ik hier niets nieuws maar ik wil van tijd tot tijd tussen de humoristische columns door ook eens de wat meer ”psychologische kant” van deze columnist naar boven halen 😛

Bedankt voor het lezen en tot de volgende week, love you all
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014
480-2b4a333295b7346f3b1991ed9e006d3994880d50

Niets is wat het lijkt

escher

Leuk hè? Bovenstaande afbeelding is van lang geleden, gemaakt door een kunstenaar genaamd Escher. Ik kan me nog herinneren dat we dit in onze CKV (cultuur en kunstzinnige vorming) lessen hadden. Hoe dan ook, het staat symbool voor het thema van deze week: Niets is wat het lijkt.

Klinkt vrij logisch toch? maar ook voor veel mensen een lastig principe. We hebben allemaal onze kijk op de wereld en gaan te vaak uit van hoe wij de zaken zien zonder daadwerkelijk de diepte in te gaan en we projecteren onszelf en onze denkwijze veel te vaak op anderen. Een hilarisch voorbeeld hiervan gebeurde me vorig jaar Mei toen Boris en ik op vakantie waren in Turkije. Wat hadden daar ook een trouwerij en zoals het ons fysiotherapeuten betaamt nam je dan ook maar meteen lekker een weekje vakantie erbij. Why not? Anyways daar op het resort werd van alles aangeboden: van tig maaltijden per dag ook activiteiten als schieten, optredens, aerobics enfin jullie kennen het wel. Therapeutisch ingesteld als we waren kon het natuurlijk niet uitblijven dat wij met de aerobic lessen mee deden iedere ochtend, waardoor we ook nog eens lekker vroeg aan het ontbijt zaten. (win-win situatie voor mij dus, plus misschien een gedachte van ”och, dat royale ontbijt heb ik er al afgetraind met de ochtendaerobics”) Na enkele dagen op het resort kwamen we laat op de avond, begin van de nacht, in gesprek met 2 hele leuke duitse dames. Ze waren een stuk jonger en naar mijn verbazing spraken ze helemaal geen goed nederlands waarna we maar besloten om in het engels verder te gaan. We maakten een mooie strandwandeling met ons viertjes en in het holst van de nacht gingen we nog even napraten bij het zwembadje. Eenmaal daar merkte ik aan een van de meiden dat ze wat wilde zeggen maar het niet deed. ”Come on, you can tell me everything” sprak ik en na wat wikken en wegen zei ze het volgende: ”wel.. are you guys…. gay”? Hoe kwam ze daar nou weer op? vroeg ik haar en ze antwoordde: ”Well, we see you two every morning doing aerobics and we never see other people besides the two of you swimming, so i thought, well they must be gay than”.

Ik barstte in lachen uit maar het duurde me nog een hele tijd om het daadwerkelijk te begrijpen. Vanuit haar ”point of view” zag ze inderdaad 2 jonge kerels constant samen, samen zwemmen, eten en wel .. ja.. aerobics doen. (Misschien waren de aerobics inderdaad niet de meest übermannelijke keuze). Hoe dan ook, ik vond dit wel een mooi voorbeeld van ”niets is wat het lijkt”. Daarom, wees altijd voorzichtig bij het aannemen van zaken want dat aannemen, ow god, daar hebben wij mensen wel een handje vol aan. En met die duitse dames? Daar is uiteraard nooit meer wat spannends van gekomen, zodra mensen eenmaal een gay sticker op iemand geplakt hebben dan krijg je die er nooit meer af. Al gebruik je de beste stickerverwijderaar ter wereld haha 😛

In relaties zie je dergelijke zaken ook terug. Nouja, niet de ”kijk hij is mannelijk en doet met zijn vriendje aerobics dus hij zal wel gay zijn” nee nee nee. Je ziet bij relaties juist vaak de ultieme, perfecte relatie naar de buitenwereld toe. ”Ja, hij brengt me ontbijt op bed, stofzuigt het hele huis en masseert me dagelijks”. jaaaa ja. Achter dit roze wolkje en droombeeld wat vaak ook uit onvrede wordt geschetst, gaat veel vaker wel dan niet een ander soort relatie schuil. Nu hoef je van mij natuurlijk niks aan te nemen want ik ben al bijna anderhalf jaar vrijgezel uiteraard, maar het zijn wel situaties die ik in het dagelijks leven tegenkom.

