De weg naar de Bundes-HZP 2016 (Voorpublicatie)

De weg naar de Bundes-HZP 2016
(Voorpublicatie voor in het blad ”De Heidewachtel”)

‘’Illusie armer, ervaring rijker’’
Door: Lei en Tim Hendriks

Zoals iedereen die me kent wel weet, ben ik dit jaar begonnen met een nieuwe pup. Uiteraard een zoon van Ivan, maar hier werd ik al de eerste illusie armer. Waar ik gedacht had ‘’zo vader zo zoon’’ bleek niets minder waar. En voor iedereen die denkt: ‘’ik pak een pup uit mijn eigen hond, want dat is lekker makkelijk.’’ Het is toch voor 100% een totaal ander type hond. In veel opzichten een duplicaat van vader Ivan maar dan wel getypeerd door een heel eigen persoonlijkheid. Dit was me, door Joep Rooijakkers, al voorzichtig gezegd tijdens de puppykeuring. Maar Joep, petje af! Het is precies de hond geworden die je beschreven hebt, en daar in ook precies het type hond dat ik zocht. Met de nadruk op: ZELFSTANDIG. Puppytraining verliep van een leien dakje, het bleek al meteen een ondernemende hond en lekker eigenwijs. Apporteren geen enkel probleem.
Dit tot het moment dat ik door een knie-operatie 3 maanden buiten gevecht kwam te liggen. Vanaf dat moment waren de rollen omgedraaid en nam Nox de macht over. Hij besefte meteen dat ik toen niet op mijn volledige krachten draaide, en hem dus  ook moeilijker kon corrigeren. Hier maakte de hond dankbaar gebruik van.

Aan alle goede tijden voor de hond kwam een einde en werd het al snel tijd voor serieuze training om ons voor te bereiden op de SJP’s (Standaard jachthonden Proeven). Toen was ik maar wat blij om weer bij Mart Lochs in onze trainingsgroep te kunnen trainen want alleen was het mij wéér niet gelukt. Door goed ingrijpen van Mart Lochs kregen we de hond toch weer op tijd klaar voor het proevenseizoen. Details bespaar ik jullie… Dit resulteerde uiteindelijk in 3 ingeschreven proeven en 3 behaalde diploma’s. 2x B en 1x C. Dus ruim voldoende voor ons eerste jaar.

apport

Omdat ik de duitse proeven een goede voorbereiding vind voor de ontwikkeling van de hond werd in April 2016 bij ‘’Landesgruppe Rheinland’’ aan de VJP mee gelopen. De VJP is een aanleg proef waarin de hond zijn natuurlijke vaardigheden kan laten zien. De proef werd gehaald maar ook hier liet de gehoorzaamheid te wensen over. Maar dit zien ze in Duitsland niet echt als een probleem. Ze zien liever een zelfstandig werkende hond. Bovendien haalde hij ook nog de extra vermelding ‘’spurlaut’’ en ‘’sichtlaut’’, vrij vertaald: Luid jagende hond. In Duitsland tellend als extra vermelding, in Nederland ongewenst.

Na de behaalde SJP’s hadden we nog precies 3 weken om de hond klaar te stomen voor de HZP. Ondanks die korte tijd kreeg Mart Lochs het toch weer klaar om 2 honden goed voorbereid naar Duitsland te sturen. Samen met Roger van de Wauw werden verschillende trainingssessies georganiseerd en eigenlijk ging dit van het begin af aan super, met beide honden. Roger moest in die periode voor zijn werk naar Amerika en heeft zodoende 1 week training gemist. En ik ben met Pea in die periode op vakantie geweest. Wellicht heeft dit de honden wat extra impuls en ontspanning gegeven ter voorbereiding op de wedstrijd. Want de resultaten op de HZP waren boven verwachting super goed. We wisten natuurlijk wel dat beide honden het in zich hebben, maar dan moet het op die dag ook maar net lukken. De HZP werd door beide honden zeer goed afgelegd, Lei met 183 punten een 2e plaats in de wedstrijd en Roger met 182 punten goed voor plek 3. Voor beiden prestaties die er niet om liegen.

