Mededeling

Wegens omstandigheden zal de column weer definitief terugkeren op de zondagen, waarbij deze eerst tijdelijk op dinsdag uit kwam. Sorry voor al het geschuif maar het gaat er deze week niet meer van komen en de zondag wordt nu weer een prettigere dag voor het schrijfwerk. Alle trouwe fans, bedankt voor de mailtjes en sorry to keep you waiting. Tot zondag, tot schrijfs 😀

Advertisements

Rotzooi

rommelmarkt

Rommelmarkt: Een plek waarbij je per  1 vierkante meter meer zooi probeert uit te stallen dan je buurman. – Tim Hendriks (c) 2014

Om mij heen zie ik ze staan: kraampjes met spullen. Ik besluit om nog wat verder in te zoomen op het gebeuren en lees nu ook dat het om heuse straatfeesten gaat hier in dat dorp. Feest? Welk feest? of is het soms een feest om van je oude bij elkaar geraapte zooi af te komen? Voor mij doemt een tafeltje op met “te koop: volledige uitstalling 70 , 60 , 50 euro”  ,  met exact in die volgorde de doorgestreepte cijfers. Ik stel me in gedachten voor hoe dit tafeltje er over een uur uit zal zien: 50 , 30 , neem het alstublieft mee dan doe ik er nog een krat bier bij ook nog  , ik laat het staan : dieven ga uw gang. Nee, ook ik loop verder met de menigte om naar volgende kraampjes te loeren. Het zijn bepaalde gradaties: je hebt ”de rijke kitsch toestanden” ,  de ” kijk mij en mijn cd verzameling ” , de  ”geen idee of de spelletjes het nog doen maar koop gerust” en mijn persoonlijke favoriet : de ” ja, het ziet er uit als een leeggeruimde zolder, maar mijn vrouw ziet me aankomen als ik weer met al die zooi terug kom” kraam. Nee, wat mij meer interesseert op een snikhete zaterdag als deze, dat is een lekker fris ijsje voor tijdens het lopen. Dan kunnen we nog onze smaakpapillen koelen en beschermen tegen de warme winden van het land. (Het is notabene het enige lichaamsdeel dat je dan nog van koelte kunt voorzien op een dag als deze maar dat terzijde). Bij gebrek aan een ijskraam werd het een hamburger met ajuinen zoals ze het daar graag noemen en dit was tevens mijn ontbijt. Heerlijk dat weekendgevoel: fastfood 24/u per dag. Snel verder naar de volgende uitstalling van rotzooi die geen hond koopt. Een klassieker van de mensen is hier: ”ja ik loop nog even wat rond en kom dan later nog wel terug”. Met andere woorden: ”hou je rotzooi, ik maak dat ik halsoverkop richting de auto vlucht” 😛

Ja, straatfeest ofwel verkapte rommelmart dingen, dat is echt niets voor mij. Al die hopeloze blikken van mensen die maar al te graag een zonnesteek oplopen bij het de hele dag voor heen kraampje zitten gedoe. En als ze nou eens iets verkochten, dan zei ik nog nouja mooi, een goed initiatief. Maar ik zag niemand wat kopen, ja ik zag mensen babbelen over prijzen die ze nooit eens werden waarna ze dan maar weer verder liepen. Voor meer dan 90% van de massa durf ik te zeggen dat ze weer met zowat de gehele inventaris rotzooi terug de auto in gaan, de oprit naar hun huis naderen en moeder de vrouw die naar buiten komt: ” en hoe is het gegaan, nog wat verkocht?”  De huisman in kwestie zal dan zonder pardon een paar kubieke meter verhuisdozen de voortuin in flikkeren en zweren nooit meer naar een rommelmarkt te gaan. Enkele minuten later staan alle dozen echter weer op zolder te wachten op het volgend jaar. Het is immers maar 1 keer per jaar rommelmarkt in het dorpje en tja je moet toch van je rommel af hè? Succes…

Het moge duidelijk zijn, ik begrijp ze niet die rommelmarkten. Een goed alternatief waar ik een tijdje in rondgedoold heb dat zijn de marktplaats achtige toestanden of zelfs gratis weggeef pagina’s op facebook. Hier kunnen de mensen wat afspreken en dan voor een bepaald artikel langskomen. Kijk daar zie ik nu meerwaarde in, niemand hoeft meer het straatbeeld te terroriseren met overvolle kraapmpjes troep, niemand loopt meer de kans op een zonnesteek en al helemaal niemand begint meer een echtscheiding omdat perongeluk de teddybeer die je vrouw als kind had wél de verkoop in is gegaan. (Mocht dit gebeuren dan garandeer ik jullie dat de vrouw van dit verhaal, of de man, even later op Marktplaats te koop aangeboden staat, sterker nog: gratis af te halen).