En voor deze week sluiten we af met een filmpje van wel een heel eng type relatie/ontmoeting, ach maar ze zijn vast gelukkig 😛
En gelukkig is het maar een music video dus niets aan de hand. Kijk maar vanaf minuut 3 :

Dat was ‘ie dan weer voor deze semi-zonnige zondag. Niets is wat het lijkt dus, dus oordeel niet te vlug en is iets niet duidelijk, vraag er dan naar of anders zul je perongeluk veel te snel iemand een sticker op zijn gezicht plakken. En praten, praten is altijd goed, we zijn niet voor niets ontwikkeld tot (meestal) sterk communicatieve wezens 😉

Het ga jullie goed lieve lezers, tot zondag !!!
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

Flitsverhalen (2)

f466cf291c7979fb060d2e0978423e8e

Flitsverhalen, ja het klopt, deze titel hebben we halverwege Januari ook gebruikt. Het was toen een probeersel om korte anekdotes of verhalen aan de man (en vrouw) te brengen en ondertussen is er weer genoeg gebeurd voor de tweede aflevering ” Flitsverhalen ”. Want ik voel me toch een partij lekker mensen, ja echt wel. Gewoon de afgelopen 2 dagen volop van de zon kunnen genieten en bruin als een bosbeer geworden, heerlijk. Of was het de zon die vol op een bruine bosbeer scheen? i can’t remember. Hoe dan ook, leuk dat jullie weer in grote getale aan het lezen zijn geslagen, nu aan mij om nog wat zinnigs op dit scherm te krijgen. Ik wou schrijven ” iets zinnigs op papier zetten ” maar zo gaat dat anno 2014 niet meer. (En nog veel belangrijker, als ik zou schrijven dan zou zelfs mijn eigen moeder het niet kunnen lezen). Net typte Pascal B. (wow dat klinkt crimineel ) al ” WO BLEIBT DAS BLOG ”. En nee het is geen Duitser beste lezers. Maar waar te beginnen, wat interesseert me altijd en overal… ( ja, oké, dat misschien ook, i know what you’re thinking ) Eten juist ja. En dan met name episch gebakken pannekoeken. Laat me jullie meenemen in de wereld van de pannekoekenpannen (wow en alweer een woord voor Scrabble).

Pannenkoekplezier
Pannekoek, panneNkoek of hoe je het ook schrijft, dat ronde ding van genot (tenminste als je het beslag goed verdeelt). Zo ook afgelopen woensdag waar ik met twee fervente pannenkoekbakkers aan het kokkerellen was geslagen. Zoals jullie weten is het een bekend gegeven dat de eerste pannenkoeken altijd mislukken. Behalve als Tim aan de kook is, ja want dan mislukken niet alleen de eerste paar maar gewoon een hele reeks. Zodra de stapel op tafel kwam en we lekker zaten te eten klonk het veelal, ” hier Tim, dit is er weer een van jou ” en er werd mij een gatenkaas overhandigd waarin her en der een vorm te herkennen was. Och, het hoeft er allemaal niet lekker uit te zien, als het maar smaakt 😉 En zogezegd hebben we met z’n allen uitstekend gegeten en moest ik natuurlijk mijn befaamde koek laten zien. (niet dat iemand behalve mezelf hem ooit zou opeten) Men neemt een koek (ja ik typ koek want ik word gek van dat lange woord pannen… nouja je snapt het wel). Men neme dus die koek, gooit er kaas en spek doorheen en dan… verpest je de hele zaak door er caramelstroop én poedersuiker overheen te gooien. Een caloriebom en energiecluster van jewelste. How i get my energy? that might be the secret 😛

