Flitsverhalen 3

000_10628086_716997565033446_3827720821741392927_n

Goedemoggel chilly billies! (ja het is hier 11:58u dus nog ochtend) en weer hoog tijd voor de wekelijkse column. Mijn oog viel op de archieven en het bleek dat we sinds Maart 2014 geen flitsverhalen meer hebben gehad. Dit zijn mijn korte kletspraatjes over uiteenlopende zaken zonder tot in den treuren te zeiken over 1 bepaald onderwerp. Wat ik normaal gesproken geen probleem vindt maar dit noemt men dan variatie denk ik 😉

Party party en opblaasbeesten

Hierboven zag je kroko al. Kroko is een van de vaste bezoekers van de Sunmerparty die we in het centrum houden tijdens de introductiedagen. Zoals in de vorige column al uitgebreid beschreven is was dit feest weer een ware geslaagde fuif, dat de meesten zich niets meer herinneren van het voorval bewijst nog maar al te meer hoe gaaf het was. De opblaasbeesten vielen ook weer in de smaak en de palbomen en kroko hebben de hele zaal gezien. Het kan natuurlijk ook zijn dat er meerdere opblaaskrokodillen waren maar dat ik deze in mijn beleving niet heb kunnen onderscheiden. Mensen (lees: de mensen waar ik mee omga) hebben altijd een aantrekkingskracht met opblaasbeesten. Ik doel hier niet op een ”ballonfetisj” (ja ik weet hoe je dat schrijft) maar op het willen overgooien, liggen op, rennen met, en andere feestbeesten meppen met deze rubberdieren. Een fenomeen wat voor mij heden nog een raadsel is, misschien dat het ons aan de jeugd doet denken, waar wij in zembaden op opblaasdieren dobberden om er op jonge leeftijd al achter te komen dat het des te leuker is om mekaar om de oren te meppen met deze dieren. Of het nietsvermoedende, ronddobberende slachtoffer vanonder te laten kapseizen met z’n vlot. Gna gna gna. 😛 Was ik nog maar jong.

Over liefde en douchestoelen

En niet liefde voor douchestoelen, geen idee of dat bestaat eigenlijk, stoelfetisj? Dit gedeelte is alleen maar grappig als inside joke denk ik maar het zat zo: afgelopen vrijdag (wanneer op de werkvloer de gemoederen weer rete-melig worden) krijg je de meest interessante onderwerpen. Zo ging het hier over een verzoek van een wat ouder stel (lees gerust 80+) om een tweepersoons bed te krijgen om in te slapen. Liefde kent immers geen leeftijd bewees dit koppel maar weer eens. Nu was dit plan niet meteen te realiseren en opperde ik dat ze zich vast niet tegen lieten houden en dan desnoods op de vloer hun wilde plannen ten uitvoer zouden brengen. Een van mijn collega’s grapte verder: ”Of ze trekken zich terug in de badkamer en besteigeren zich daar bovenop de douchestoel”. Nou dat zou nog weleens een hele nieuwe markt kunnen worden: douchestoelen of andere aanpassingen voor ouderen met nog een hele ”liefdebedrijvende” medefunctie. 🙂 Stel je de trucs maar eens voor van een in alle hoeken te manoeuvreren seniorenbed of een 2-persoons douchestoel, of nee beter: de badplank! Hoe dan ook, we kwamen niet meer bij en met humor is het altijd een lekker begin van je weekend. By the way: zo krijgt het woord ”glijzeil” ook een totaal nieuwe wending… Insiders weten waarom 😉

Ballen

Nope, dit stukje heeft geen dubbelzinnige betekenis maar het wordt weer tijd voor ballen. Grote ballen, harde ballen: voetballen. Een tijd geleden is namelijk het ”Sterrenteam Sevagram” opgericht. Een gemengd elftal met op zijn zachst gezegd niet de meest vooraanstaande champions league selectie maar een mix van ervaren, geen ervaren en lollige voetballers. Gevarieerd van ervaren atletisch tot verroeste slanke ex-keeper (dat ben ik). En wat denk je? Ik sluit me aan. Nu heb ik 5 jaar geleden voor het laatst een bal aangeraakt (een voetbal) en stond ik vele jaren met passie in het doel. Lange slungelige jongen die niets met zijn benen kan op scheve poten: jij gaat de goal in, aldus de keeperstrainer destijds. En dat is me altijd goed bevallen dus ben ik benieuwd hoe dit me aanstaande woensdag af gaat tegen Simpelveld 4. Als dit geen benenmaaierij gaat worden dan weet ik het ook niet, laten we maar gewoon hopen dat er nog iets van die keepersreflex van vroeger over is 😉 Ik kan al melden dat tijdens de vorige wedstrijd een van onze collega’s een zware knieblessure opliep na 10 speelminuten. Spannend…

