Schrijfsels van vroeger – Hoor wie klopt daar kinderen

En in de reeks ”schrijfsels van vroeger” is een stukje dat ik tegenkwam in een mapje op een oude computer.
Het stamt af van december 2007 en ging over het sinterklaasfeest bij studentenvereniging woord en daad.
Enjoy 😀

—————————————
Woensdag 5 december was het dan weer zover , het heerlijk avondje was gekomen.Na een aantal zeer dure telefoongesprekken naar onze kindervriend in Spanje heeft hij dan toch beloofd om deze avond onze soos binnen te wandelen.Hij had hier ook een mooie vrouwtjespiet voor meegenomen uit Spanje, zij begon al driftig met snoep te strooien toen ze binnen kwamen, en probeerde iedereen op het hoofd te raken volgens mij. Toen de aanslag voorbij was ging de sint op een speciale sinterklaaszetel zitten en iedereen wachtte in spanning af wat er komen ging. De sint begon een praatje over het feit dat hij goede contacten had met de huurbaas van de putgraaf en dat hij daarom veel wist over al onze putgraaf leden. Een aantal van de aanwezige leden vroeg de goedheiligman dan ook op zijn schoot, de vunzigerd 😉 Hij had een aantal pieten naar Nederland gestuurd om informatie te winnen over de woord en daad mensen en riep al meteen een paar mensen van de putgraaf bij zich, namelijk Pim en Josefien.
Er werd verteld over uiteenlopende zaken,van biljarttafels en een potje schaak met bier tot een jongen die een meid van een brug wilde gooien. Hierna kregen ze een kaartspelletje en een lekkere mandarijn cadeau van de sint. Ook Remco en Paul van het lustrum werden aan de tand gevoeld, waarbij het vooral ging om de lustrumorganisatie. Er werden hier namelijk 22.000 a4-tjes,11.000 enveloppen,25 postbakken, 2 kratten bier en 3 trays red-bull voor gebruikt in 1 weekend. Remco ging al bijna postorderbedrijf Sprooten en co heten. Verder werd ook nog bekend gemaakt dat onze paul het niet zo heeft op brandweerauto’s. Al met al was dit een zeer gezellige avond, ook de sint zelf zat zichtbaar te genieten en hij wist keer op keer de leden weer aan het lachen te brengen.Nu hopen dat deze sint ook volgend jaar, als hij weer Nederland gaat bezoeken, nog even tijd kan vinden om dan ook weer naar onze soos te komen.Wij wachten ieder geval in spanning af. En vergeet niet dat de sint zal jullie ook dit jaar weer in de gaten houden met zijn scout pieten.dus blijf jullie ook dit jaar weer gedragen ; )

—————————————————-

Zorgen

social-media-for-seniors2

Disclaimer:
De column van deze week, of eerlijk gezegd de te laat gepubliceerde versie van afgelopen zondag, zal anders in mekaar steken dan anders. Het gaat licht schijnen op een pijnlijk onderwerp in Nederland als waarschijnlijk in de wereld algeheel. Ouderen. En de ouderen zijn niet het probleem, zij krijgen echter wel een probleem, en geen klein probleem ook 😦

Laten we beginnen met een verhaaltje (laten we de dame in deze kwestie mevrouw x noemen, een fictief persoon):

Daar zit ze dan, kijkend naar de klok waar de minuten langzaam wegtikken. Zo langzaam dat elke beweging van de wijzerplaat te registreren valt door haar gehoorapparaat. *klak……klak…..klak….* Mevrouw x zit weleens vaker naar de klok te kijken maar nooit zo intens als dit moment. Want ergens klopt er iets niet, het is al half 10 geweest maar nog nergens is een verzorgende gesignaleerd. Laatst had mevrouw x nog een gesprek gehad met haar contactverzorgende dat ze vanaf mei minder zorguren zou krijgen. ”Het spijt ons ook erg, maar het is algeheel crisis en dit zijn de bezuinigingen, probeer maar wat meer via de familie te laten regelen.”

