Meubels maken meer mooi

Hej een column van Tim: Yeah yeah, it’s been a while, i know…

Nooit gedacht dat ik deze über mannelijke column nog eens vullen zou met het woord meubels. Zoals inmiddels bekend is geworden via talloze kanalen ga ik de eerste juni op visite bij de notaris en zij leveren voor een kruiwagen geld enkele papiertjes af die mij eigenaar maken van de gekochte woning. Ik besef me dat ik het verkeerde beroep gekozen heb gezien er toch wel erg veel geld in de notariswereld omgaat. En dat terwijl er in de gezondheidszorg alleen nog maar geld weggesluisd wordt ten bate van de hoge heren in een of andere raad van bestuur. Maar daar gaat het nu even niet over.

Met veel plezier en ook wel spanning kijk ik uit naar de naderende verhuzing, ik laat dan eindelijk mijn vertrouwde kleine hokje achter me en verhuis heeeeel ver weg, namelijk een paar straten zodat ik nog altijd boodschappen kan blijven doen in dezelfde supermarkt. Wij autisten weten waarom 😉 En bij verhuizingen en nieuwe woningen horen ook dergelijke verantwoordelijkheden. En ook ”volwassen meubilair”. In die zin ga ik afscheid nemen van mijn 8 jaar oude ikea meubilair, doorgezakt bed, vernielde tafels, op de draad versleten 14e hands bankstellen en meer. Nee nu hoort er ineens volwassen kwaliteitsspul in de nieuwe woning te komen aldus mijn moeder de pro-deo huisstylist.
Dat waar ik eerst totaal geen waarde aan meubels had gehecht :”’tis toch een bank, je kunt er toch op zitten?” wijzende na een bank die schever stond dan de toren van Pisa. Of: ”Tim, je tafel, daar bladdert aan alle kanten de verf af.” Tim: *Plakt er een reepje duct-tape overheen* : tadaaaa!

aa33ae50b9ce0809527a714da05d1935

Je moeder als pro-deo huisstylist ja ja… Het nadeel want zou kunnen ontstaan is dat het nu meer mam’s woning wordt dan mijn eigen woning. Het is natuurlijk mam’s geheime plan om er een apart stedelijk zomerhuisje op na te houden 😉 Het geluk mag wel zo zijn dat mijn mams en ik over dezelfde smaak bezitten dus het wordt gelukkig geen woning die uit zijn voegen barst met tig roze tinten van vloer tot plafond. Hoe het uiteindelijk gaat worden dat zullen we pas de laatste week juni weten dus: fingers crossed!

Geniet nog van jullie pinkstermaandag, geen idee wat we vieren maar we hebben in ieder geval vrij!

sss

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2015

De ambities van een sportschutter

IMG-20141020-WA0005

”Een groep verschillende leeftijden met allemaal dezelfde passie: gaten krijgen in de roos van een papieren kaartje 10 meter verderop”.

Inmiddels al bijna een jaar geleden maar voor mij nog altijd een foto die veel veranderde. Niet door de foto maar door het gevoel dat erbij kwam kijken. Het was hier mijn eerste wedstrijd in de discipline luchtpistool ooit. Na maanden en maanden keihard trainen onder toeziend oog van onze luchtpistool meester, zoals ik hem noem, was het zover om eens deel te nemen in het wedstrijdcircuit. Eigenlijk verwachte ik er die dag niet bijzonder veel van, gewoon er eens een keer staan en meemaken hoe een wedstrijd er aan toe gaat. Maar jullie raden het al, ik behaalde daar een geheel persoonlijk record en algeheel gezien kwam ik zowat in de middenmoot terecht. Niet dat resultaten me interesseren, ik doe het tenslotte voor de lol. Maar trots als ik was wist ik het: ik wilde meer wedstrijden gaan schieten en ook mijn uiterste best doen in de districtcompetitie ofwel postcompetitie (hierover zometeen meer). De toon was gezet en een maandje of anderhalf later stond ik met de clubgenoten in Genk te schieten tijdens de ”grote prijs van Sakal”. Een open wedstrijd waar iedereen mee kon doen en ook hier verbaasde ik mezelf met het resultaat en de manier waarop ik omga met wedstrijddruk. Ik ging hier verdorie nog van houden ook!