Zo zo zo, voor vandaag is het weer gedaan met de wekelijkse column, volgende week zondag uiteraard weer een nieuwe editie. Met dan… nou met dan… nou dat zien we dan wel weer. Misschien over de voetbalwedstrijd, misschien over het stoppen met poker wat volgende week precies 1 jaar geleden is. Who knows? Tot lezens 😀

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

000_10482517_716983161701553_1651271200336294676_n

Je wordt een dagje ouder

”En dan raakt het je in het gezicht als die man met die hamer van vannacht,,

Donderdag 10:00u
Ik ontwaak voorzichtig en de eerste paar seconden is er niets aan de hand… Daarna beginnen de wegwerkzaamheden in mijn hoofd; drilboren, hamers en een hele colonne vrachtwagens. Ik raak mijn kussen weer…

12:15u
Een straal zonlicht valt over mijn katerkop en brandt alsof ik een van die mieren ben die met een vergrootglas worden geteisterd. Ik wil wel opstaan maar mijn rechterarm doet het niet meer. Alles wordt weer zwart.

15:00u
Ik ontwaak doordat mijn hersenen schreeuwen om water en er op dit moment een opgedroogde pruim in mijn schedeldak dobbert. Er is niet veel meer van over, van die klont grijze cellen. Uiteraard was er al niet veel meer van om mee te beginnen dus dat werkt in mijn nadeel. Ik rol uit bed en probeer te lopen maar alles draait. Gelukkig vind ik de route naar mijn toiletpot en zeer vakkundig stromen liters cocktails uit alle openingen van mijn lichaam. Zonde van je geld maar ook zonde van veel herinneringen die waarschijnlijk met deze stroom naar zee gevoerd worden. En dan raakt het je in het gezicht als die man met die hamer van vannacht: ”Dat was een knálfeest”

угар-подстолом-фотожаба-кулинария-песочница-720147

Zo ongeveer moet het afgelopen donderdag gegaan zijn (denk ik) en dit alles hebben we te danken aan S.V. Woord en Daad. Zoals jullie weten zijn zij een knallende studentenvereniging in Heerlen en sinds mijn entree in 2006 ben ik nooit meer van ze weggegaan. Het helpt hierbij ook dat ik nooit volwassen wordt of wil worden. Hoe dan ook, het begon allemaal heel braaf op deze woensdagavond. Al weken keek ik uit naar dit feest en ditmaal was ik zo slim om de dag erna vrij te nemen van de job. We kwamen binnen in de Beerkompanie waar het feest zou gaan beuken en vanaf het eerste moment was het al een prachtig gezicht. Er hingen roze flamingo’s op hun kop aan het plafond, er stonden (opblaas) palbomen en er liepen krokodillen rond, nouja van die opblaasbeesten dan 😉
Ook was de heuse ”selfie booth/annex strandhut” weer in gebruik om alle dronken koppen op de gevoelige plaat vast te leggen. Onder andere de 2 Pieters schoten niet alleen hun keelgaat vol maar ook het SD kaartje van hun camera’s. (Ik wilde ”rolletje volschieten” typen maar ik besef me dat we schrijvenderwijs met de tijd mee moeten gaan. Het zijn geen rolletjes meer maar SD kaarten geloof ik, who cares). Ahum 😛 Verder was het aan het barpersoneel om niet alleen Alfa pils te gieten maar ook gieters. Juist GIETERS cocktails zoals de ”Coral reef” en ”Sex on the beach”. Ik durf te wedden dat het barpersoneel nog nooit zo vaak gevraagd werd voor sex op het strand, wat goed zou kunnen gezien de hele zaak met een halve meter zand was bedekt. Je zag nergens meer vloer en dat is hoe het volgens Woord en Daad principes hoort: Strand, alcohol, muziek en los gaan!

