Hoor de wind waait door je baard… of niet meer ?

In mijn baard wegscheren kreeg ik zin
de koude wind weer te voelen op mijn kin
en over straat weer glad en blij
en natuurlijk is konijn er weer bij

Jaaaaaaaa lieve, mooie lezers hier zijn we weer voor een nieuwe column, het is mooi om te zien dat het lezersaantal maar blijft stijgen en de column al meer dan 2.300 keer gelezen is (waarschijnlijk zijn een aantal honderd van mezelf wanneer ik op zoek ben naar spelfouten 😉 )
Het was me het weekje wel zeg, dat allereerst. Vanochtend voor het eerst na 30 dagen weer mogen scheren, wat een opluchting was dat. (ik vertypte me en er stond hier eerst 30 WEKEN… dat zou wel heeeel erg lang worden dan 😛 ) Bedankt Karin voor het opletten hahaha.
Hieronder zie je een voor en na situatie:

20131128_12180220131130_112554

Ik voel me ineens jaren jonger en de kans dat ik nu nog mensen afschrik midden in de nacht in Heerlen is weer drastisch afgenomen. Dit brengt uiteraard ook een daling in het aantal hartinfarcten in onze kliniek met zich mee, gezien de oudjes nu niet meer schrikken wanneer de lift open gaat en er een bijna 2 meter hoge baardmans uitstapt 😛 (Al was het wel grappig om een maandje als een soort ” Hagrid ” door het leven te gaan, Harry Potter fans zullen dit personage vast kennen. )

Maar baardhaar was niet het enige wat de klok sloeg, ik deel met gepaste trots mede dat mijn 1e stagiaire haar stage bij ons gehaald heeft, proficiat Tamara met deze puike prestatie. Verder ook alle lof aan Roel en Sarah voor hun goede werkzaamheden en leerproces. Toen ik het gezicht van eerstgenoemde zag herkende ik mezelf er wel in hoe ik zo’n 3,5 jaar eerder zelf had gestaan. Die verlossende gezichtsuitdrukking bij het zien van de behaalde score, die kilo’s last die van je schouders glijden, het blijft een mooi verschijnsel in het leven van de begeleider en ook zeker de stagiaire. Nu resteert hen nog 1 week stage en dan zal spoedig de nieuwe lading fysiostudenten weer komen. Ik ben in ieder geval blij dat ik als begeleider mocht dienen deze periode 🙂 Zoals altijd zal de 1e stagiaire een onuitwisbare indruk achterlaten. Zo besloot ik deze groep stagiaires en verdere vrienden en kennissen mee naar de pub te nemen afgelopen vrijdag. Dit om de stage een feestelijk einde te geven. Nou eigenlijk ging het totaal niet zo. Nee, ik gaf aan collega Helen te kennen dat ik zou gaan zingen in de pub en dat ik haar wel eens even over de streep zou trekken om te gaan zingen (And it worked, yeahhh !!!) en al met al druppelden de aanmeldingen binnen en voor we het wisten zaten we met een ruim gevulde bank en 3 tafels vol enthousiaste lui. Mijn oprechte dank voor deze supergezellige avond.

Karaoke is iets wat ik al jaren met plezier doe maar bij vlagen laat ik het nog weleens een half jaar achterwege om dan weer heel enthousiast terug te keren naar die microfoon en de teksten op het scherm. Nu heb ik niet de beste stem die een ” zanger ” wensen kan, dat absoluut niet. Maar ik geniet des te meer intens van dit soort momenten voor de microfoon. Ik herinner me nog toppers als Fiona, Danny en Anke die alles konden zingen zo leek het. Zij waren en zij blijven de echte sterren ook al heb ik de laatste jaren ook bijvoorbeeld Hugo verwelkomd in mijn elitegroep van karaokehelden. Voor wie geïnteresseerd is kom gerust een keertje kijken op de 2e en laatste vrijdag van de maand in onze irish pub Erin’s Isle dat altijd garant staat voor plezier 🙂