Mevrouw x wordt hier verdrietig om, ” mijn familie woont in het Noorden van het land en ik zit hier helemaal in Limburg ” denkt ze. Dan maar weer naar die klok kijken, dat verrekte grote aluminium ding van de Ikea, dat haar iedere seconde laat weten dat er een seconde gepasseerd is. Mevrouw x is 87 jaar woont al 7 jaar in het verzorgingshuis maar heeft de laatste jaren een flinke achteruitgang doorgemaakt waardoor ze nu gebonden is aan een rolstoel, ze moet met een lift in- en uit bed worden gehaald. Daar waar zij ooit barstte van levensvreugde, daar is ze nu maar veranderd in een introvert persoon met dezelfde gelaatsuitdrukking. Dan gaat de deur open en een meisje van 17 komt binnen stormen: ” Sorry dat ik later ben maar er was iemand gevallen en we hebben last van onderbezetting. ” Mevrouw x wilt vragen wie dit meisje is? Waar is haar vaste hulp die ze normaal heeft? Nee dit meisje is een zogenaamde ” onplanbare zorg ”  dat optreedt bij onverwachte momenten en dergelijke. Kans om deze vraag te stellen krijgt mevrouw x niet want het meisje vliegt de kastjes in om haar medicijnen te pakken. Bezorgd is ze, want deze tabletten komen heel nauw en nu deze een halfuur later worden gegeven betekent voor mevrouw x al genoeg. In gedachte weet ze dat dit een mindere dag gaat worden, dit ene pilletje kan haar dag maken of breken bij haar ziekte en ze ziet al een dag van breken ontstaan.

Het meisje spurt weer naar buiten en laat mevrouw achter met haar rolstoel, de klok en het regenachtige landschap achter het raam. Mevrouw x laat een zucht vallen en denkt terug aan de tijden waar ze nog veelvuldig bezoek van het personeel kreeg, dat deze alle tijd voor haar hadden en ze nog een opgewekt persoon was. Ze is bang dat deze tijd voorbij is en wou dat ze nooit in deze tijden zou leven. Ze sluit haar ogen, onderdrukt een traan en hoort weer het tikken van de klok… *klak…..klak…..klak….*

Neem bovenstaand verhaaltje even in jullie op beste lezers. Na alle blije, vrolijke en maffe stukken vond ik het weer hoog tijd voor een groot probleem in ons land en dan wel de ouderenzorg in het bijzonder. Hoe lang laten we het nog gebeuren dat juist de ouderen, zij die dit land groot hebben gemaakt, moeten bloeden voor iedere minuut zorg. Daar waar zij op hoge leeftijd soms in situaties als hierboven beschreven komen vind ik om te huilen. Ik zie zelf ook de laatste jaren de zorg slechter en slechter worden. En dan niet zo zeer in het personeel en hun motivatie, nee meer in allerlei onbenullige wetten, tijdsgebonden zaken, management. Vergeten de hoge heren in Den Haag en omstreken niet gewoon wat zorg inhoudt? Het helpen en zo lang mogelijk een goed leven bieden aan de ouderen van dagen? Bang ben ik dat dit de hoge heren in Den Haag geen flikker interesseert. Ik moet zelf zeggen dat ik veel onwerkbare situaties tegenkom, zusters die zich gigantisch de benen onderuit rennen en hierdoor meermaals zelf ook zwaar overspannen raken. Dan de oudjes die klagen over alle bezuinigingen en dit vaak geheel terecht, het gaat ook gewoon keihard de verkeerde kant op 😦
Als deze trend van werkdruk, op de klok plannen van activiteiten zo doorzet dan kunnen we straks niet meer van verzorging spreken. Dan zijn alle verzorgingshuizen dicht, wonen alle oudjes tot in den treure thuis en levert het gigaveel problemen op voor familie, de wijk en ziekenhuizen. Misschien wel helemaal ziekenhuizen gezien de oudjes die vroeger linea recta plek hadden in het verzorgingshuis nu gedwongen worden thuis te moeten overleven. Ja overleven ja, want als een groot deel van deze groep ook nog een verhoogde kans op vallen heeft, dan zijn binnen no-time de ziekenhuizen vol met een groeiende golf botbreuken.