Ik kan nu wel in details gaan beschrijven hoe het er allemaal aan toe ging maar ”what happens at the beach, stays at the beach” 😉
Nu is het nog wachten op de foto’s om de gaten in je herinneringen aan te vullen met een welgemeend ”oja, dat hebben we ook nog gedaan”. Vol verwachting klopt ons hart, al die foto’s waar ik op wacht. Woord en Daad: BEDANKT voor deze knalfuif en mooie momenten. PEACE 😀

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

4dda9a4ac8ba73ae0c0c5b7981ef0f5519f340cae926da41be1611d471330b90

Makeover!

Heel heel enorm super- mega- veel dank aan alle fans. We zijn nu zowat een jaar bezig met de columns en het werd tijd voor een nieuwe frisse website. Welkom op de nieuwe versie van ”Tim’s Talk”. Hope you enjoy this new layout 🙂
PEACE!

Je vindt hier nu links een balk met de archieven, de meeste recente reacties, categorieën en meer. Verder is de hele besturing lekker vlot 🙂

200573103-001

Tijd vliegt, zusje ook bijna

curacao-caribbean

”Tot volgend jaar zussie” hoort ze me zeggen terwijl ze door de schuifdeuren loopt. Het is enorm vroeg op deze dag en met tranen in onze ogen zwaaien we naar mijn zusje. Tranen van vermoeidheid door de korte nachtrust of tranen van geluk omdat mijn stoere zusje zomaar haar dromen na gaat jagen. Ja, stoer, anders kan ik haar nu ook niet omschrijven. We draaien ons om richting de uitgang waar we aan onze terugreis beginnen er moet immers weer gewoon gewerkt worden op deze werkdag. 😉

Zoals het verhaal hierboven zou het ongeveer kunnen gaan in de nabije toekomst. We zijn nu enkele weken verwijderd van het moment dat mijn zusje emigreert naar Curacao. Daar zal ze gaan wonen, werken en vooral ook genieten. Een spannende keuze maar ergens ook een heel begrijpelijke keuze. Zoals het leven daar is zo zal het niet op veel plaatsen zijn. De mensen leven daar veel relaxter en kennen minder stress en drukte dan die gekke Nederlanders hier. We hebben in ons koude kikkerlandje een cultuur ontwikkelt (of een cultuur die ons opdraagt) de benen onder ons lijf te rennen en in die zin ons leven voorbij te rennen. We werken van 9 tot 5, doen erna boodschappen en de meeste mensen zitten ‘s avonds wat voor de televisie te hangen, wachtend op de volgende dag waar dit patroon zich weer tot in den treuren herhaald. Niet iedereen gelukkig maar veel mensen zullen zich hier wel in herkennen. En ik? Ik ben ook iemand die enorm vasthangt aan structuren en patronen maar ook wel in die zin dat ze me houvast bieden tot het autistische eraan toe. In Curacao zou ik dan ook echt niet passen qua mentaliteit en leefwijze. Maar mijn zusje? No problem, als er iemand is die zich zo kan aanpassen en daar goed kan leven, dan is zij het wel. 🙂

Het begon allemaal wat jaartjes geleden, mijn zusje ging een jaar op buitenlandstage en zoals je de verhalen wel kent (lees: programma’s als ”all you need is love”) kon het niet uitblijven of mijn zusje zou daar haar liefde tegen het lijf lopen. En jawel hoor, na een paar maanden kregen we via skype (we leven immers niet meer in de tijd van briefpost) het nieuws te horen. Ze was verliefd en zag zich wel voor langere tijd op het eiland wonen. En zo geshiede.

Nu gaat het leven anders uitzien. Zoon werkt en leeft in Heerlen, ouders wonen in Reuver en zusje woont in Curacao 😛 Wat zullen mams en paps een rust krijgen in die situatie zeg, vergeleken met eerst 2 en later 1 kind thuis. Als ik mijn ouders was zou ik gewoon lekker relaxt gaan leven, veel uiteten en dingen doen waar je eerder geen tijd voor had 😉 Hoe dan ook, volgend jaar ziet het er naar uit dat ik dan mijn eerste echt verre reis ooit ga maken. Het blijft uiteraard een geweldig vakantie adres en voor mij de eerste keer dat ik zo’n blauwe zee aantref en dan dit keer niet via foto’s maar in reallife. Ik wil er leren duiken met een duikfles en vooral de cultuur leren kennen. Wat zal me dat een inspiratie geven om over te schrijven. Gelukkig weet ik dan ook wel raad met een fototoestel om alle momenten vast te leggen voor later. Goodbye koud landje en welkom zonovergoten stranden. Maar zover is het nog niet, we zijn 2014 nog niet eens uit.