Rise of the machines
En nee ik doel niet op de 3e terminatorfilm. Nope, er zijn namelijk machines onder ons. En niet de gebruikelijke computerapparatuur of koelkasten. Ofja wel geinig: Uit onderzoek blijkt wel dat 61% van de nederlanders tegen hun computer praat. Het onderzoekerspanel komt met de volgende (enge) verklaring: ” We zien een computer zelfs vaker dan onze partner. Om die reden wordt er een persoonlijke relatie opgebouwd met de pc. We zijn gewend om in zo’n relatie complimenten te geven en kritiek te uiten. Om die reden praten mensen dus ook met hun computer. Nog een opvallende conclusie van het onderzoek: ” Als iemand een opvliegerig karakter heeft, zal hij logischerwijs ook eerder schelden tegen de computer”.

Dus….. waar was ik. Owja die machines. Nou het gaat mij om de jonge generatie van nu, de kinderen in een leeftijdscategorie van 7+ zo ongeveer. Er is nog amper iemand van die leeftijd die nog buiten speelt, weet wat voetballen is. Maar nee, ze weten wel alles van Farmville, Flappy bird en kunnen met hun robot-skills sneller typen dan jullie columnist hier. Het opstaan van deze levende pentiumchips, die al op jonge leeftijd met i-pads en mobieltjes aan de haal gaan ontwikkelen denk ik een forse achterstand op menselijke communicatieve ontwikkeling. Het kan aan mij liggen maar hoe groei je nou nog op met andere vriendjes en vriendinnetjes als iedereen alleen maar met zijn eigen schermpje bezig is? Ja, mijn generatie kan er ook wat van. Ik was laatst op het station en is nog amper iemand die niet naar voren buigend met zijn nek op een schermpje zit te tikken. Dit is voor mij als fysiotherapeut een interessante ontwikkeling, dit omdat ik verwacht dat we de meest walgelijke nekwervel vergroeiïngen gaan tegenkomen in de toekomst. ” Kijk die patiënt heeft het facebook-syndroom, onee daar loopt een whatsapp duim. ” (En dan nog te zwijgen over de ”porno penis”, okej die verzin ik maar klinkt wel goed toch, gezien het internet voor meer dan 37% (2010) uit pornographisch materiaal bestaat). De mannen herken je waarschijnlijk aan een sterk ontwikkelde rechter biceps (voor de rechtshandigen dan 😉 )

Dé niet te missen uitspraken van deze week:
De winnaar: Vrouwtje van 83 op therapie en we hebben het over wijn. ” Nee, niks wijn, geef mij maar een lekkere whiskey maar dan moet er wel flink wat rum in. ” gevolgd door: ” ja, want als je zuipt moet je het ook goed doen! ”

– ”Sneeuw? Wat is dat?” (Tim nadat we erachter kwamen dat het dit jaar geen sneeuw meer gaat geven)
– ”Denk dat zo’n parkbank een beetje overkill is voor kleine autootjes” (Pascal over de te grote spoiler voor m’n auto)
– ” je hebt een twingo en geen Boeing” (Yolande over, jawel, de auto)
– ”Ow god, je ruikt hem nog steeds” (Tessa over de meest zwartgeblakerde pannenkoek in de geschiedenis van de mensheid, uren na het bakken en na het verbannen tot levenslange opsluiting in een vuilniszak)

En met deze, nu al historische uitspraken, sluit ik de column van deze week af. Volgende week weer fris en fruitig voor een nieuwe editie van Tim’s Talk. Thanks for reading 😀

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

forever-alone-spring-break-edition
En jup, dit zijn barbiepoppen: GENIAAL GEMAAKTE FOTO !!!