social-media-for-seniors

In mijn utopia, mijn hoopvolle visie zie ik een wereld die draait op mensen en mét mensen. Niet met zorgplannen, dossiers en allerhande verplichte juridische zaken. Nee, dan zie ik liever een wereld waarin iedereen recht heeft op hulp of het wonen in een veilige omgeving met persoonlijke tijd die juist zo belangrijk is. Hoeveel mensen van 75+ moeten het al stellen met een overleden partner waardoor ze zowieso al in een isolement raken. Tel bij dit isolement ook een lichamelijke en geestelijke achteruitgang en je ziet dat we gewoon met een heel gevaarlijke groep mensen te maken hebben. Maar het kan beter! We moeten gewoon een ommeslag kunnen maken, desnoods door ons te groeperen. Laten we kleine clubjes organiseren van mensen die de neus dezelfde kant op hebben staan. Een soort van clubje met verplegend personeel, een therapeut, een dokter en een maatschappelijk werker etc. Dit clubje sluit dan geen contracten af met de corrupte zorgverzekeraars maar rechtstreeks met de patiënten. Zij betalen een bedrag naar dit clubje en de club verdeelt dan weer eerlijk de centen onder de clubleden. Zo kun je de zorg voor de mensen een stuk goedkoper maken en niet iedereen betaalt zich blauw voor eenzelfde soort regeling. In andere woorden: zij die minder zware zorg nodig hebben, betalen minder euro’s dan diegene die zwaardere zorg nodig hebben. Voor het clubje biedt het ook perspectief, zij kunnen samenwerken met mensen die hetzelfde denken als de andere leden, zij kunnen 1 op 1 afspraken maken met hun patiënten of wijkgedeelte en nogmaals het belangrijkste, dit alles zonder tussenkomst van een multinational als VGZ of CZ. Die instanties is het puur om financiëel gewin te doen, en geloof me, echt niet om het welzijn van het land of hun burgers. Ze mogen pleiten van wel maar het zijn gigantische zakkenvullers, it makes me sick.

Voor nu rust ik mijn verhaal want ik kan er nog uren over doorrommelen. Er moet gewoon een ommekeer ontstaan in het huidige zorgsysteem want we gaan nu recht op een afgrond in met desastreuze gevolgen. Sta me bij, zorg voor een betere toekomst voor de ouderen van nu, maar ook voor de tijd dat als jullie oud zijn. Of anders zijn er in de toekomst helemaal geen zorgmensen meer en kunnen we alles zelf oplossen waardoor 3/4 van de ouderen ,even kort door de bocht, eerder de pijp uit zal gaan.

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

Schrijfsels – De wereld van het moeten

De wereld van het moeten (Tim Theo Martin Nelson  Hendriks 23-05-2014)

Een wereld waar we keuze lijken te hebben
Waar gedachten helemaal niet de onze zijn
Je moet studeren, je moet werken en je moet vooral niet zeuren.

Wanneer komt de tijd terug dat de mensen weer mogen?
Mogen liefhebben, mogen spreken en mogen geloven waar zij in willen geloven?
Ik sluit mijn ogen en droom van een toekomst die mag, niet een toekomst die moet.
In deze cultuur waar je oprecht blij bent als je dan een keertje iets mag in plaats van iets moet.

