Blijf jong van geest

how_to_stay_young-986865

”Nu is bij mij de situatie zelfs zo kinds gebleven dat ik samenwoon met een konijn in plaats van een vriendin,,

”Jong van geest dan geniet je nog het meest”, een van mijn meest gehoorde uitspraken deze tijden. Overal om me heen zie ik de laatste tijd veel kennissen samen gaan wonen, trouwen of zelfs kinderen krijgen. Een huisje, boompje, beestje leven als het ware en dat vaak al met een leeftijd van rond de 24 jaar. Als ik naar mezelf kijk zie ik eerder iemand van 20 dan iemand van 25. Niet dat ik er jong uitzie, hell no! Van tijd tot tijd zie ik er denk ik juist uitgeleefd uit. Kwam laatst nog iemand tegen die me op leeftijd wilde schatten, ik maakte uiteraard de fout om voor de open valkuil te gaan:

”Hoe oud schat je me dan”?

”Een jaar of 30-35”, sprak ze.
Eeeeeennnn bedankt… 😛

Nee, vanbinnen ben ik nog een kind en ga ik ultiem op in alle hobby’s alsof ik het voor de eerste keer beleef. Op de werkvloer ook gemakkelijk te herkennen: ronddartelend, zingend en ginnegappend met de patiënten. ”Ben je nou dan nooit moe of een keertje wat minder happy”? Nou mensen, eigenlijk niet. Uiteraard heeft iedereen weleens een off-day, ook ik, maar in het overgrote deel van de dagen vind ik toch altijd wel fun in de dagdagelijkse dingen. En da’s misschien wel mijn geheim, blij worden van kleine dingen. Ik heb hier al eerder over geschreven, over blij worden van een wandeling, van gitaarmuziek of een mooie werkdag waarin alles lukt (geloof me, het kan). Belangrijk hierbij is uiteraard (en dit spreekt mijn innerlijke therapeut) om voldoende te bewegen, gezond te eten en voldoende uren slaap te pakken. Voor mijzelf is dit een uur of 8 slapen, koken (vers) voor 2 dagen vooruit en iedere dag te fiets naar mijn werk. Dat wordt uiteraard een ander verhaal wanneer je in Eindhoven werkt vanuit Roermond ofzo, in dat geval raad ik geen fietstocht aan 😉

Verder denk ik dat het ”innerlijk kind zijn” voor een groot deel bepaald is door mijn vader. Hij is ook altijd een groot kind gebleven. Uiteraard wel bekend met volwassen normen en waarden en een volwassen houding maar op andere momenten gelukkig ook lekker debiel. Alsof hem de hele wereld en mening van anderen niets kan schelen. Een man die zich niet laat beïnvloeden door allerlei buitenstaanders. ”Laat me maar gewoon mezelf zijn”. En daar bof ik mee. Daar lijk ik zelfs wel heel erg veel op. Ook ik trek me van niemand wat aan tenzij ik dit zelf wil. Maak mijn eigen keuzes en ben in de ene situatie volwassener dan de andere. Het is gewoon af en toe heerlijk om kind te zijn en te genieten van alles. Want het is in onze maatschappij zowat een ritme geworden om te slapen, te werken, te eten en weer te slapen. Nee dankje de koekoek, dan ga ik kapot van verveling en eentonigheid. Vandaar dat ik zorg dat ik iedere avond wat te doen heb. Een keertje op stap en gek dansen, elke week schietsport beoefenen, een keer een flinke wandeling maken. Allemaal voorbeelden om zelf wat variatie aan te brengen in de wekelijkse sleur.

Nu is bij mij de situatie zelfs zo kinds gebleven dat ik samenwoon met een konijn in plaats van een vriendin. Dat ik er geen moer om geef of er nu vrouwen in me geïnteresseerd zijn of niet. Dat ik meer plezier heb bij wat gitaarspelen, en me dubbel lachen om mijn eigen ”bloopers” tijdens een opname, dan dat ik bij de zoveelste sociale aangelegenheid plaats neem. Het voelt voor mij als verplichtingen: die is jarig, daar moet je heen, die viert een feest daar moet je heen. Dacht het effe niet, ten eerste hou ik niet van drukte en ten tweede is het voor mij niet relaxt als ik met een zweep van het ene naar het andere feest gejaagd wordt 😉

Anyways de tip voor deze keer is: Jong blijven doe je zelf, en al helemaal op geestelijk vlak. We worden allemaal ouder maar we zijn altijd nog vrij in onze eigen keuzes, hobby’s, met wie we omgaan en meer. En een beetje gek doen is heerlijk, probeer het maar. Kom uit die strakke plooi die je ”volwassen leven” heet en geniet volop! Jullie spiritueel leidend columnist heeft gesproken, uhm, geschreven 😀

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

Brugge, chocola en bier

Voor de Colin Farrel fans onder ons (In bruges, Seven psychopaths etc.) een zeer herkenbare scène hierboven.
Zoals jullie weten zat ik de afgelopen dagen in Brugge en wat is het toch altijd weer een relaxte plek om te zijn. Ja natuurlijk er zijn veel toeristen maar het heeft niet die hektische uitstraling van bijvoorbeeld een stad als Londen. Verder ben ik helemaal verzot op het belgisch dialect aldaar en dat scoort natuurlijk hoge punten in mijn beoordeling over de stad.