Omdat dit jaar ook een Bundes-HZP georganiseerd werd kon ik met dit resultaat de Heidewachtelvereniging gaan vertegenwoordigen bij onze oosterburen. Dit had voor mij een extra tintje omdat ik hier 6 jaar geleden met Ivan ook stond. Maar zoals gezegd, toen kwam de illusie om de hoek kijken en werden de punten vergeleken… Met Ivan eindigde ik toen als 3e met 188 punten. Dus rekenen, rekenen, rekenen: met 183 punten zou ik geen slecht figuur slaan. Als voorbereiding hebben we met Mart Lochs alleen nog lange slepen geoefend. De rest zat op dat moment eigenlijk wel goed.

water

Uiteindelijk werd de lange reis naar ‘’Magdenburg, oost-Duitsland’’ ondernomen. Bij aankomst wemelde het van toch weer veel bekende gezichten en bekende hondenkennels uit Duitsland. Er werd deelgenomen door 44 Duitse honden en 1 Nederlander. Vandaar de titel: ‘’Internationale’’ Bundes-HZP. In Duitsland is het een hele eer om überhaupt al uitgenodigd te worden. Je moet dan bijvoorbeeld beste van jouw bundesland zijn en het levert voor je hond en je kennel nationale bekendheid op. Dus hier is men in Duitsland zeer op gebrand. In Nederland ligt de deelname anders. Omdat wij in de grensstreek wonen wordt hier veel deelgenomen aan duitse proeven en bovendien voor uitzending naar de Bundes-HZP moet men ook in bezit zijn van een duitse jachtakte en lid zijn van een duitse ‘’Jachtgebrauchshunde verein’’. Hierdoor is de deelname voor Nederlanders een beetje beperkt.

In Magdenburg werden we verdeeld in 15 groepen van 3 en ieder werd uitgestuurd naar zijn eigen jachtveld. Hierbij moet je deels geluk hebben dat je een goed jachtveld toebedeeld krijgt, met rijkelijk bezaaid kleinwild. Dit was voor onze groep helaas niet het geval. De keurmeesters deden er alles aan om ons toch onder wild te brengen maar wat er niet zit kun je ook niet laten zien. Uiteindelijk zijn we ’s avonds om half zes nog naar een ander jachtveld gebracht maar toen waren de honden eigenlijk al niet meer zo scherp als aan het begin van de dag. Met name bij Nox komt dan toch het zelfstandige en de wil om tóch wild te vinden naar voren en dit resulteert in ongehoorzaamheid, en toch maar weer verder van de voorjager af te gaan, in de hoop nog wat wild te vinden. Bovendien deed hij met die strooptochten 7 keer een ree op. Helaas telt dit niet mee in de punten, maar de beloning voor Nox was er wel. De sleepproeven en het waterwerk waren wel zeer goed maar helaas hebben we punten laten liggen in het veldwerk. Dit resulteerde uiteindelijk in een lage klassering met betrekking tot, toch weer, gehoorzaamheid.

Terugkijkend, een geweldige ervaring voor zowel voorjager als hond. Bundes-HZP ‘’bestanden’’ maar met een beetje geluk had er meer in gezeten. Ook het vermelden waard is dat het niveau, van met name de voorjagers, omhoog geschoten is ten opzichte van 6 jaar geleden. Waar wij nog hoog konden scoren met netjes voorjagen, gehoorzame honden en netjes apporteren is het niveau eigenlijk gelijk getrokken. Dit resulteert in ontzettend hoge punten. Waar ik met Ivan 6 jaar geleden nog 3e werd met 188 punten zou  men nu 13e zijn geworden met dit puntenaantal. Dit voor de rekenaars onder ons een gegeven dat het niveau in Duitsland sindsdien gestegen is.

Uiteindelijk werden Nox en ik 40e van de 45 honden. Voor sommige mensen gaat bij het zien van deze ‘’duitse getallen’’ nog wel een belletje rinkelen… En hier werden op de feestavond nog verschillende opmerkingen over gemaakt, met name door de duitsers zelf. Gastvrijheid en hartelijkheid staan daar nog hoog in het vaandel. En voor een grapje op zijn tijd zijn de duitsers prima te vinden.

Tot slot bedank ik de Heidewachtelvereniging voor de mogelijkheid om mee te doen. Met name Cor Bottenheft en vrouw voor de 4 fantastische en ook zeker gezellige dagen.
Zoals gezegd: Illusie armer maar ervaring rijker. Want ervaring hebben we hier zeker weer op gedaan.

Groetjes,
Lei Hendriks

foto-bank

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s