Het is wel eens tijd dat ik jullie  mijn columngeheim prijs ga geven. Het is namelijk zo, mensen vragen me waar ik de inspiratie vandaan haal en hoe ik zo heb leren typen. Nou ik heb echt geen flauw idee. Ik begin namelijk met een lege pagina en dan ratel ik wat op het toetsenbord en 9 van de 10 keer heb ik geen flauw benul waar het verhaal over zal gaan en al helemaal niet waar het eindigen zal. ‘t is ook maar een hobby van me maar ik vind het wel fijn om te zien dat er wekelijks interesse in blijft, thanks a lot guys and girls. Ik denk dat ik voor deze zondag weer genoeg gebazeld heb en nu weer lekker met mijn konijn ga spelen, ga gitaren en de was eens van het rek ga halen. Ja een lazy sunday met natuurlijk ook huishoudelijke taken die deze huisman op zich gaat nemen. Ideale partner ? nee dat denk ik niet, tenzij je een vrouw bent die tegen een rondrennend konijn kan, houtsnippers die overal rondslingeren door de kamer en wil leven met een partner die verslaafd is aan Nespresso koffie 😉

Bedankt voor alle reacties, support en inspiratie de afgelopen week. Ook alles omtrent het No-Shave november gebeuren was niet mogelijk zonder jullie. Tot lezens volgende week weer en veel liefs van mij en Lucky :

20131130_13163420131130_131734

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013

Advertisements

Nog minder dan een week

20131122_10353320131123_115339
Het moet weg. Hét moet gewoon weg. Eerlijk waar. Wat moet weg? nou die baard en snor natuurlijk. Maar uiteraard zal ik pas na de 30e november het mes erin gaan zetten. Ondertussen ben ik al getransformeerd tot zwerver en voelt het af en toe ook zo. Ik wist niet eens dat een man zoveel ” jeukzenuwen ” had in zijn baardhaar. Gelukkig zijn er veel goeie reacties deze kant op gekomen wat de lijdensweg natuurlijk wel ietwat verzacht. Plus de foto’s van André die er nu uitziet als de nieuwe Hitler met zijn snor maken ook veel goed. Zó’n vieze snor heb ik dan tenminste nog niet ;). De mooiste quote deze week is van Michael waarbij hij mij een hart onder de riem steekt met zijn uitgebreide uitleg :

” een baard is pure awesomeheid, een welbekend feit is dat mannen met baarden exponentieel beter worden in houthakken, 10 keer stoerder uitzien en vrouwen er enorm van opgewonden raken, hoewel ze het vaak niet toegeven….”
(Met dat laatste ben ik het níet mee eens Michael hahah 😛  maar dat heeft misschien ook meer met mijn mallotige gedrag te maken, meer info hieromtrent volgt later)

Zoals jullie weten ben ik sinds een paar maanden ook bezig als stagebegeleider. Nu is dit op het eerste gezicht natuurlijk niets bijzonders maar stel je het volgende eens voor: Je gaat met je medestudenten fysiotherapie zoals gewoonlijk naar het ” fysiofeest ” dat een aantal dinsdagen per jaar wordt gehouden. Allereerst is er niets bijzonders bij binnenkomst, de zaal is nog redelijk leeg en er wordt nog weinig gedanst en gesprongen. Maar dan valt je oog op de bar (een van de belangrijkste plekken die avond, dat weet je) en daar zie je een bekend persoon. Nouja bekend, je weet zeker dat hij niet in je klas zit maar toch is het een bekend gezicht. Je herkent meteen de baard die al 3 weken aan het rijpen is, je loopt naar hem toen en je ziet het : het is een van de stagebegeleiders van je stageplek. Je kan je ogen niet geloven maar al snel drink je wat drankjes met deze ”oudere” persoon en dans je zo gek als maar kan.