Eigenlijk is het hele concept rommelmarkt wat verouderd met opkomst van de computertechniek, mooi zo dan kunnen wij weer rustig door een dorpje wandelen, zonder dat ze de enige hoofdstraat die het dorp heeft moeten afzetten ten behoeve van een rommelmarkt of straatfeest of whatever.

I have spoken 😀
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

Schrijfsels van vroeger – Daarom hebben opscheppers succes

Vandaag een stukje uit de oude doos, Januari 2009 en tot de dag van vandaag nog altijd relevant 😉

Er is tegenwoordig zoveel informatie dat we alles alleen nog maar op een zap-manier kunnen verwerken, door snel kennis te nemen van kleine, korte stukjes en beetjes. Uit onderzoek weten we al dat mensen die snel en vluchtig informatie verwerken, er eerder instinken wanneer iemand aan zelfpromotie doet. Als iemand bijvoorbeeld opschept dat hij ergens heel goed in is, zal een oplettende luisteraar zich afvragen of er sprake is van bluf of zelfoverschatting, maar iemand die maar half luistert neemt het gewoon aan. Hetzelfde kan gebeuren via lichaamstaal: iemand die zelfverzekerd en stellig overkomt, zal bij oppervlakkige waarneming overtuigender zijn dan iemand die meer aarzelend en bedachtzaam overkomt. Bij een grondige verwerking van de informatie zou je eerder kunnen concluderen dat de bedachtzame persoon misschien beter heeft nagedacht. Van belang is dat er feitelijk geen enkel verband is tussen hoe zelfverzekerd iemand overkomt en hoeveel capaciteiten of kennis hij in huis heeft. Als je daarover wilt oordelen, móet je dus wel op de inhoud letten.

Maar ik vrees dat in onze samenleving snelle beelden en soundbites juist steeds meer invloed krijgen. En dat, als gevolg hiervan, extraverte, zelfverzekerde mensen in het voordeel zijn: zij komen beter over dan mensen die minder bijdehand zijn, terwijl die juist sterker kunnen zijn als het gaat om verdieping, nuance en toewijding. Ook mensen die zich ergens vol zelfvertrouwen doorheen bluffen (‘Tuurlijk, daar heb ik veel ervaring mee en dat gaat me uitstekend af’ zeggen ze, en ze denken: ‘Dat zien we dan wel als ik de baan eenmaal heb’) hebben in een zap-wereld meer succes dan eerlijke en bescheiden mensen. Zo creëren we met z’n allen een samenleving waarin alleen bepaalde – eenzijdige – kwaliteiten je vooruit helpen.

Voorbeeldje uit een recent onderzoek bij forellen: Onderzoekers zagen dat sommige forellen meteen op een nieuw object afstevenen, terwijl andere zich juist verschuilen en contact vermijden. In een kweektank groeiden de brutale forellen het snelst, maar in de natuur doen de schuwe forellen het beter. Ik vermoed dat mensen ook lang hebben geleefd onder omstandigheden waarin het vaak nuttig was om voorzichtig te zijn en je gedeisd te houden. Maar nu leven we met z’n allen in een soort kweektank, een snelkookpan, waarin de uitspraak ‘de brutalen hebben de halve wereld’ een understatement is geworden…

Speed

speed-run1

Speed, op z’n engels dan wel hè 😉 Ja we pakken weer eens een luchtig onderwerp, dan kan er na de zware column weer eens ononderbroken, nonchalant zelfs, gelachen worden. Zelf heb ik ook nog geen idee waar de column over gaat behalve dat het onderwerp snelheid is. SPEED dus, jup, zoals op de manier waarop ik praat 😉 Tegenwoordig zal zoals aangekondigd ook de column niet meer op zondag maar op dinsdag verschijnen dan heb ik wat uitgebreider de tijd om maf te gaan zitten schrijven 🙂 Mensen denken waarschijnlijk bij het zien van deze titel dat ik een drugsverslaafde ben geworden en dat daardoor de columns niet meer uit kwamen op zondag, nee niets van dat alles. Maar snel, dat ben ik wel…. soms…. maar niet altijd van begrip. Oké genoeg gelachen om mezelf, op naar het verhaaltje 😀