Rest mij nu alleen nog mijn zusje alvast heel heel heel veel succes en fun te wensen daar en weet dat ik je zeker kom opzoeken volgend jaar. Nu nog maar even genieten van de momenten dat ze nog in Nederland is. Nog ongeveer 3 weken en dan is het moment al daar. Nog niet aan denken…

4564290565

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

Zwerven zonder doel

A-Wanted-Man2

”Zwerven is reizen zonder je einddoel te kennen”

Waarom een column over zwerfgedrag zouden jullie je misschien afvragen? Nou, puur omdat dit ook een kant van me is. Heerlijk in je vrije tijd doelloos ronddolen en geloof me of niet, je komt altijd wel dingen tegen die interessant zijn. Soms zijn het nieuwe mensen, soms zijn het wat dieren, soms is het een geheel nieuwe route naar een wijk waar je nog nooit geweest bent. Kortom: zwerven heeft voor mij wel een relaxerende werking. Mede ook omdat ik wat beter na kan denken wanneer ik rondloop, liever dat dan het stilzitten want dat past nou niet echt bij me. Het zal wel een oerinstinct zijn, dat je niet gebonden wilt zijn en kunt thuiskomen hoe laat je zelf wilt 😉

Zoals sommigen van jullie al weten ben ik ook mateloos fan van de Lee Child boekenreeks over Jack Reacher. Enkele jaren is ook zijn eerste verfilming in Nederland in de bios geweest. ”One shot” ofwel de Nederlandse versie van het boek Voltreffer. Enfin, voor de mensen die deze legendarische figuur nog niet kennen: sta  mij toe. Het betreft een ex-militair (Militaire politie) van 1,96m (leuk feitje: hij werd gespeeld door de kleine Tom Cruise hahaha) die na zijn afzwaaien zijn hele levensstijl overhoop heeft gegooid. Zijn verhalen in de boeken beginnen nadat hij 14 maanden eerder eervol ontslag heeft gekregen uit het leger en begint rond te dolen. Nooit hoeven werken, nooit een vaste verblijfplaats gekend is wat van hem ”zwerven zit in zijn bloed” maakt. Nu heeft dit fictief personage zijn levensstijl zo omgegooid dat hij geen adres heeft, geen rijbewijs, geen bezittingen behalve een paspoort, een opvouwbare tandenborstel en contant geld. Kleding? Hij draagt wat ‘ie koopt en als het vies wordt dan koopt hij weer een nieuw setje en gooit de oude kleding gewoon in de winkel in de prullenmand. Zijn theorie is: ”Als ik meer kleren  bij me moet dragen, heb ik straks een tas nodig, en dan kom je uiteindelijk al heel snel aan een huis met allerlei verantwoordelijkheden: onderhoud, huur, belastingen, een vaste gedwongen verblijfplaats, dat is niets voor mij.” Hij overnacht ook van hotel tot hotel zo goedkoop als hij het kan vinden en wordt puur betaald uit zijn pensioen. Uiteraard klust Reacher wel bij als bijvoorbeeld uitsmijter of graver van zwembaden maar verblijft normaal nooit langer dan enkele weken, of zelfs dagen, op dezelfde plek. Anonimiteit, is wat zijn motto is. Geld laat hij puur overmaken vanuit zijn rekening bij het leger naar de ”Western union” loketten.