Dit overkwam onze Roel nadat hij nietsvermoedend het feest binnenwandelde, alleen om mij daar aan te treffen aan de bar met een glas pils in mijn hand. En natuurlijk weer braaf om 07:00u op de volgende dag hoor 😉 Zo vaak gaan we uiteraard niet meer uit als werknemer dus wil ik van die unieke kansen volledig uit mijn dak gaan. En dat lukte. Deze begeleider bevond zich al snel dansend in de zaal, liep erna rond met een meter aan biertjes en gaf erna les aan zijn studenten in de kunst van het bierviltjes werpen 🙂 We kunnen zeggen dat de avond goed geslaagd was en dat we natuurlijk in lachen uitbarsten de volgende werkdag, na al de  geinige momenten van dit feest. Ik mag me toch nog wel weer eens jong voelen of niet ? Gewoon genieten van iedere dag zoals ik me al lange tijd geleden heb voorgenomen en nog altijd volledig tot uitvoer breng. Beetje trots op mezelf ? jazeker ! En al helemaal toen ik op het hoogste podium klom om volledig uit mijn dak te gaan op de plaat van held ” Deorro ”, zie hier :
http://youtu.be/_TdBFUSWS_E?t=2m17s (hij is nog werkgerelateerd ook , oudjes, rollators, pillen, zusters en dikke BASS)

En dan is het ineens weer zondag, een luie zondag welteverstaan want buiten zijn alleen nog maar duistere en saaie wolken te zien. Vandaar dat ik alle tijd heb om deze column te schrijven, wat ook mooi meegenomen is. Verder kan ik nog wel kort uit gaan wijden over de nieuwsflitsen van deze week:

De miljoenenjacht rechtzaak : ”tja beste man, waarom blijf je dan niet met je poten van die knop af ? je weet dondersgoed waar die voor dient. En dan nu niet lopen miepen om dat geld, je betaalt ook niets om mee te doen dus elke winst is mooi meegenomen, althans zo zou ik redeneren. Je komt met niets en gaat met wel iets weg, man dan was ik al blij met een tientje en een goed verhaal 😉
De vrouw in Rotterdam die al 10 jaar dood was : hoe slecht ben je dan als buren ? ” mevrouw zal wel verhuisd zijn ”. Ja okej, maar die stapels post dan, rekeningen die niet betaald worden, familie die haar kwijt is. Ergens in 10 jaar moet er toch iemand ontwaken die denkt : ” wow van haar heb ik al heel lang niets meer gehoord”. Tenzij die mevrouw natuurlijk een undercover CIA agent was en dat huis een safehouse was en haar hele identiteit niet bestaat. Misschien was ze wel een top van een crime syndicate uit verweggistan? We zullen het misschien wel nooit weten maar het blijft een bizar verhaal.

En een bizar verhaal dat is ook de wekelijkse column van mezelf iedere week weer. Het raakt dan misschien kant noch wal maar het leest vaak wel lekker weg. Ik hoop dat iedereen weer genoten heeft van deze zondag editie en graag tot volgende week. Dan ben ik weer helemaal glad geschoren en fris voor een nieuwe column.

Be happy and laugh ! 😀
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013

Therapeuten zijn soms ook net mensen

* Scrunch scrunch scrunch * Dat had ik veel vaker moeten doen, tijgernootjes eten terwijl ik een nieuw verhaal voor de column schrijf. Geeft natuurlijk wel een rommel op het toetsenbord maar daarvoor heb ik natuurlijk de enige echte bunny vacuum cleaner 😉
De oplettende lezers onder jullie hebben natuurlijk donderdag al kunnen genieten van een speciale coverstory, namelijk mijn vader’s belevenissen op de Nimrod van dit jaar. Hierop zijn heel veel enthousiaste reacties en nieuwe lezers gekomen, waarvoor mijn dank.
Voor wie het gemist heeft, klik hier :  https://fysiotim.wordpress.com/2013/11/14/nimrod-2013-door-de-ogen-van-lei-hendriks-met-ivan-vom-brockhauser-esch/

thanks

Over exact 14 dagen, 2 weken ofwel ongeveer 336 uur, is het tijd om mijn baard en snor af te scheren. Er komt dan een einde aan mijn No-Shave November challenge 2013. Wat zal het een opluchting zijn om niet meer het eten uit je baard te hoeven vegen na het diner. Natuurlijk kon ik voorheen ook al niet netjes eten maar dan viel het tenminste op de grond in plaats van in je baard te blijven hangen. Tevens zal dit ook voor het straatbeeld wat fijner zijn : een geschoren Tim in plaats van zo’n weerwolf in een blouse. Maar ik moet zeggen, voor 1 maandje is dit wel geinig om te doen (zeg ik nu, vraag me na 30 dagen nog maar eens) 😛

