Zorgen

social-media-for-seniors2

Disclaimer:
De column van deze week, of eerlijk gezegd de te laat gepubliceerde versie van afgelopen zondag, zal anders in mekaar steken dan anders. Het gaat licht schijnen op een pijnlijk onderwerp in Nederland als waarschijnlijk in de wereld algeheel. Ouderen. En de ouderen zijn niet het probleem, zij krijgen echter wel een probleem, en geen klein probleem ook 😦

Laten we beginnen met een verhaaltje (laten we de dame in deze kwestie mevrouw x noemen, een fictief persoon):

Daar zit ze dan, kijkend naar de klok waar de minuten langzaam wegtikken. Zo langzaam dat elke beweging van de wijzerplaat te registreren valt door haar gehoorapparaat. *klak……klak…..klak….* Mevrouw x zit weleens vaker naar de klok te kijken maar nooit zo intens als dit moment. Want ergens klopt er iets niet, het is al half 10 geweest maar nog nergens is een verzorgende gesignaleerd. Laatst had mevrouw x nog een gesprek gehad met haar contactverzorgende dat ze vanaf mei minder zorguren zou krijgen. ”Het spijt ons ook erg, maar het is algeheel crisis en dit zijn de bezuinigingen, probeer maar wat meer via de familie te laten regelen.”

Mevrouw x wordt hier verdrietig om, ” mijn familie woont in het Noorden van het land en ik zit hier helemaal in Limburg ” denkt ze. Dan maar weer naar die klok kijken, dat verrekte grote aluminium ding van de Ikea, dat haar iedere seconde laat weten dat er een seconde gepasseerd is. Mevrouw x is 87 jaar woont al 7 jaar in het verzorgingshuis maar heeft de laatste jaren een flinke achteruitgang doorgemaakt waardoor ze nu gebonden is aan een rolstoel, ze moet met een lift in- en uit bed worden gehaald. Daar waar zij ooit barstte van levensvreugde, daar is ze nu maar veranderd in een introvert persoon met dezelfde gelaatsuitdrukking. Dan gaat de deur open en een meisje van 17 komt binnen stormen: ” Sorry dat ik later ben maar er was iemand gevallen en we hebben last van onderbezetting. ” Mevrouw x wilt vragen wie dit meisje is? Waar is haar vaste hulp die ze normaal heeft? Nee dit meisje is een zogenaamde ” onplanbare zorg ”  dat optreedt bij onverwachte momenten en dergelijke. Kans om deze vraag te stellen krijgt mevrouw x niet want het meisje vliegt de kastjes in om haar medicijnen te pakken. Bezorgd is ze, want deze tabletten komen heel nauw en nu deze een halfuur later worden gegeven betekent voor mevrouw x al genoeg. In gedachte weet ze dat dit een mindere dag gaat worden, dit ene pilletje kan haar dag maken of breken bij haar ziekte en ze ziet al een dag van breken ontstaan.

Het meisje spurt weer naar buiten en laat mevrouw achter met haar rolstoel, de klok en het regenachtige landschap achter het raam. Mevrouw x laat een zucht vallen en denkt terug aan de tijden waar ze nog veelvuldig bezoek van het personeel kreeg, dat deze alle tijd voor haar hadden en ze nog een opgewekt persoon was. Ze is bang dat deze tijd voorbij is en wou dat ze nooit in deze tijden zou leven. Ze sluit haar ogen, onderdrukt een traan en hoort weer het tikken van de klok… *klak…..klak…..klak….*