Goed, genoeg over Reacher, ben gewoon enorm geïnspireerd door die man. Allereerst lijkt het erg radicaal: geen vaste woonplek, geen bezittingen maar hij geniet wel van een enorm soort vrijheid waar menig Nederlander alleen maar van kan dromen. Niemand maakt hem iets, niemand kent hem ook eigenlijk en omdat hij al die jaren in het straatje van het leger heeft moeten lopen is het nu  eindelijk tijd dat hij zelf het heft in eigen handen neemt. Bij mij is het uiteraard niet zo extreem, wel geniet ik ook van anonimiteit. Ik ben zo’n gek die best in zijn eentje naar een film kan gaan of uit gaat eten. Tuurlijk maakt dit je dan wel tot een vreemde snuiter maar het is een soort vrijheid die ik niet kan hebben wanneer ik bijvoorbeeld al een eigen huis heb met 2 honden, een vrouw en een kind. (geinig dat ik die honden eerst benoem maargoed, valt me nu pas op) 😛

Rondzwerven, met niemand iets te maken heb, alle tijd van de wereld: Heerlijk! Ik denk ook dat dit bij mij zo ontstaan is doordat ik zoals de meeste mensen gewoon van maandag t/m vrijdag bezig ben op de werkvloer en mijn avonden zo snel voorbij zijn dat ik in het weekend ook echt tijd alleen nodig heb. Nu is het in mijn beroep ook zo dat je constant met honderden mensen in aanraking komt en daar heb je soms gewoon genoeg van. Geef mij maar mijn gitaartje, muziek, een spelletje of een leeg vel papier waar ik lekker op kan schrijven. Zo is dat ook hoe de meeste van deze colums ontstaan. Ik loop met een notitieblokje op zak in de avonden of weekend vanalles op te schrijven over waar het nu dan weer over zal gaan 🙂 Ieder zijn hobby zeggen we dan.

Nu is deze column een tikje serieuzer geworden en langer dan de bedoeling was maar ik wilde met jullie gewoon het feit delen dat ik van tijd tot tijd nog wel over dat zwerversachtige beschik, ik zie dat ook terug in mijn vader die uren weg kan blijven in de vrije natuur met zijn trouwe viervoeter erbij 🙂 Want hoe anoniem zijn we nu eigenlijk in Nederland? Al je stappen worden zowat gecontroleerd door pasjes, je mobiel, je mailadres etc. Zeker door de komst van social media kan een beetje internetter binnen enkele minuten heel veel informatie over je vinden. Het is aan de ene kant uiteraard informatie die je zelf wenst te delen maar toch komt er ook veel ongevraagde of onwetende informatie naar buiten. Dingen over jezelf op internet waar je niet eens het bestaan van kent. In die tijd leven we nu en ik kan me voorstellen dat dit voor veel mensen geen prettige gedachte is. Dus wees voorzichtig met een openbare bron als het internet. Google maar eens je eigen naam en geboorteplek ofzo 😉

Volgende week weer een heel ander onderwerp in deze column, geniet nog van jullie zondag 😀
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

Zo glad als ijs

Zo glad als ijs 07-08-2014 Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

Zo glad als ijs oogt het water, zij het niet dat het niet gevroren heeft.
Maar toch: dat pure, gladde stilstaande water als een spiegel.
Misschien vandaag een metafoor voor het constante.
Daar waar structuur alles in zijn greep heeft.
Rimpels.
Of kringen?
Ineens ontstaan er kringen op het water.
Daar waar de druppel de spiegel raakt.
Het eens zo stille water nu in beweging.
Daar waar structuur was is nu chaos, verandering.
Immers: iets wat rustig is geweest kan ten alle tijde veranderen in chaos.

Rij dan niet

Het is een oude polo zo te zien, gedeukt en geblutst alsof ‘ie zo van de schroothoop af is gekomen, wat waarschijnlijk ook het geval is.

”Ga asjeblieft niet ook naar rechts op de rotonde”, denk ik nog en vol goede hoop zet ik mijn richtingaanwijzer aan. Luttele seconden later zie ik tot afgrijnzen dat het gele autootje ook naar rechts gaat. Ik neem me voor dat het volgende kruispunt verlossing zal geven en hou me in om niet met een rotvaart langs deze bestuurder te scheuren. Ik zie het leven zowat aan me voorbijflitsen, en dat zelfs 2 keer, puur omdat ik pas 25 ben en dat de bestuurder voor me maar 25 km/u rijdt op een gebied waar je gewoon 50 mag. ”Mag ze hier wel rijden dan”? Ik heb werkelijk geen idee. Het is voor mij de eerste keer dat ik überhaupt zo’n 25km/u brik tegenkom. Het is een oude polo zo te zien, gedeukt en geblutst alsof ‘ie zo van de schroothoop af is gekomen, wat waarschijnlijk ook het geval is. Nog altijd loont de weg zich niet om in te halen en doet mijn verstandige deel van mijn brein (het kleinste deel van mijn brein) me besluiten rustig achter de auto aan tuffen. ”YES”, schreeuw ik bijna uit, ze gaat linksaf waar ik rechtdoor moet”! Ik rij door en kijk in het voorbijgaan naar links en trek 1 wenkbrauw op. ”Waar komen deze dingen ineens vandaan”?, en ik besluit op onderzoek uit te gaan. Lees: ik google even wat op dit verschijnsel. Wat blijkt, het zijn oude auto’s met een 25 km/u sticker, maar vaak zonder begrenzer waardoor ze evengoed harder kunnen. De meid in mijn geval hield zich (helaas voor mij) braaf aan de snelheid waardoor de reis wat langer werd dan normaal. Eigenlijk is zo’n auto een soort brommertje, alleen dan met het bijkomend voordeel dat je droog zit bij regen 😉

