Schrijfsels van vroeger – Daarom hebben opscheppers succes

Vandaag een stukje uit de oude doos, Januari 2009 en tot de dag van vandaag nog altijd relevant 😉

Er is tegenwoordig zoveel informatie dat we alles alleen nog maar op een zap-manier kunnen verwerken, door snel kennis te nemen van kleine, korte stukjes en beetjes. Uit onderzoek weten we al dat mensen die snel en vluchtig informatie verwerken, er eerder instinken wanneer iemand aan zelfpromotie doet. Als iemand bijvoorbeeld opschept dat hij ergens heel goed in is, zal een oplettende luisteraar zich afvragen of er sprake is van bluf of zelfoverschatting, maar iemand die maar half luistert neemt het gewoon aan. Hetzelfde kan gebeuren via lichaamstaal: iemand die zelfverzekerd en stellig overkomt, zal bij oppervlakkige waarneming overtuigender zijn dan iemand die meer aarzelend en bedachtzaam overkomt. Bij een grondige verwerking van de informatie zou je eerder kunnen concluderen dat de bedachtzame persoon misschien beter heeft nagedacht. Van belang is dat er feitelijk geen enkel verband is tussen hoe zelfverzekerd iemand overkomt en hoeveel capaciteiten of kennis hij in huis heeft. Als je daarover wilt oordelen, móet je dus wel op de inhoud letten.

Maar ik vrees dat in onze samenleving snelle beelden en soundbites juist steeds meer invloed krijgen. En dat, als gevolg hiervan, extraverte, zelfverzekerde mensen in het voordeel zijn: zij komen beter over dan mensen die minder bijdehand zijn, terwijl die juist sterker kunnen zijn als het gaat om verdieping, nuance en toewijding. Ook mensen die zich ergens vol zelfvertrouwen doorheen bluffen (‘Tuurlijk, daar heb ik veel ervaring mee en dat gaat me uitstekend af’ zeggen ze, en ze denken: ‘Dat zien we dan wel als ik de baan eenmaal heb’) hebben in een zap-wereld meer succes dan eerlijke en bescheiden mensen. Zo creëren we met z’n allen een samenleving waarin alleen bepaalde – eenzijdige – kwaliteiten je vooruit helpen.

Voorbeeldje uit een recent onderzoek bij forellen: Onderzoekers zagen dat sommige forellen meteen op een nieuw object afstevenen, terwijl andere zich juist verschuilen en contact vermijden. In een kweektank groeiden de brutale forellen het snelst, maar in de natuur doen de schuwe forellen het beter. Ik vermoed dat mensen ook lang hebben geleefd onder omstandigheden waarin het vaak nuttig was om voorzichtig te zijn en je gedeisd te houden. Maar nu leven we met z’n allen in een soort kweektank, een snelkookpan, waarin de uitspraak ‘de brutalen hebben de halve wereld’ een understatement is geworden…

Schrijfsels van vroeger – Hoor wie klopt daar kinderen

En in de reeks ”schrijfsels van vroeger” is een stukje dat ik tegenkwam in een mapje op een oude computer.
Het stamt af van december 2007 en ging over het sinterklaasfeest bij studentenvereniging woord en daad.
Enjoy 😀