Voor dat snelle gevoel stap ik altijd graag in mijn blauwe Twingo wagentje en trap ik liever het gaspedaal in dan de rem, iets wat waarschijnlijk genetisch bepaald is. Ik heb in ieder geval meer mannen dan vrouwen leren kennen die nogal last hebben van een ”gas-geef-voet”. Alleen komt het van tijd tot tijd wel voor dat er een blauwe envelop op de deurmat ligt (ik heb geen deurmat maar dat terzijde). Het goede nieuws is dat als ik nog een stuk of 457,534,543,437 van die brieven betaal, ik kan zeggen dat ik de financiële staatscrisis eigenhandig heb rechtgetrokken. Mijne heren bij het Centraal justitiëel incassobureau, bedankt, ik doe graag iets voor de mensheid terug 😛

Ook de dagen vliegen voorbij, zo snel ”als blauwe enveloppen op de deurmat” (laat het los Tim, ja ja) De dagen gaan serieus snel. We zitten natuurlijk ook in een periode van vrije dagen, tenminste bij ons op de werkvloer. Hoppa pinksteren, hemelvaartsdag en noem maar op. Al weet 3/4 van de mensen niet eens meer wat voor hemelse betekenis hier aan verbonden is, het vrij hebben vinden ze maar al te lekker 🙂 Mooi om te zien is dat, wanneer er bijvoorbeeld een donderdag wegvalt, de gehele werkvloer de dag erna de kluts kwijt is. Iets wat ook aanstaande maandag staat te gebeuren. En ik kan je zeggen, als ik dat nu in mijn leeftijd van 25 al zo ervaar, dan staat me toch echt een brok van een dementie te wachten ben ik bang. Tegen die tijd zal ik zelf toch al vergeten zijn dat ik dementie heb (hahaha) en vanuit een rolstoel nog proberen de polka te dansen. En dat zou gaaf zijn want ik heb nooit de polka léren dansen.

website-speed

Maar lieve lezers, waak wel. Want het leven gaat zo snel dat we soms vergeten te leven. En dat is mijn boodschap voor deze dinsag. Leef iedere dag alsof het je laatste is en neem de tijd om tijd te maken. Voor jezelf, voor anderen en voor alles wat je dierbaar is. Zoals ik vandaag las : ”Morgen is de zwaarste dag van de week” 😉 Denk daar maar eens over na.

Tot de volgende week dinsdag voor weer een nieuw onderwerp in deze column. Tussendoor kan het zijn, of kan het niet zijn, dat er nog wat losse schrijfsels of stukken uit het verleden op de pagina verschijnen. Stay tuned en bedankt voor het lezen

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

Schrijfsels van vroeger – Hoor wie klopt daar kinderen

En in de reeks ”schrijfsels van vroeger” is een stukje dat ik tegenkwam in een mapje op een oude computer.
Het stamt af van december 2007 en ging over het sinterklaasfeest bij studentenvereniging woord en daad.
Enjoy 😀

—————————————
Woensdag 5 december was het dan weer zover , het heerlijk avondje was gekomen.Na een aantal zeer dure telefoongesprekken naar onze kindervriend in Spanje heeft hij dan toch beloofd om deze avond onze soos binnen te wandelen.Hij had hier ook een mooie vrouwtjespiet voor meegenomen uit Spanje, zij begon al driftig met snoep te strooien toen ze binnen kwamen, en probeerde iedereen op het hoofd te raken volgens mij. Toen de aanslag voorbij was ging de sint op een speciale sinterklaaszetel zitten en iedereen wachtte in spanning af wat er komen ging. De sint begon een praatje over het feit dat hij goede contacten had met de huurbaas van de putgraaf en dat hij daarom veel wist over al onze putgraaf leden. Een aantal van de aanwezige leden vroeg de goedheiligman dan ook op zijn schoot, de vunzigerd 😉 Hij had een aantal pieten naar Nederland gestuurd om informatie te winnen over de woord en daad mensen en riep al meteen een paar mensen van de putgraaf bij zich, namelijk Pim en Josefien.
Er werd verteld over uiteenlopende zaken,van biljarttafels en een potje schaak met bier tot een jongen die een meid van een brug wilde gooien. Hierna kregen ze een kaartspelletje en een lekkere mandarijn cadeau van de sint. Ook Remco en Paul van het lustrum werden aan de tand gevoeld, waarbij het vooral ging om de lustrumorganisatie. Er werden hier namelijk 22.000 a4-tjes,11.000 enveloppen,25 postbakken, 2 kratten bier en 3 trays red-bull voor gebruikt in 1 weekend. Remco ging al bijna postorderbedrijf Sprooten en co heten. Verder werd ook nog bekend gemaakt dat onze paul het niet zo heeft op brandweerauto’s. Al met al was dit een zeer gezellige avond, ook de sint zelf zat zichtbaar te genieten en hij wist keer op keer de leden weer aan het lachen te brengen.Nu hopen dat deze sint ook volgend jaar, als hij weer Nederland gaat bezoeken, nog even tijd kan vinden om dan ook weer naar onze soos te komen.Wij wachten ieder geval in spanning af. En vergeet niet dat de sint zal jullie ook dit jaar weer in de gaten houden met zijn scout pieten.dus blijf jullie ook dit jaar weer gedragen ; )