hond-rijdt-auto

Onderstaand artikel vond ik dan ook bij mijn googlespeurtocht. Googlespeurtocht, dat woord moet ook maar opgenomen worden in de Dikke van Dale, het staat wel geinig. Ik zal het even kopieëren voor jullie trouwe lezers:

25km-auto rijdt 83 km/u te snel
Een motoragent heeft gisteren in het Brabantse Lithoijen een 16-jarig meisje van de weg gehaald omdat ze veel te hard reed in een auto die 25 kilometer per uur mag. De laser registreerde 112 kilometer per uur.Na correctie bleek dat het meisje 83 kilometer per uur te snel reed. Ze kreeg daarvoor een boete van 1450 euro. De politie heeft volgens een woordvoerder ook een “goed gesprek” gevoerd met de ouders van de bestuurder.Het meisje reed in een ‘motorvoertuig met beperkte snelheid’ (MMBS), een gewone auto waar een sticker op is geplakt met de maximumsnelheid van 25 km/u erop. Er wordt geen snelheidsbegrenzer geïnstalleerd, de auto’s kunnen nog even hard rijden als voorheen maar ze mogen het niet meer. “Als dat dan toch gebeurt, is dat de verantwoordelijkheid van de bestuurder”, zegt de woordvoerder.Gisteren waarschuwde Veilig Verkeer Nederland nog voor de MMBS-auto’s. Dat aantal stijgt volgens VVN explosief. In de afgelopen drie jaar is hun aantal bijna verdrievoudigd. Dit jaar zijn al ruim 400 auto’s als MMBS geregistreerd.

Wow, dus nu moeten wij Nederlanders gaan uitkijken voor 16-jarigen rijdende in het meest slome vehikel ooit op de markt gebracht? Dat zie ik nou echt niet zitten, toen ik 16 was kon ik niet eens 2 dingen tegelijk doen met mijn 2 linkerhanden, maar dit zegt misschien wel meer over mijzelf dan over de Nederlandse bevolkingsgroep 😛
Al vrees ik inderdaad wel dat, wanneer deze auto’s explosief toe gaan nemen, meer mensen irritaties ontwikkelen tegen dit soort bestuurders. Of misschien niet, maar de gemiddelde Nederlander vind ik toch maar over een kort lontje beschikken in het verkeer 😉
Ik bedenk me ineens wat, het kan zelfs de gezondheid ten slechte beïnvloeden: Meer van dit soort auto’s -> meer irritaties in het verkeer -> hierdoor meer mensen met een hogere bloeddruk/stress -> uiteindelijk meer mensen met problemen aan hart en bloedvaten -> hogere zorgpremies door de stijging van patiënten.

Aha, dit klinkt nu al gevaarlijk voor de gezondheid, deze auto’s. Laten we dan maar met zijn allen afspreken dat we ons niet gaan irriteren aan deze weggebruikers en gewoon de kalmte bewaren voordat deze auto straks iedereen wild maakt. Nouja wild maakt, de persoon ín die auto, die gaat zich weinig wild voelen wanneer hij/zij voorbij rijdt met de snelheid van iemand die voorbij kruipt. Een beeld veelal gezien in deze stad na de uitgaansavond maar dat…. Dat is weer een heel ander verhaal.

slow-car-

Bedankt voor het lezen weer mooie mensen, geniet van de zon en tot lezens bij de volgende column 😀
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014