Deze week heb ik een vakantieweek gehad wat erg prettig was gezien de laatste vakantie in mei was. Al had ik toen helemaal geen klagen hoor :

20130520_135844

Onze tijd in Turkije met alle gezelligheid daar en de beste bruiloft ooit zijn zaken om nooit meer te vergeten. (Thanks Ferdi, Yasemin, Boris en alle anderen). Kusadasi heette het daar en ik raad iedereen aan er een keertje op bezoek te gaan en gewoon te genieten van de hoge temperatuur, het goede eten en vooral de toeristische luxe in de hotels daar. Maar terug naar de realiteit want zoals ik zei is het maandag weer tijd om te beginnen met werken. Het blijft altijd gek om er een weekje tussenuit te zijn geweest maar ik denk dat ik de draad toch snel wel weer op zal pakken. Ik zie me zelf weer mensen behandelen, zoals gewend, op mijn manier. En daar komt best een dosis humor bij kijken.
Want in ons wereldje heeft iedereen pijn, pijn is een ware hoofdnoot. Nu ben ik gelukkig maar een fysiotherapeut en geen voedvrouw (dat zou ook lastig worden om als vrouw aan de slag te gaan maar anno 2013 kan natuurlijk alles geregeld worden 😉 )
Ik zie me er al staan als voedvrouw : ”ja doe die benen maar eens wijd dan kan ik zo het hoofdje pakken” .  hmmm. dit gaat toch stukken lastiger dan gedacht, laten we de eendenbek er maar eens bij pakken. Ja echt, dit middeleeuwse martelwerktuig bestaat echt en heeft de meest dubieuze naam de … de….. de…. EENDENBEK. Nog een reden om een man te zijn en geen vrouw. Ik moet er niet aan denken dat zo’n eendenbek daar beneden ****. Juist ja, ik dwaal af.

Pijn dus.. ja pijn.. Als ik mezelf eens voorstel als huisarts dan zal ik dat type Dr. House zijn die ook zijn eigen methodes handhaaft. Hij drukt je ergens en vraagt ” doet het pijn ? ”’.  ”nee dokter”.  ”Hier dan?”, ” ja daar doet het heel erg pijn ”. ”Waar, hier bedoel je?” (drukt harder). ”ja daar.” ” ow, das dan jammer, daar kunnen we geen medicijnen voor geven.”
Of de volgende situatie, een patiënt komt binnen en je moet de soort van pijn uitvragen : ”Dus u hebt pijn? ”  ” ja dokter”, ” kunt u me aanwijzen waar precies?” *patiënt wijst plek aan*. ”En wat is dat precies voor pijn ? , is het een stekende pijn, een zeurende pijn of een gevoel alsof er een Japanse samurai met 349 messen tekeer gaat ? ”.

Nee, dan laat mij maar lekker fysiotherapeut zijn. Natuurlijk komt bij ons ook wel een mate van pijn kijken, lees: rugpijn, maar voor de rest krijgen we steeds meer en meer een coachende rol als het gaat om het leven van de patiënt. En als we het echt goed doen, zal de pijn alleen maar afnemen, iets waar de patiënt in kwestie ons erg dankbaar voor is uiteraard. Dus ja, laat maar komen die nieuwe werkweek, ik ben er klaar voor en zal gewapend met mijn witte jas (en nog 14 dagen met baard) de gebroken heupen trotseren om deze weer zo mobiel mogelijk te krijgen. *insert cool superhero music here*