—————————————————-

Zorgen

social-media-for-seniors2

Disclaimer:
De column van deze week, of eerlijk gezegd de te laat gepubliceerde versie van afgelopen zondag, zal anders in mekaar steken dan anders. Het gaat licht schijnen op een pijnlijk onderwerp in Nederland als waarschijnlijk in de wereld algeheel. Ouderen. En de ouderen zijn niet het probleem, zij krijgen echter wel een probleem, en geen klein probleem ook 😦

Laten we beginnen met een verhaaltje (laten we de dame in deze kwestie mevrouw x noemen, een fictief persoon):

Daar zit ze dan, kijkend naar de klok waar de minuten langzaam wegtikken. Zo langzaam dat elke beweging van de wijzerplaat te registreren valt door haar gehoorapparaat. *klak……klak…..klak….* Mevrouw x zit weleens vaker naar de klok te kijken maar nooit zo intens als dit moment. Want ergens klopt er iets niet, het is al half 10 geweest maar nog nergens is een verzorgende gesignaleerd. Laatst had mevrouw x nog een gesprek gehad met haar contactverzorgende dat ze vanaf mei minder zorguren zou krijgen. ”Het spijt ons ook erg, maar het is algeheel crisis en dit zijn de bezuinigingen, probeer maar wat meer via de familie te laten regelen.”

Mevrouw x wordt hier verdrietig om, ” mijn familie woont in het Noorden van het land en ik zit hier helemaal in Limburg ” denkt ze. Dan maar weer naar die klok kijken, dat verrekte grote aluminium ding van de Ikea, dat haar iedere seconde laat weten dat er een seconde gepasseerd is. Mevrouw x is 87 jaar woont al 7 jaar in het verzorgingshuis maar heeft de laatste jaren een flinke achteruitgang doorgemaakt waardoor ze nu gebonden is aan een rolstoel, ze moet met een lift in- en uit bed worden gehaald. Daar waar zij ooit barstte van levensvreugde, daar is ze nu maar veranderd in een introvert persoon met dezelfde gelaatsuitdrukking. Dan gaat de deur open en een meisje van 17 komt binnen stormen: ” Sorry dat ik later ben maar er was iemand gevallen en we hebben last van onderbezetting. ” Mevrouw x wilt vragen wie dit meisje is? Waar is haar vaste hulp die ze normaal heeft? Nee dit meisje is een zogenaamde ” onplanbare zorg ”  dat optreedt bij onverwachte momenten en dergelijke. Kans om deze vraag te stellen krijgt mevrouw x niet want het meisje vliegt de kastjes in om haar medicijnen te pakken. Bezorgd is ze, want deze tabletten komen heel nauw en nu deze een halfuur later worden gegeven betekent voor mevrouw x al genoeg. In gedachte weet ze dat dit een mindere dag gaat worden, dit ene pilletje kan haar dag maken of breken bij haar ziekte en ze ziet al een dag van breken ontstaan.

Het meisje spurt weer naar buiten en laat mevrouw achter met haar rolstoel, de klok en het regenachtige landschap achter het raam. Mevrouw x laat een zucht vallen en denkt terug aan de tijden waar ze nog veelvuldig bezoek van het personeel kreeg, dat deze alle tijd voor haar hadden en ze nog een opgewekt persoon was. Ze is bang dat deze tijd voorbij is en wou dat ze nooit in deze tijden zou leven. Ze sluit haar ogen, onderdrukt een traan en hoort weer het tikken van de klok… *klak…..klak…..klak….*

