Volwassen worden is raar

aaa

Ja heel erg raar eigenlijk. Dan te bedenken dat ik komende decembermaand al weer 28 wordt. Ik heb het gevoel dat ik alle grip op de tijd en de seizoenen aan het verliezen ben. Op het ene moment fluit ik nog lekker buiten gedurende de lentedagen en als ik even mijn ogen sluit loop ik weer midden in een sneeuwstorm. Waar is die tijd gebleven dat ik nog onbezorgd buiten kon voetballen, waarbij de weken aanvoelden als maanden in plaats van seconden. De tijd vliegt en niet alleen dat. Het is eerder een klok die draait alsof ‘ie net espresso gemixt met 23 blikken red bull naar binnen heeft gewerkt. Nu heb ik nog nooit een klok zien drinken maar goed.

Misschien is het de toename in leeftijd, het beter leren kennen van mezelf maar er is afgelopen jaar flink veel veranderd. Niet zo zeer in mijn hobby’s en bezigheden maar wellicht wel in mijn gedachtegang. Daar waar alles eerder zwart of wit was door mijn ogen kan ik nu alles iets meer ”grijs” zien. Is dit een teken van meer kennis, meer ervaringen die je in staat stellen om anderen en situaties beter te begrijpen? Ik denk het wel.
Daarbij ben ik nu ook exact in die leeftijdsgroep waarbij al mijn leeftijdsgenoten maar aan het fokken zijn als konijnen. Iets netter verwoordt: veel van hen zijn bezig met kinderen, hebben al kinderen of hebben kinderen op komst! Daarbij is een deel van deze groep ook al getrouwd. En waar ben ik dan? Ik heb niet het idee dat ik ”achter loop” in die zin en het is nou niet zo dat ik erg dichtbij een bruiloft was ofzo. 😉 Ik merk dat dit ook speelt bij andere vrijgezelle vrienden en vriendinnen en dit lijkt me dan wel weer te maken hebben met een bepaalde leeftijdscategorie waarin we nu ronddobberen.

Daarbij is het wel een gegeven dat ik anders over zaken ben gaan nadenken. Waar ik vorig jaar nog heel hard zwart-wit was afgestemd op de vraag: ”Tim zou je ooit weer een relatie willen?” (Seriously: ik kon die vraag toen niet anders beantwoorden dan nee). Daar is het nu weer een wat meer grijzer gebied geworden. Ik schrik er zelf van op een bepaalde manier. Iets waar over ik eerst zeker van mijn zaak was, daar lijkt nu ineens plaats voor discussie en twijfel. Is dit een deel volwassenheid? Zijn dit winterhormonen die ineens zorgen voor een bepaalde menselijke ”nesteldrang”? Wil ik in de koude avonden tegen iemand aan kunnen kruipen op de bank gehuld in elk ons eigen onesie? (Serieus dat klinkt wel heel chill). Heb ik er te lang niet over durven praten? Stond ik er eerder niet zo open voor als nu? Zo veel vragen, en geen enkel antwoord behalve dan dat grijze gebied.

Het meest enge is nog de gedachte die me laat op de avond wel eens overvalt. Niet dat het me vaak overvalt maar wanneer het dan wel gebeurd klinkt het ongeveer zo in mijn hoofd:

– Yo Tim, ppssssssst. Slaap je, nee? Slaap je?
> Ow man, ssssstttt, ik moet morgen weer vroeg opstaan om te werken, laat me slapen!
– Tja boeie, je bent je toch weer wat meer aan het openstellen voor een eventuele relatie of niet?
> Wie zegt dat?
– Je onderbewuste…
> En dat ben jij dan, jij bent mijn onderbewuste?
– Wellicht. Wie zal het zeggen…
> dus… wat wil je nou?
– Nou stel je voor, dat je echt weer toe zal zijn aan een relatie?
> en?
– Wat als je je kans al verkeken hebt?
> *shock* hoezo verkeken?
– Wat als je de liefde van je leven al kent zonder daar erg in te hebben. Wat als ze pal voor je neus zit en het je nooit duidelijk wordt. Wat als je haar al vele malen voorbij hebt zien lopen?
> Damn, dat is diep. En eng, en zelfs vaag plausibel op een of andere vreemde manier.
– Denk er maar eens over na, en… slaap lekker
> Je wordt bedankt. Slaap lekker zegt ‘ie dan :p

En weer vallen we later dan gepland in slaap…
Doet me trouwens op dit moment ook wel denken aan die tekst van John Mayer – Love song for no one. Ja ik luister John Mayer, niks mis mee hoor! Die tekst van hem komt wel erg overeen met dat gedachtespinsel. Misschien is die muziek zelfs wel de óorzaak van die gedachtekronkels zo laat op de avond. Note to self: geen muziek luisteren vlak voor het naar bed gaan!

”I could have met you in a sandbox
I could have passed you on the sidewalk
Could I have missed my chance
And watched you walk away?”

bbbb

Diep of niet? Zo zie je maar dat ik in combinatie met muziek een erg levendige fantasie heb. En misschien heeft ook John Mayer wel eens met dit gevoel rondgelopen? Wat spannender wordt het wanneer bovenstaande situaties misschien niet geheel gebaseerd op fantasie blijken te zijn. Maar komen we daar ooit achter zelf? Wellicht? Ik zou het niet weten, misschien ben ik wel blind geworden voor dit soort situaties. Ik hoop het niet hoor. Misschien hebben jullie lezers ook dergelijke situaties meegemaakt waarin je niet zeker weet wat de volgende logische stap zou zijn. En iemand als ik waarbij normaliter de volgende stap in het leven even simpel is als 1-2-3, tja, dan ga je inderdaad wel eens twijfelen. En misschien wanneer er iets is als ”het lot” vindt het leven zelf wel een manier om een of ander in gang te zetten. So many questions! Maar wel heel erg indrukwekkend en interessant allemaal.

Kortom, tja, volwassen worden, het is raar, heel raar…

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2016

Advertisements

One Reply to “Volwassen worden is raar”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s