Nu ik wat jaartjes niet meer in Brugge ben geweest werd het tijd om de stad weer eens een bezoekje te brengen. Ditmaal vergezeld door mams die deze stad nog nooit bezocht had. Ik had er al gewaarschuwd voor de honderden chocolatiers en liefde voor kant en bier maar bij het woord chocola had ik haar eigenlijk al zover 😉 Je hebt toeristen en je hebt toeristen in de stad maar wat ik weer het grappigste vond waren natuurlijk weer de hordes japanners die met hun eigen invasie van de stad bezig waren. Ze bekeken de hele omgeving door hun cameratoestel en hierdoor heb ik niet een japanner van een andere kunnen onderscheiden. De reisleidster van deze groep liep met een rode paraplu voorop en een robotachtig geschuifel van deze troep mensen loodste hen meter voor meter door de stad. Als je dacht dat het bliksemde dan had je het mis, de flitsen waren in deze afkomstig van de vele Nikon camera’s die de japanners vasthadden 😛

20140918_18433520140918_202702

We gingen die eerste dag uiteraard meteen aan de wafels, ik met een shitload ijs erop en mam met aardbeien. Wafels in België dat gaat natuurlijk altijd samen. Onafscheidelijk als Brugge en chocola, Reuver en koeien en Heerlen en wietplantages. (Al kan Reuver daar nu ook over meepraten).

De volgende dag was het tijd om sportief te gaan doen en zijn we op de huurfietsen gesprongen om richting Damme te fietsen. Damme, bekend als boekenstadje met zo’n 10 ofwat kleine boekenwinkels waar je voor een schijntje hele leuke boeken kunt kopen. De man die ik wilde opzoeken was vandaag helaas niet thuis, of hij was verhuist dat weet ik niet. Hij bezit ”the loneliest bookshop in town” achter een lange muur in Brugge. Het hele huis staat vol met boeken, reikend tot het plafond en ik noem hem altijd een boekenkluizenaar. Maar hij was er dus niet, of niet meer, en we gingen naar wat andere zaakjes bekijken waaronder ook een hoge toren/kerk waar ik de naam niet van weet:

20140919_114701

Die middag lunchten we op het terras. De gekke therapeut een pannekoek met iets van lasagne-achtige binnenkant (tomatensaus en gehakt met kaas) en mams een pannekoek met aardbeien. Na een fietstocht terug werd het tijd om de fietsen weer in te leveren en richting grote markt te gaan. Hier wilde ik de Belfort toren beklimmen (deze was 3 jaar geleden afgesloten i.v.m. verbouwingen) dus nu was de kans om er eindelijk in naar boven te klimmen. 366 treden waren het (die erna ook weer naar beneden genomen moesten worden) en het was een lekkere training zo op de vrijdagmiddag. Na deze puike prestatie heb ik van bovenaf nog foto’s gemaakt van het uitzicht waaronder deze:

20140919_142916

Terug op de grond vonden we een sjieke ijszaak met Häagen-dasz ijs of hoe je het dan ook schrijft. Gerold, maud’s vriend, die had dit ijs de hemel in geprezen en als ijsliefhebbers moesten mams en ik dit natuurlijk ook proberen. Timmie ging voor een soort van ijskoffie met vanillie roomijs en mams ging voor een espresso achtige koffie met ijs en (natuurlijk) aardbeien erbij. Die avond hebben we de vakantie afgesloten met gigantische hopen steak:

20140919_192748

Nom nom nom.

Brugge, stad van chocolade, kant en bier
Wat hadden we weer plezier
Genieten van japanse toeristen
die Nikon’s uit het water visten
Een boottocht hebben we ook gedaan
maar toen was het weer tijd om terug naar Reuver te gaan

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

Er was eens… een vos

Stel je eens voor: je bent een vosje en ligt lekker te chillen in het maïsveld. Dan hoor je vanaf een afstand een geluid als een donderslag, gerammel van het hoogste niveau dat steeds dichterbij komt. Het is bijna een elektronisch gerinkel, een metaal geluid dat de lucht doet vullen in een relaas. Nu komt het wel erg dichtbij en je besluit op te staan, weg te rennen, en je te verstoppen in het volgende maïsveld. De plek waar je zo net nog lag te chillen wordt hemelsbreed overgenomen door een groep van 30 mensen, met rammelende soepblikken gevuld met stenen, die zich een weg door de maïsplanten banen. What the F gebeurt hier nu weer? Een drijfjacht, dat is wat er loos is. 😉