Life’s a game

20140215_140151

Daar liep hij enkele weken geleden door het centrum van Tegelen, of all places. Al regende het een beetje buiten, dat mocht de pret niet drukken. Zijn onlangs gekochte hoed had hij al meteen op zijn hoofd gezet en sindsdien eigenlijk nog maar amper af gezet. Wat zich nog maar aan dat straatbeeld voltrok was een tas. En niet zomaar één tas, nee, moeder en zoon liepen met tassen vol spullen dé winkelstraat (ja er is er maar 1 in Tegelen) door. Maar er was een tasje dat nogal de aandacht trok. In handen van deze jongeman met nieuwe hoed hield hij ferm zijn had gesloten om een grote gele tas. Wie kent ze nog? De befaamde intertoys tas uiteraard. Door de regen waren niet al te veel mensen op straat maar de meeste mensen die er wel rondliepen moesten toch even een vluchtige blik werpen op deze semi-volwassene met zijn grote, gele intertoys tas. En in die tas zat de nieuwe versie van het bekende bordspel Risk. Let the games begin!

Door de jaren heen heb ik een liefde ontwikkeld voor talloze bordspellen zoals Stratego, Risk, Monopoly en meer. Het is makkelijk om deze klassiekers te vergeten door alle digitale varianten van spellen. Deze nieuwerwetse ”games” zorgen ervoor dat mensen en ook de huidige jongeren nóg vaker voor een beeldscherm zitten. Daarom vind ik die oude bordspellen juist zo mooi, het fysieke van de figuren kunnen vastpakken en verplaatsen, dat is nog niet eens na te bootsen met de nieuwste game of Virtual Reality programming. Zo ver gaan ze vast nog weleens komen, dat geloof ik dan wel weer, maar laat mij maar lekker ouderwets bordspellen spelen 😉 Mijn eerste ontmoeting met het borspel Risk zal ergens in 2008 zijn geweest. In een zomer, dat weet ik ook nog. We hadden net die nacht ervoor een episch huisfeest gehad met rond de 80 bezoekers en na uren schrobben zaten we uit te puffen in de tuin. Met een kater zo groot als het aantal bezoekers hingen we in de plastic tuinstoeltjes tot op een moment Pieter met een briljant idee kwam: laten we Risk gaan spelen! En even later zaten we met een aantal spelers, katerig met de zon op onze harses, het spel te spelen. Het is een wonder dat ik de regels onthouden heb maar al snel groeide dit spel uit als een van mijn favorieten. Onlangs hebben we nog een hele zaterdag gewijd aan dit spel. Met ons zessen hebben we een sessie gespeeld van 14:00u tot 18:30u, hierna werd gezellig gebikkeld (lees gigantische pizza’s en döner, de plaatselijke Turken profiteerden meteen) om vervolgens nog een sessie te spelen tot middernacht. Ja, het spel is niet van de korte kant zal ik maar zeggen.

Jup, life’s a game, en het is heerlijk om eens onder de realiteit uit te komen en je te begeven in een spellenwereld. Even je focus op een fantasierijk spel met vrienden, mooie dagen zijn het 🙂 Tijdens de jaren van de middelbare school konden we hele middagen vullen met Stratego en dan met name Stratego Legends waar de speelstukken allemaal nog extra ” powers ” hadden zoals springen, vliegen en aanvallen op afstand. Fun gegarandeerd, zeker voor de liefhebbers van Stratego. En nu we het toch hebben over spelen, dan kunnen we het ook hebben over spelen met je huisdier, in mijn geval het befaamde konijn Lucky 😉 Ja want dat doe ik ook nog altijd met plezier, zo’n rondhupsend bolletje wol met hangoren allerlei kunsten leren. Hij kan nu al op het meubilair springen, door een buis rennen en op je rug springen wanneer je op de grond ligt. Het leukste vind ‘ie eigenlijk het NIET luisteren naar de baas 😛 Dan springt ie gewoon weg als je hem op wil pakken en dan kijkt hij lachend achter zich wanneer je weer achter de pluizenbol aan moet rennen. Hier een foto van die pluizenbol:
20140223_134431

Deze week een ietwat kortere column dan gebruikelijk 😉
Bedankt voor het lezen en tot de volgende week 😀

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014