Neem bovenstaand verhaaltje even in jullie op beste lezers. Na alle blije, vrolijke en maffe stukken vond ik het weer hoog tijd voor een groot probleem in ons land en dan wel de ouderenzorg in het bijzonder. Hoe lang laten we het nog gebeuren dat juist de ouderen, zij die dit land groot hebben gemaakt, moeten bloeden voor iedere minuut zorg. Daar waar zij op hoge leeftijd soms in situaties als hierboven beschreven komen vind ik om te huilen. Ik zie zelf ook de laatste jaren de zorg slechter en slechter worden. En dan niet zo zeer in het personeel en hun motivatie, nee meer in allerlei onbenullige wetten, tijdsgebonden zaken, management. Vergeten de hoge heren in Den Haag en omstreken niet gewoon wat zorg inhoudt? Het helpen en zo lang mogelijk een goed leven bieden aan de ouderen van dagen? Bang ben ik dat dit de hoge heren in Den Haag geen flikker interesseert. Ik moet zelf zeggen dat ik veel onwerkbare situaties tegenkom, zusters die zich gigantisch de benen onderuit rennen en hierdoor meermaals zelf ook zwaar overspannen raken. Dan de oudjes die klagen over alle bezuinigingen en dit vaak geheel terecht, het gaat ook gewoon keihard de verkeerde kant op 😦
Als deze trend van werkdruk, op de klok plannen van activiteiten zo doorzet dan kunnen we straks niet meer van verzorging spreken. Dan zijn alle verzorgingshuizen dicht, wonen alle oudjes tot in den treure thuis en levert het gigaveel problemen op voor familie, de wijk en ziekenhuizen. Misschien wel helemaal ziekenhuizen gezien de oudjes die vroeger linea recta plek hadden in het verzorgingshuis nu gedwongen worden thuis te moeten overleven. Ja overleven ja, want als een groot deel van deze groep ook nog een verhoogde kans op vallen heeft, dan zijn binnen no-time de ziekenhuizen vol met een groeiende golf botbreuken.

social-media-for-seniors

In mijn utopia, mijn hoopvolle visie zie ik een wereld die draait op mensen en mét mensen. Niet met zorgplannen, dossiers en allerhande verplichte juridische zaken. Nee, dan zie ik liever een wereld waarin iedereen recht heeft op hulp of het wonen in een veilige omgeving met persoonlijke tijd die juist zo belangrijk is. Hoeveel mensen van 75+ moeten het al stellen met een overleden partner waardoor ze zowieso al in een isolement raken. Tel bij dit isolement ook een lichamelijke en geestelijke achteruitgang en je ziet dat we gewoon met een heel gevaarlijke groep mensen te maken hebben. Maar het kan beter! We moeten gewoon een ommeslag kunnen maken, desnoods door ons te groeperen. Laten we kleine clubjes organiseren van mensen die de neus dezelfde kant op hebben staan. Een soort van clubje met verplegend personeel, een therapeut, een dokter en een maatschappelijk werker etc. Dit clubje sluit dan geen contracten af met de corrupte zorgverzekeraars maar rechtstreeks met de patiënten. Zij betalen een bedrag naar dit clubje en de club verdeelt dan weer eerlijk de centen onder de clubleden. Zo kun je de zorg voor de mensen een stuk goedkoper maken en niet iedereen betaalt zich blauw voor eenzelfde soort regeling. In andere woorden: zij die minder zware zorg nodig hebben, betalen minder euro’s dan diegene die zwaardere zorg nodig hebben. Voor het clubje biedt het ook perspectief, zij kunnen samenwerken met mensen die hetzelfde denken als de andere leden, zij kunnen 1 op 1 afspraken maken met hun patiënten of wijkgedeelte en nogmaals het belangrijkste, dit alles zonder tussenkomst van een multinational als VGZ of CZ. Die instanties is het puur om financiëel gewin te doen, en geloof me, echt niet om het welzijn van het land of hun burgers. Ze mogen pleiten van wel maar het zijn gigantische zakkenvullers, it makes me sick.

Voor nu rust ik mijn verhaal want ik kan er nog uren over doorrommelen. Er moet gewoon een ommekeer ontstaan in het huidige zorgsysteem want we gaan nu recht op een afgrond in met desastreuze gevolgen. Sta me bij, zorg voor een betere toekomst voor de ouderen van nu, maar ook voor de tijd dat als jullie oud zijn. Of anders zijn er in de toekomst helemaal geen zorgmensen meer en kunnen we alles zelf oplossen waardoor 3/4 van de ouderen ,even kort door de bocht, eerder de pijp uit zal gaan.

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

Advertisements

2 thoughts on “Zorgen

  1. marina says:

    Superrr helemaal mee eens Tim mijn neus wijst precies die richting in absiurd wat ze van plan zijn grtjes marina

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s