Neem bovenstaand verhaaltje even in jullie op beste lezers. Na alle blije, vrolijke en maffe stukken vond ik het weer hoog tijd voor een groot probleem in ons land en dan wel de ouderenzorg in het bijzonder. Hoe lang laten we het nog gebeuren dat juist de ouderen, zij die dit land groot hebben gemaakt, moeten bloeden voor iedere minuut zorg. Daar waar zij op hoge leeftijd soms in situaties als hierboven beschreven komen vind ik om te huilen. Ik zie zelf ook de laatste jaren de zorg slechter en slechter worden. En dan niet zo zeer in het personeel en hun motivatie, nee meer in allerlei onbenullige wetten, tijdsgebonden zaken, management. Vergeten de hoge heren in Den Haag en omstreken niet gewoon wat zorg inhoudt? Het helpen en zo lang mogelijk een goed leven bieden aan de ouderen van dagen? Bang ben ik dat dit de hoge heren in Den Haag geen flikker interesseert. Ik moet zelf zeggen dat ik veel onwerkbare situaties tegenkom, zusters die zich gigantisch de benen onderuit rennen en hierdoor meermaals zelf ook zwaar overspannen raken. Dan de oudjes die klagen over alle bezuinigingen en dit vaak geheel terecht, het gaat ook gewoon keihard de verkeerde kant op 😦
Als deze trend van werkdruk, op de klok plannen van activiteiten zo doorzet dan kunnen we straks niet meer van verzorging spreken. Dan zijn alle verzorgingshuizen dicht, wonen alle oudjes tot in den treure thuis en levert het gigaveel problemen op voor familie, de wijk en ziekenhuizen. Misschien wel helemaal ziekenhuizen gezien de oudjes die vroeger linea recta plek hadden in het verzorgingshuis nu gedwongen worden thuis te moeten overleven. Ja overleven ja, want als een groot deel van deze groep ook nog een verhoogde kans op vallen heeft, dan zijn binnen no-time de ziekenhuizen vol met een groeiende golf botbreuken.

social-media-for-seniors

In mijn utopia, mijn hoopvolle visie zie ik een wereld die draait op mensen en mét mensen. Niet met zorgplannen, dossiers en allerhande verplichte juridische zaken. Nee, dan zie ik liever een wereld waarin iedereen recht heeft op hulp of het wonen in een veilige omgeving met persoonlijke tijd die juist zo belangrijk is. Hoeveel mensen van 75+ moeten het al stellen met een overleden partner waardoor ze zowieso al in een isolement raken. Tel bij dit isolement ook een lichamelijke en geestelijke achteruitgang en je ziet dat we gewoon met een heel gevaarlijke groep mensen te maken hebben. Maar het kan beter! We moeten gewoon een ommeslag kunnen maken, desnoods door ons te groeperen. Laten we kleine clubjes organiseren van mensen die de neus dezelfde kant op hebben staan. Een soort van clubje met verplegend personeel, een therapeut, een dokter en een maatschappelijk werker etc. Dit clubje sluit dan geen contracten af met de corrupte zorgverzekeraars maar rechtstreeks met de patiënten. Zij betalen een bedrag naar dit clubje en de club verdeelt dan weer eerlijk de centen onder de clubleden. Zo kun je de zorg voor de mensen een stuk goedkoper maken en niet iedereen betaalt zich blauw voor eenzelfde soort regeling. In andere woorden: zij die minder zware zorg nodig hebben, betalen minder euro’s dan diegene die zwaardere zorg nodig hebben. Voor het clubje biedt het ook perspectief, zij kunnen samenwerken met mensen die hetzelfde denken als de andere leden, zij kunnen 1 op 1 afspraken maken met hun patiënten of wijkgedeelte en nogmaals het belangrijkste, dit alles zonder tussenkomst van een multinational als VGZ of CZ. Die instanties is het puur om financiëel gewin te doen, en geloof me, echt niet om het welzijn van het land of hun burgers. Ze mogen pleiten van wel maar het zijn gigantische zakkenvullers, it makes me sick.

Voor nu rust ik mijn verhaal want ik kan er nog uren over doorrommelen. Er moet gewoon een ommekeer ontstaan in het huidige zorgsysteem want we gaan nu recht op een afgrond in met desastreuze gevolgen. Sta me bij, zorg voor een betere toekomst voor de ouderen van nu, maar ook voor de tijd dat als jullie oud zijn. Of anders zijn er in de toekomst helemaal geen zorgmensen meer en kunnen we alles zelf oplossen waardoor 3/4 van de ouderen ,even kort door de bocht, eerder de pijp uit zal gaan.

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014