—————————————
Woensdag 5 december was het dan weer zover , het heerlijk avondje was gekomen.Na een aantal zeer dure telefoongesprekken naar onze kindervriend in Spanje heeft hij dan toch beloofd om deze avond onze soos binnen te wandelen.Hij had hier ook een mooie vrouwtjespiet voor meegenomen uit Spanje, zij begon al driftig met snoep te strooien toen ze binnen kwamen, en probeerde iedereen op het hoofd te raken volgens mij. Toen de aanslag voorbij was ging de sint op een speciale sinterklaaszetel zitten en iedereen wachtte in spanning af wat er komen ging. De sint begon een praatje over het feit dat hij goede contacten had met de huurbaas van de putgraaf en dat hij daarom veel wist over al onze putgraaf leden. Een aantal van de aanwezige leden vroeg de goedheiligman dan ook op zijn schoot, de vunzigerd 😉 Hij had een aantal pieten naar Nederland gestuurd om informatie te winnen over de woord en daad mensen en riep al meteen een paar mensen van de putgraaf bij zich, namelijk Pim en Josefien.
Er werd verteld over uiteenlopende zaken,van biljarttafels en een potje schaak met bier tot een jongen die een meid van een brug wilde gooien. Hierna kregen ze een kaartspelletje en een lekkere mandarijn cadeau van de sint. Ook Remco en Paul van het lustrum werden aan de tand gevoeld, waarbij het vooral ging om de lustrumorganisatie. Er werden hier namelijk 22.000 a4-tjes,11.000 enveloppen,25 postbakken, 2 kratten bier en 3 trays red-bull voor gebruikt in 1 weekend. Remco ging al bijna postorderbedrijf Sprooten en co heten. Verder werd ook nog bekend gemaakt dat onze paul het niet zo heeft op brandweerauto’s. Al met al was dit een zeer gezellige avond, ook de sint zelf zat zichtbaar te genieten en hij wist keer op keer de leden weer aan het lachen te brengen.Nu hopen dat deze sint ook volgend jaar, als hij weer Nederland gaat bezoeken, nog even tijd kan vinden om dan ook weer naar onze soos te komen.Wij wachten ieder geval in spanning af. En vergeet niet dat de sint zal jullie ook dit jaar weer in de gaten houden met zijn scout pieten.dus blijf jullie ook dit jaar weer gedragen ; )

—————————————————-

Schrijfsels van vroeger – Pisa, juli 2008

——————————————————-
In de reeks ”schrijfsels van vroeger” waar ik het eerder over had:
Vandaag: stukje uit ”reisverslag Italië-Pisa”, (Juli 2008)
——————————————————–
We besloten die avond een stop te maken op het plein waar we ons zaten op de grote stenen trappen. De trappen voelden warm aan, de hele dag in de zon gelegen te hebben deed wonderen. We zaten nog geen 5 minuten of, hoe kan het ook anders, er gebeurde iets mafs. Er reed een rode auto het plein op, deze gaf vervolgens hard gas achteruit om vervolgens de stoeprand te rammen. Met ons drieën keken we gespannen wat zou gaan gebeuren.

Een oudere man stapte uit (later hebben we hem Mario gedoopt) en hij legde een akoestische gitaar op het dak van zijn wagen. Nu pakte hij zich een flesje water en zegende de grond om zich heen. Hierna schudde hij het resterende water uit de fles over zijn blouse en haren heen, (wij reageerden met: HUH spiritus? het zal toch niet…) en het leek alsof hij erg gezweet had. Mario pakte zijn gitaar en liep (uiteraard) recht op óns af. Een halve meter van Kim af stemde hij zijn gitaar. We lachten wat voorzichtig en dachten synchroon: ”what the hell gebeurt hier?”

Hierna kwamen er plotseling wat zwervers uit alle hoeken van het plein om zich bij Mario te voegen. Een van de zwervers had 2 honden bij zich en hij ging zich 2 meter achter onze rug op de stenen liggen. Mario was inmiddels klaar met het stemmen van zijn gitaar en hij zong een regeltje: ”we don’t need no transpiration!” en draaide zijn doorweekte rug richting ons drietjes. Ik lag dubbel van het lachen 🙂
Het werd ons wat teveel met dit vreemde gezelschap en omdat het al 12 uur naderde gingen we richting camping. Die avond werd er nog bij kaarslicht nagebabbeld over de dag en moe gingen we naar bed.

Schrijfsels van vroeger – Aankondiging

13 mei 2014:
En dan kom je ineens oude schrijfsels van je tegen uit periode 2008-2012. Blijkbaar had ik toen al een Tim’s Talk maar dan een privé versie. Hmmm misschien hier eens stukken uit publiceren dan maar? So weird to see this

14 mei 2014:

In de reeks ”schrijfsels van vroeger” waar ik het eerder over had:

“We vinden het allemaal ondenkbaar dat je grote liefde iets lichts zou kunnen zijn – iets dat niets weegt; we veronderstellen dat onze liefde iets is dat moest zijn; dat zonder haar ons leven niet ons leven zou zijn”.

Uit: de ondraaglijke lichtheid van ons bestaan (2005)