vos

Drijfjacht, door vele mensen die zich tegen het widbeheer afzetten bestempeld als iets extreems. En ergens is het ook wel oneerlijk tegenover een vos, om daar met pak ‘m beet 30 maneen veld uit te kammen met rammelende blikken, om zo het beest eruit te verjagen waar het wordt opgewacht door een stuk of tien hagelgeweren. Van de andere kant zeg ik: Als zoiets niet bijgehouden wordt dan zitten we de kortste keren aan een gigantisch overschot van vossen of ander wild die het hele flora en fauna principe verstoren. Vandaar dus dat we gisteren in onze camouflagekleren, met hagelgeweren en rammelblikken weer de jacht op de vos hielden. En gelukkig voor de vos: hij had aan het langste eind getrokken. Vossie heeft zich kapot gelachen, hij werd niet gevonden door deze groep van 40 jagers en drijvers en zal vast met de overige dieren in het bos een ”big party” hebben gehouden. 😀 Hoe dan ook, het was weer leuk om als een van de drijvers je een baan door de maïs te knokken, je een ei uit te zweten en om vooral gezamenlijk lekker te eten na de jachtdag.

Eten na een jachtdag waarin je dus geen wild weet te vangen? Nou wees niet getreurd, er waren een overvloed aan worsten, spareribs, soep en brood om alle hongerige magen weer op hun gemak te stellen. Niemand is hongerig naar huis gegaan en zo hoort het. En de vossen? Die hebben zich goed weten te verstoppen. Wisten jullie trouwens dat de tekenfilmfiguur van ”Robin Hood” ook een vos was? Misschien zou het tegen hem, met zijn pijl en boog, een eerlijkere strijd geworden zijn maar dat is meer iets voor een volgende keer.

robin_hood_olympics

Happy hunting!

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

Over vliegende panters en diploma’s

Daar sta je dan… Zowat 5 jaar geleden sinds je voor het laatst in het doel hebt gestaan. Vol enthousiasme op je nieuwe blauwe-met-roze-noppen-voetbalschoenen, klaar om ontzagwekkende duikvluchten te maken. Je bent er klaar voor toch? Want jij bent lang, jíj bent de vliegende panter 😛 (En jij bent ook wat jaartjes ouder nu).

panther

Anyways, het is zo dat we sinds een aantal maanden een voetbalteam hebben binnen onze werkorganisatie van Sevagram (#sluikreclame). Een van de grootste RODA fans, Pascal, heeft dit initiatief op poten gezet en zo een amateurteaum opgetrommeld om tegen allerlei Limburgse ploegen te spelen. Ik zeg amateurteam maar eigenlijk zitten er ook genoeg ”echte” voetballers tussen. Vergeleken met mij als oud-keeper al helemaal 😉 Hoe dan ook, ik vond het een eer om weer eens in het doel te kunnen staan met mijn blakend enthousiasme, scheve poten en grote keepershandschoenen. De wedstrijd speelde zich af tegen Simpelveld 4 en ondanks dat het een vriendschappelijk potje zou worden ging het hard tegen hard. We verloren met 5-2 maar desondanks hebben we een mooi showtje weggegeven 🙂 Applaus mannen! Het was leuk en daar gaat het tenminste allemaal om. Verder was mijn nickname als ”vliegende panter” weer in ere hersteld en ditmaal zonder botbreuken of hersenschuddingen op te lopen. Insiders weten waarom…

Verder was het niet alleen maar voetbal wat de klok sloeg, gelukkig niet want dan zou dit een zeer eenzijdige column worden en dat wil ik natuurlijk niet. Zelf ben ik namelijk ook niet eenzijdig, nouja wel eenslachtig gelukkig, denk ik, maar da’s weer een heel andere insteek haha. 🙂 Nee, zonder dollen, het was ook de week waar mijn zussie in het zonnetje stond, op moment van schrijven zelfs letterlijk omdat ze zich nu in Curacao bevindt maar meer hierover zometeen. Zuslief behaalde namelijk haar diploma voor maatschappelijk werk in Nijmegen en afgelopen woensdag was de uitreiking hiervan. Wat bleek? Ze had zelfs nog een cum laude aantekening op haar diploma, iets wat we helemaal niet in de gaten hadden maar wauw, wat een prestatie van zussie 🙂 Toppie toppie sis!

graduation_silhouette

Daar waar het meestal diploma’s voor hondenwedstrijden regent is het weer eens mooi te zien dat ook een menselijk wezen goed in de papieren komt in huize Hendriks. Denk dat de honden bij elkaar misschien wel meer dan 50 diploma’s hebben, als het er niet meer zijn, en dan kunnen de kinderen natuurlijk niet achterblijven.
Al met al was het dus een mooi weekje en inmiddels zit zuslief op de witte stranden van Curacao met haar geliefde. Afgelopen vrijdag is zij geëmigreerd naar dit bounty eiland en heeft ze een sprong gemaakt naar haar nieuwe droomleven. Ik wens haar in ieder geval het allerbeste en heb veel respect voor deze grote stap. Volgend jaar komen we zeker op bezoek 😀

Bedankt voor het lezen weer allemaal en tot schrijfs,

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014