Even een CC’tje

Een CC? Een Curacaose column dus. Geen idee hoe ik hier in dit programma een C kan maken met zo’n mooi lusje er onder dus dan laten we het hier maar bij 😉

Zoals jullie misschien al weten schrijf ik dit stukje met een dikke wang, niet gekomen door het zoenen van een verkeerde meid, niet door die gevaarlijke muggenplaag op het eiland, maar gekomen door het trekken van een verstandskies en het wegzagen en hakken van delen van het kaakbot. Lekker dan. Ten eerste ben ik nu nóg meer verstand kwijt en ten tweede kon je van dit ziekenhuisbezoek wel een volledige aflevering van ”help mijn man is klusser” maken. Met in de hoofdrol de kaakchirurg die een renovatie van mijn kaak aan ging 😛

DSCN0119

Maar laten we ons in wat meer zonnige verhalen wikkelen, Curacao! We vertrokken vanuit Schiphol met de grote dubbeldekse Boeing die wel plek had voor 400 man. Het was natuurlijk nog maar een week geleden sinds het drama met de zelfmoordpiloot van Germanwings en ik had me al voorgenomen om mijn voet tussen de deur van de cockpit te steken mocht het nodig zijn. Helaas bevonden wij ons midden in het vliegtuig en kon dit plan niet doorgaan. KLM liet wel een bericht omroepen dat ze nu bewust 3 piloten aanwezig hadden en we vooral niet moesten schrikken als er een van die 3 in de cabine liep. Er zouden er namelijk altijd 2 in de cockpit zitten. Ook tof was dat een van de piloten ook drankjes kwam rondbrengen in het vliegtuig, dat had ik nog nooit ergens gezien. Uiteraard ben ik normaal ook vliegtuigen zoals Ryanair gewend waarbij je niet eens plek hebt om met je ogen te knipperen 😉

DSCN0111

Eenmaal aangekomen op Hato international airport maakten we na een 12-urige vlucht kennis met de zinderende hitte op het eiland. Het was er constant 30 graden, amper schaduw en eigenlijk nooit regen. Het voelde dan ook alsof we een voorverwarmde oven inliepen na van de koele lucht in het vliegtuig te hebben genoten. Na alle controles mochten we naar buiten en daar stond mijn zusje en haar vriend ons al op te wachten, we hadden mekaar al heel lang niet meer gezien dus de reünie had zo in een scene van ”hello, goodbye” gekund 😉 Eenmaal aangekomen op het resort werden de koffers neergepleurd en deed iedereen zich de korte broek aan. Ja, omdat het vakantie is, en ja omdat een lange broek garant stond voor een langzame zelfmoord gezien de temperaturen.

De dagen gingen snel voorbij en we baadden ons in liters zonlicht, blauwe zeeën en frisse happy hours 😉 De eilandcocktails en ijskoffies vielen vooral in de smaak. Door alle zon zagen we er al in de eerste week uit als welgebruinde eilandbewoners. Zelfs ik, de grote witte, zag er langzaam toch wat ”minder wit” uit en begon er al als een gebruinde adonis uit te zien. Maar het heetste moment moest nog komen, namelijk Klein Curacao. Dit stipje eiland zuidoost van Curacao, en alleen per boot bereikbaar, heeft het witste strand ooit en dat staat natuurlijk garant voor arriveren als blanken en er weer af gaan als roodgekleurde indianen.

DSCN0180                    DSCN0166

Het was daar wel heerlijk relaxt zo op zo’n soort van onbewoond eiland. Het was niet meer echt onbewoond gezien de vele tours,vissers en schepen die er naartoe trokken, maar het was vele malen rustiger dan de toeristenstranden. Het was net als Playa porto Marie een plek waar je bijzonder goed kon snorkelen en al helemaal omdat bij het uiteinde van het eiland een broedplaats was voor schildpadden. Deze dieren waren de laatste jaren beschermde dieren geworden en dit wisten ze! Ze waren namelijk erg tam en je kon zo vele meters met ze meezwemmen onderwater. Zelf heb ik ook een minuut of 5 boven een zeeschildpad gezwommen en het dier keek af en toe naar boven met een blik van: ”Wat moet die smalle vis nou boven me?” Die middag hebben we flink gebarbecued op het kleine eiland en al snel was het weer tijd om terug te gaan naar de hoofdstad op het vasteland.

De meeste dagen beschikten we zelf over 2 kleine huurauto’s (met gelukkig airco die onmisbaar is hier) waarmee we over het eiland toerden. Gezien de uitgestrektheid van het eiland zie je niemand wandelen of fietsen want je verbrand binnen luttele seconden. Het autorijden in Curacao is heel wat anders dan bij ons. Je moet er niet vreemd opkijken wanneer iemand midden op straat stopt en een praatje maakt met een bekende in een andere auto. Hier wacht iedereen geduldig totdat het praatje voorbij is en het verkeer zich weer hervat. Ook stikt het van de kuilen in de weg waardoor je veel auto’s allerlei capriolen ziet uithalen om maar niet in die gaten terecht te komen. (Vandaar stikt het ook van tientallen, misschien wel honderden, autobanden zaken op het eiland). Ook alcohol in het verkeer is hier vreemd genoeg geen echt misdrijf. Kun je je naam nog uitspreken en kun je de agent overtuigen dat je nog kan rijden dan mag je gewoon door met de auto. (Hoezo blaastest?). Het is hier zowieso gebruikelijk om na het werk met vrienden langs de weg te stoppen bij een soort bouwkeet die eten en drinken verkoopt (een ”snek”), wat alcohol te nuttigen, en dan pas naar moeder de vrouw terug te keren 😉

Al met al was het een hele belevenis om er eens geweest te zijn en ik geloof best wel dat mijn zusje het daar naar haar zin heeft 🙂 Zelf zal ik in ieder geval de prachtige stranden, het feit dat zelfs ík bruin kan worden daar, het lekkere eten, de vriendelijke bevolking, nooit vergeten 😀

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2015

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s