Laten we met zijn allen mogen, en niet moeten

PEACE

Zon, baarden en meer

zon

Aaaaaaa, heeeeeeerlijk. Vandaag in de zonovergoten tuin inspiratie opgedaan voor deze column (die voor het eerst in zijn bestaan een dag éérder uitkomt). Waarom vraagt u zich af? nou, morgen ben ik de hele dag niet in huis en na de verlate columns zeg ik: ”laten we eens gek doen, dus brengen we de zondagse column gewoon naar u toe op zaterdag”. Rebels vraagt u zich af? ja ruig hoor nou nou. Anyways 😛
Goed dat jullie weer allemaal in grote getale gekomen zijn om weer mee te lachen met mijn vreemde gedachten die zonder spellingscontrole op het scherm verschijnen (en ja dat is vaak te merken.) De afgelopen week stonden de kranten en media uiteraard vol met nieuws over het songfestival, vrouwen met baarden, Ilse de Lange, vrouwen met baarden en vooral niet te vergeten: vrouwen met baarden. De inschrijvingen voor volgend jaar druppelen al binnen:

baard

Allereerst wil ik met jullie praten over een bijzondere ontwikkeling. Het valt mij namelijk op dat mensen van mijn leeftijd al erg jong bezig zijn met hun gezinsleven. Ja vrees en huiver het staat er echt: GEZINSLEVEN. Als ik naar mezelf kijk dan ben ik op dit moment een jonge man (niet te verwarren met klein kind, al is dat ook deels waar.) wonend met een huppelend bolletje vacht genaamd konijn. Ik moet echt nog niet aan een gezin denken. Trouwens, de naam konijn doet het beestje geen eer aan want over het algemeen zijn konijnen schattige huisdieren. Maar dat ik een carnivorus gigantus in huis heb gehaald, dat bleek pas toen het beest uit zijn puberteit kwam en zich ontpopte tot ware enkelbijter. We willen dit soort beest nu al doorfokken om zo te dienen ter ondersteuning van de nationale garde en toekomstige arrestatieteams. Niks bereden politie, een konijn aan een riempje, da’s pas angstaanjagend! Maar terugkomend op dat gezinsleven: het valt me hierbij op dat mijn leeftijdsgenoten steeds jonger gaan samenwonen, baby’s fokken en een eigen huis bouwen. En dat dan nog het liefst allemaal binnen dezelfde maand. Dit resulteert dan in een bouwplan waarbij de babykamer al klaar is terwijl de rest van het huis nog een bouwval is waardoor de jonge moeder genoodzaakt is om bij de buren te douchen en wellicht ook te bevallen 😉 Nou Tim jongen, wat ben je weer lekker op dreef zeg. Het gezinsleven heeft toch ook wel mooie dingen te bieden? Ow ja zeker: kindergeld! punt! (dat dit geld allang op is voordat een beetje normale studie betaald is, daar kunnen we het maar beter niet over hebben.)

Ik zal jullie eens wat anders vertellen. Het hedendaagse verkeer is ook levensgevaarlijk geworden. En dan niet door motorbendes of ander gevaarlijke weggebruikers, nee het is de elektrische fiets. Volgens mij hebben ze op de meeste modellen vergeten een rem aan te brengen want gemiddeld heb ik per week 2 van die fietsen onder mijn wagen liggen. En dat is knap gezien het kleine formaat auto wat ik rij en boven alles staat het gewoon lullig wanneer ik voor de zoveelste keer langs de weg sta om vanonder mijn auto ijzer- en lichaamsdelen weg te krabben. Het geeft gewoon een hoop rotzooi en is niet zo goed voor mijn lak ook 😉

