Maar, maar, ze leek ouder…

women-fashion-store-9

Altijd wanneer we ergens gaan eten gaat bij mij de ”observatiemodus” aan. Een eigenschap die me waarschijnlijk diep in de prehistorische genen geworteld zit. Ik moet mijn gebied altijd scannen op vluchtroutes, mensen en dames. Ja vooral dames, het gaat bij mij vanzelf als een tweede natuur. Zo ook deze avond waarbij ik mijn tafelgenote vertel: ”Kijk daar, daar loopt er weer een. Perfect matchende kledingstukken, mooie mascara en een leuke glimlach op haar gezicht. Met haar moét ik gewoon een praatje maken”. Ik schat haar een jaar of 20 en dat vind ik nog best een aangename marge. Besides, ik ga alleen maar hallo zeggen, hoe erg kan het zijn. Op dat moment stopt mijn tafelgenote me en zegt: ”wil je dat die vader je achterna komt ofzo, dat meisje is 15”! Ik schrik: 15 ?! Maar hoe? Maar… Damn. Tijd om eens langs Pearl opticiëns te gaan voor een bril want dit gaat niet goed. Snel kijk ik weer op mijn bord en eet verder. Eten, mijn redding want naast vrouwen is eten mijn 2e favoriete hobby.

En dit gebeurt me vaak, veel te vaak. Dan denk ik dat er een dame in mijn leeftijdscategorie zit maar bij nadere observatie blijkt dit helemaal niet zo te zijn. Wat bezielt die meiden van tegenwoordig toch? Waarom kleden de 15-jarigen zich alsof ze 22 zijn? Ik besloot om op onderzoek uit te gaan! Gewapend met: Mezelf! Her en der vrouwen uithorend over waarom de meiden van nu zich zo kleden. Conclusie? Niemaand weet het. We komen niet verder dan theorieën als: ”de tijden zijn veranderd, het zal wel aan de videoclips liggen, het is de jeugd van vroeger niet meer”. Ja dit klopt maar wáárom dan? Als jullie ideeën hierover hebben laat het me dan alsjeblieft weten.

Maar het was niet alleen maar onderzoek wat de klok sloeg de afgelopen week, nee. Ook mijn werk als fysiotherapeut ging gewoon verder zoals de normale gang van zaken. Nouja normaal? Normaal kan bij mij niets want zo ook de volgende situatie: Ik liep de kamer op waar een patiënte van mij op het belde wilde gaan zitten vanuit de rolstoel. Middels een kwartslag draaien zag ik een ongeluk in een klein hoekje zitten, het bed stond namelijk veel te hoog. Ik zette het bed lager en keek hoe mw. veilig de draai maakte. Ik sprak met haar over het altijd voorzichtig blijven met die bedden en de rolstoel. Hierna liep ik weg en…. STRUIKELDE IK ZELF OVER DE BEENSTEUNEN VAN HAAR ROLSTOEL. Ik knalde vol met mijn gezicht op de grond en krabbelde op. Ik keek omhoog naar het bed en zag het hoofde van de patiënte naar beneden kijken en ze sprak: ”Gaat het”?. We lachten ons te pletter om de gehele situatie, gewoon een normale, standaard dinsdag. Maar het werd erger. We gingen in de middag even wat gezamenlijk zitten met het team om thee te drinken. Nu schud ik al jaren thee in en dit was nog nooit fout gegaan, tot vandaag. Ik schudde thee in mijn glas maar op dat moment sprong de dop van de kan af en schudde ik menige liters kokend water over mijn hand heen. De wet van Murphy was deze dinsdag wel errug voelbaar 😛

En toen kwam het antwoord tot mij. In ieder geval ‘n antwoord. De dames van nu kleden zich ouder omdat ze zich ouder willen voelen. Ze willen ouder zijn, succesvol uitzien en origineel zijn… Net als de rest 😉 ”Zich van de massa ontdoen terwijl de massa zich ook zo kleedt”. ”Being different, just like everybody else” Hoe dan ook, er klopte geen hol van mijn gedachten, zoals gebruikelijk is er ook nu weer geen touw aan vast te knopen. Het zal wel door de brandwonden komen en de sensatie van duizend messteken per seconde in je hand 😉 Gelukkig is bij het schrijven van deze column inmiddels geen sprake meer van brandwonden maar wel van onzinnige door mekaar vliegende gedachten. Ratelend over het toetsenbord weet ik niet eens meer waar deze zin naartoe gaat dus dan is het gebruikelijkerwijs tijd om er een einde aan te maken. Gebruikelijkerwijs is volgens mij geen woord! Zucht, we kappen ermee voor vandaag 😛