Je moet zien dat ik jaren en jaren heb geploeterd in de pokersport met al zijn pieken en dalen, broeden op strategieën, fun maken met vrienden maar zoals altijd heeft elke hobby zijn nadelen. Het ging me niet slecht af, eerlijk is eerlijk, en ik mag blij zijn met tal van resulaten in Nederland als ook Duitsland en België maar bij poker ging me de (klein) aanwezige geluksfactor af en toe toch de strot uithangen. Zeker wanneer je weer eens een kans van 1 op 20 tegen kreeg. Maarja it happpens, it’s poker zei ik dan. Toen ik eind 2013 poker wat meer in de ijskast liet staan en de overstap maakte naar de schietsport, bij een hele fijne vereniging in Maastricht, werd ik met open armen ontvangen 🙂 Een groep verschillende leeftijden met allemaal dezelfde passie: gaten krijgen in de roos van een papieren kaartje 10 meter verderop. En ik ontdekte al snel iets wat me helemaal verliefd maakte op de sport: géén geluksfactor. Ik meen het. Anders dan bij de pokersport is bij de schietsport alles te danken aan jezelf. Een seconde verkeerd bewegen, verkeerd denken of verkeerd ademhalen en je schot gaat millimeters de verkeerde kant op. En op een afstand an 10 meter, zijn die millimeters dramatisch. Een 10 wordt al gauw een 8 en een 8 wordt al gauw een 6, en dat willen we natuurlijk  niet hebben 😉

Nou goed, meer over die competitiestructuur:

KNSA_districten_1-4_1De Koninklijke Nederlandse Schietsport Associatie (KNSA) heeft ons landje verdeeld in 4 districten. Wij (de veraf gelegen zuiderlingen) vormen samen met Zeeland en Brabant nummer 4. Schutters kunnen deelnemen aan de postcompetitie en over 8 schietrondes worden dan scores in ieder district bijgehouden, opgestuurd naar een centraal punt, en daar komen ze uit op een ”ranking” of klasseringslijst. De meest hoge scores, schutters, worden uitgenodigd op een district finalewedstrijd, een hele eer kun je wel begrijpen. Nou nu we meer weten over de districten en scoring kunnen we het hebben over disciplines. Dit zijn onderdelen in de schietsport zoals bijvoorbeeld luchtgeweer, luchtpistool of klein kaliber etc. Zelf houd ik me alleen bezig in de discipline luchtpistool gezien geweren en ik niet samen gaan. Met pistolen heb ik een fijnere relatie 😉 Vorig wedstrijdjaar was ik dus helemaal nieuw in de wereld van de postcompetitie, zodoende dat ik begon in de nieuwelingen klasse. En om even kort door de bocht te gaan en op te scheppen, ik had op het einde van het schietjaar een hoge score, werd uitgenodigd op de finaledag te Belfeld en scoorde daar de 1e plek. Prijs? Eeuwige roem, een medaille (die kreeg iedereen die deelnam aan de postcompetitie), een mini bekertje en een ongezouten gigantische grijns op mijn smoel, zo getuigd ook deze foto van 28-12-2014:

2014-12-28 14.57.26
Het gevolg van deze overwinning is wel dat ik nu in de hoofdklasse luchtpistool schiet, met natuurlijk een scala aan kanonnen van schutters met waarschijnlijk al tientallen jaren ervaring. Hoe me dat dit jaar af zal gaan is nog een verrassing maar ook hier blijft mijn ambitie hetzelfde: iedere keer een beetje beter worden. Schot na schot en vooral hard trainen. Op dit moment train ik 2 avonden in de week op de club en nog wat ”droog trainen” thuis om niet mijn spieren totaal te laten verslappen. Op dit moment ben ik nog niet zo op niveau gezien mijn vakantie op Curacao (mocht daar uiteraard geen pistool mee naartoe nemen) waar ik meer spieren heb afgebouwd dan opgebouwd 😉

Je ziet wel dat de schietsport meer en meer aandacht en bekendheid begint te krijgen in nederland. Om vooral nieuwe en jongere schutters te lokken zijn er zelfs tal van junioren wedstrijden en TV en internetreclame. Zie hier bijvoorbeeld een strakke, over-the-top, veel en veel te ver gaande muziek commercial van een half jaar geleden.

LINK: https://youtu.be/jFcvyVp9gVY?t=1m9s

Oké ik zou liegen als ik zei dat ik hier ook niet wat stijve tepels door krijg, stel je eens voor dat je ooit tussen die top zal staan? Er zijn waarschijnlijk heeeeeeel wat mensen met diezelfde droom, maar hard werken wordt beloond dus we zullen zien hoe het ons vergaat 😉

Bedankt voor het lezen van weer een lange column, fijne zondag allemaal 🙂

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2015