Verder breng ik jullie ook af en toe updates uit de wereld van de liefde. En dan eigenlijk nooit uit mijn eigen liefdesleven maar uit de gekke gebeurtenissen die zo nu en dan op mijn pad komen :p . Zo ook deze week, een meid raakt met me in gesprek over dat ze voor het eerst een break-up met een jongen heeft gehad. Ze waren al zowat anderhalf jaar samen en het enige wat die jongen kon uitbrengen op het moment van uit elkaar gaan was: ”We hadden meer moeten praten.” Nou dan sla ik stijl achterover wanneer ik zoiets hoor. Nee echt, ik bedoel ben ik dan ouderwets als ik vind dat een relatie gebouwd is op vertrouwen? Als het fundament gelegd wordt door veel met mekaar te praten? Misschien is een deel van het probleem wel de ”social” media? Dat mensen liever op hun facebook zitten dan op hun vriendin. brrrrrr. Enge ontwikkeling dit. Ik kan me herinneren dat ik wel altijd iedere liefde de oren van de kop deed kletsen, niet dat dat altijd garant stond voor succes en misschien lag het ook wel aan het feit dat ik altijd bezig ben met een nieuw verhaal, een nieuw gitaarlied of een nieuwe theorie. Misschien had ik het als filosoof of psycholoog ook wel niet slecht gedaan op deze wereld. Hoe dan ook… 🙂

Iedereen weer bedankt voor het lezen van de , dit keer vroegere, zondagse Tim’s Talk 😀
Be happy and laugh 🙂

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

Schrijfsels van vroeger – Pisa, juli 2008

——————————————————-
In de reeks ”schrijfsels van vroeger” waar ik het eerder over had:
Vandaag: stukje uit ”reisverslag Italië-Pisa”, (Juli 2008)
——————————————————–
We besloten die avond een stop te maken op het plein waar we ons zaten op de grote stenen trappen. De trappen voelden warm aan, de hele dag in de zon gelegen te hebben deed wonderen. We zaten nog geen 5 minuten of, hoe kan het ook anders, er gebeurde iets mafs. Er reed een rode auto het plein op, deze gaf vervolgens hard gas achteruit om vervolgens de stoeprand te rammen. Met ons drieën keken we gespannen wat zou gaan gebeuren.

Een oudere man stapte uit (later hebben we hem Mario gedoopt) en hij legde een akoestische gitaar op het dak van zijn wagen. Nu pakte hij zich een flesje water en zegende de grond om zich heen. Hierna schudde hij het resterende water uit de fles over zijn blouse en haren heen, (wij reageerden met: HUH spiritus? het zal toch niet…) en het leek alsof hij erg gezweet had. Mario pakte zijn gitaar en liep (uiteraard) recht op óns af. Een halve meter van Kim af stemde hij zijn gitaar. We lachten wat voorzichtig en dachten synchroon: ”what the hell gebeurt hier?”

Hierna kwamen er plotseling wat zwervers uit alle hoeken van het plein om zich bij Mario te voegen. Een van de zwervers had 2 honden bij zich en hij ging zich 2 meter achter onze rug op de stenen liggen. Mario was inmiddels klaar met het stemmen van zijn gitaar en hij zong een regeltje: ”we don’t need no transpiration!” en draaide zijn doorweekte rug richting ons drietjes. Ik lag dubbel van het lachen 🙂
Het werd ons wat teveel met dit vreemde gezelschap en omdat het al 12 uur naderde gingen we richting camping. Die avond werd er nog bij kaarslicht nagebabbeld over de dag en moe gingen we naar bed.

Schrijfsels van vroeger – Aankondiging

13 mei 2014:
En dan kom je ineens oude schrijfsels van je tegen uit periode 2008-2012. Blijkbaar had ik toen al een Tim’s Talk maar dan een privé versie. Hmmm misschien hier eens stukken uit publiceren dan maar? So weird to see this

14 mei 2014:

In de reeks ”schrijfsels van vroeger” waar ik het eerder over had:

“We vinden het allemaal ondenkbaar dat je grote liefde iets lichts zou kunnen zijn – iets dat niets weegt; we veronderstellen dat onze liefde iets is dat moest zijn; dat zonder haar ons leven niet ons leven zou zijn”.

Uit: de ondraaglijke lichtheid van ons bestaan (2005)