Bedankt voor het lezen weer en tot zondag 😀
Tim Theo Martin Nelson Hendriks

Het leven gaat verder

life_goes_on_640_06
Iets wat ik ook besef: het leven gaat verder. Natuurlijk niet iedere dag met schaterlachende momenten, nee ook momenten van gemis, van tranen en van pijn. Gelukkig heb je altijd nog je familie en omgeving vol vrienden en ook collega’s die om je geven. Het laatste wat ik wil is dat mijn verdriet of rouw andere mensen aansteekt. Ik ben misschien ook wel eerder geneigd om solo te rouwen, mezelf op te sluiten en niemand meer binnen te laten maar ik weet ook dat dat niet de juiste manier is voor mij. Ik moet het leven weer herpakken, weer de mafkees zijn die de mensen gewend zijn. Niet voor anderen, nee, voor mezelf. En ik ben al goed op weg, betrap me weer vaker op een maffe humoristische gedachte en zit weer voor kilo’s chocolade aan mijn lijf te vreten. Nouja ik kan het hebben denken we dan maar, jaloerse blikken van de vrouwelijke vrienden ontwijkend 😛

Dinsdag was wel een dagje dat het een opeenhoping was van bezigheden, dit is een goed teken. Je kent het wel, je bent zo druk bezig dat de tijd vliegt en je überhaupt geen seconde tijd hebt om negatief te gaan denken. Iets wat normaal helemaal niet past bij een rasoptimist als mezelf. Nee dinsdag was een dagje dat ik lang op het werk was, erna lekker een schnitzeltje bakte, met het konijn in de tuin speelde om vervolgens af te sluiten met het dweilen van de achterkeuken. ”Ja maar Tim, hoe kan dat dweilen nou zo leuk zijn” ? vragen jullie je misschien af. Nou, als je net als mij na het dweilen 2 handdoeken onder je voeten bindt en, al schaatsend op de maat van denkbeeldige muziek, door de ruimte zoeft dan tovert dit klusje wel een glimlach op je gezicht. (En ja mensen, ik ben in te huren, schoenmaat 43 hatsikidee). Uiteraard jammer dat er geen cameraploeg aanwezig was om deze schaatsende malloot vast te leggen 😉

Summoning-Jesus

En dan nu PASEN. Juist het paasfeest, nu hoorde ik dat er nog maar amper mensen waren in mijn eigen generatie die nog weten waar pasen voor staat. Nou in het kort, de wederopstanding van Jesus op de derde dag na kruisiging. ”En al die hazen en eieren dan Tim” ?
Nou hazen staan voor vruchtbaardheid (je weet wel… wippen als konijnen!) en eieren, nou eieren staan hier ook voor. Simpel as that 🙂 Zó vruchtbaar zelfs dat we nog altijd niet weten of de kip of het ei er eerder was haha. Verder herinner ik me de palmpaastakken die we op school maakten als jonkies, ja ik zat op een Rooms-Katholieke school en heb zelfs nog in mijn puberjaren als misdienaar gediend maar dat is weer een heel ander verhaal. Van dit ”trouwe volgeling gedrag” is echter maar weinig over gebleven. Klassieke muziek nam plaats voor Electro rotzooi en ook her en der wat metal bands 😉 Hoe dan ook, een deel ”nette” muziek is altijd nog wel gebleven. Al denk ik dat je niet wijs gaat worden uit mijn playlist, aan de ene kant dus de elektronische muziek, de andere kant heel oude bands met beroemde gitaarsolo’s, tja van alle markten thuis. Behalve rap, hardsyle of R&B muziek, daar moet ik niets van hebben. Om maar helemaal te zwijgen over de nederlandse rappers, bah. Nederrap is een genre wat zo snel mogelijk de wereld uit mag. Het is niet voor niets ontstaan in het buitenland waar donkere mensen dit beheersen. Niet een stel bleekscheten die dit proberen na te doen (sorry Eminem) 😛

Sta me nu toe jullie allemaal nog prettige paasdagen te wensen, eet maar lekker veel eieren, wip maar als konijnen en begin lekker de werkweek op dinsdag net als ik. Enjoy!!!!

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

easter bunny (4)

De goedheid van de mens

good-people

Good people bring out the good in other people. En zo is het maar net. Vaak ben ik hier op wordpress een skeptische columnist, we hebben geschreven over ”jezelf niet vergeten” over ”bijstandsgeld wat puur opgaat aan sigaretten” en ook schandalen zoals de ”second love” sites. Maar laten we ook vooral niet vergeten dat het ook andere mensen geeft. Die mensen die niet profiteren ván mekaar maar leven vóór elkaar. Deze column is speciaal voor jullie

Je hebt op deze aardbol veel verschillende types, en dat is ook alleen maar prima want als er maar één soort mens rondloopt nou, dan ben je ook snel uitgekeken. Ik krijg al kippenvel bij de gedachte dat er nog een dubbelganger van mij ergens rondloopt. Als die dubbelganger en ik ons ooit zouden treffen dan zou dat escaleren in een totale chaos van lachbuien, droge humor en een soort grappen en grollen waar we zelf nog het hardst om zullen lachen. Nee, gelukkig zijn we allemaal anders en zijn er ook een heleboel mensen die leven voor een ander. Zij hebben een goed hart, zijn oprecht en eerlijk en ze zouden nooit kwaad spreken over een ander. Ik vind zowieso dat we als landje algeheel ook wel weer wat minder mogen oordelen over mekaar. Het gekke is dat het woord ”oordelen” meteen een negatieve nasmaak heeft gekregen in onze maatschappij. Terwijl je het ook zou kunnen omdraaien: ”Wat heb je toch een leuke schoenen aan” of  ”die kleren staan je goed.” Dit is ook een vorm van oordelen alleen helaas een wat minder vaak voorkomende vorm. Nee, wij oordelen veel meer in zaken als : ” Heb je gezien wat voor een reet dat mens in die jurk heeft” of  ”Nou, zo zou ik er echt niet bij durven lopen”. Let wel dat alle bovenstaande uitspraken puur gericht zijn op het uiterlijke vertoon van onze medemens. Veel te weinig kijken we naar iemands innerlijk, de ware gestale van een ieder’s persoon. Het innerlijk: wie ben je nu echt en wat kun je vanbinnen toch een mooi mens zijn zonder dat dit meteen aan het uiterlijk valt af te lezen. Het tegenovergestelde is vaak waar. Hoe vaak zie je niet pretty boys met een zeer geslepen en negatieve innerlijke persoon? Ik hoop dat de vrouwen van tegenwoordig hier toch wat minder vatbaar voor zijn. Ik kan me nog voor de geest halen hoe het een steeds groter wordende groep ´´loverboys´´ was op de middelbare scholen en hoe zij met hun gladde praatjes een meid tot zeer verkeerde dingen konden krijgen.Van zo´n types walg ik dan echt. Is het nou zo moeilijk om wél eerlijk te zijn en eens niet voor eigen gewin te gaan?

Maar we dwalen af, (uiteraard afdwalen, mijn grootste eigenschap tijdens het schrijven van deze columns). Dat in deze wartaal überhaupt nog een logica te vinden is dat blijft me een raadsel maar wie zoals ik tussen de regels doorleest haalt er toch vaak een lering uit 😉 Hoe dan ook, we hebben gelukkig ook nog goede mensen. Ik zie gelukkig wel nog vaak genoeg mensen die wel geven om de mensen die het wat minder hebben. Al is het maar iets kleins zoals bijvoorbeeld  een keer voor deze mensen te koken en er niets voor terug te willen. Mensen die voor hun buurman, die minder ter been is, de krant gaan halen of het vuilnis buiten zetten, dat zijn de ware helden hier in dit land. Ik merk ook een groot verschil met het kleine dorpje waar ik geboren ben en de steden. Daar in de steden kennen de mensen zich, zo lijkt het, veel minder dan in de kleine dorpjes. Man, als ik vroeger in het dorp wat kattenkwaad uithaalde dan wist in een mum van tijd iedereen het. Dit terwijl je nu in sommige steden niet eens goed je eigen buren kent. Laten we gewoon weer eens wat vaker een praatje maken met mekaar en kleine dingen doen voor- en met mekaar. Dat maakt voor iedereen het leventje weer een stuk prettiger 🙂 Want het leven is veel te kort en het is zonde om deze korte tijd te verspillen door je te omringen met mensen die het niet goed met je voor hebben. Kies wederom voor jezelf en wees goed voor jezelf én voor anderen, dan maak je voor iedereen het leven weer wat aangenamer.

Voor deze week laat ik het hierbij, het is een erg besproken onderwerp de laatste tijd maar desalniettemin wilde ik er ook zelf wat over kwijt. De laatste week was voor mij een heftige, uiteraard was het een week met veel verdriet bij het overlijden van mijn opa maar tevens was het een week waarin veel goeds in de mensen om me heen naar boven kwam. Het werd me allemaal weer heel duidelijk hoe kort ons leven wel niet is en hoe graag ik ook op de goede weg door blijf gaan. Een weg vol vreugde, vol eerlijkheid en door een vuur willen gaan voor mijn vrienden. Als ik één ding heb geleerd van mijn opa dan is het wel een goed mens te zijn. Genieten van het leven en met iedereen het beste voor hebben. Geen kwaads in de zin hebben en je omgeving een glimlach op zijn gezicht bezorgen. Dat ga ik doen 🙂

Het was me weer een waar genoegen,
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

goodness

Geen column zondag 6 april

In verband met het overlijden van mijn opa zal ik morgen geen column publiceren.
Wel wil ik jullie de volgende tekst niet onthouden:

20120818_152711

‘t verlies was er al voor het einde
de rouw voordat het afscheid kwam
toen de onzekere verwarring
bezit van jouw gedachten nam
Wij voelden mee met jouw stil verdriet
nu rouwen wij en vergeten je niet