Dat was mijn gebazel weer voor deze zondag, volgende week zelfde plaats en zelfde zender weer een geheel nieuwe story.
Bedankt voor het lezen en ook alle reacties, tips en doorgestuurde links van mijn column, goed bezig 😀

Geniet van wat je doet !
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013 😀

Nimrod 2013 – Door de ogen van Lei Hendriks met Ivan vom Brockhauser Esch

Nimrod 2013 – Door de ogen van Lei Hendriks met Ivan vom Brockhauser Esch

De aanloop naar de Nimrodproef 2013
Vorig jaar kreeg ik ook al een telefoontje om te mogen deelnemen aan de Nimrod. Echter vond ik dat op dat moment mijn hond nog niet klaar was voor deze proeven, hij was toen nog maar 3 jaren oud en nog niet stabiel genoeg. Nu ben ik blij met dit besluit want dit jaar bleek een heel bijzonder jaar te worden. Met 8 inschrijvingen voor de MAP A diploma’s behaalden we 7 diploma’s met in totaal 8×12 = 96 apporten, in totaliteit maar 2 apporten gemist in deze wedstrijden. Na het zien van deze spectaculaire resultaten vonden we de tijd rijp om nu wel op de Nimrod uitnodiging in te gaan.
En daar stonden we dan ineens midden in Biddinghuizen te Flevoland voor de Nimrod 2013.

Proef A > Klik om uit te vergroten

Proef A

In groep A kreeg ik nummer 6 toebedeeld, dit was een gunstige loting vond ik, te mogen starten als laatste van mijn groep. Het begon voor mij en Ivan allemaal op proef A. Deze bestond uit een dirigeerproef naar een konijn, erna een verre markeerapport (duif) over water en tot slot een verloren apport op een eiland (eend) +- 200 meter dirigeren tegen de wind in. Het gaf mij hoop dat de 2 honden die voor mij aan de beurt waren alle apporten binnenhaalde. Uiteindelijk heb je dan je plan A en plan B gereed en maak je je klaar voor de start. Echter liep proef A niet zo lekker als gewenst. Er volgde een voortvarend begin met het konijn, deze was al binnen 4 minuten binnen. De hond werd toen logischerwijs op de duif gezet maar hier liep iets mis. De hond ging goed van start en ook goed over water en ik dacht dat hij aan de overkant een apport opraapte. De keurmeester gaf aan dat het apport lag waar de hond aangetikt had maar hij had het de hond ook niet zien oprapen. Ondertussen was de hond uit het zicht en dan wil je als voorjager ook niet ingrijpen. Na enkele minuten stond de hond weer aan mijn kant maar zonder apport. Dit was schrikken en ook even wennen. Toen kwam plan B in actie : nog 1x proberen de hond over water te sturen. Toen dit niet lukte heb ik mijn hond ingefloten met de bedoeling hem naar het laatste apport te sturen (dirigeren richting de eend). Dit was een situatie die voor hond en voorjager beiden vreemd was. Daar reageerde ik vreemd op maar de hond nog veel vreemder. De hond had op een haar na de eend geapporteerd maar toen sloeg de onrust toe. Dit resulteerde in plassen en ongehoorzaam worden waarna ik in goed overleg met de keurmeester de proef afgebroken heb om ervoor te zorgen dat de hond niet zou blokkeren. En daar sta je dan, proef A , twee apporten gemist. Dat zijn er net zoveel als in de 8 MAP A’s in totaal. Gelukkig had ik een trouwe schare supporters, mijn trouwe begeleider Roger van de Wauw en mijn trainer Mart Lochs in de buurt want op dat moment zag ik het even niet zitten. Toen heb ik even met Mart overlegd, een time-out genomen en de hond een half uurtje in de auto laten liggen. Gedurende dit half uur zorgde ik er ook voor dat mijn gedachten even ergens anders waren. Ik heb gedurende dit moment de hond ook nog even los laten rennen zodat ook hij op andere gedachten kwam.

Proef B > Klik om uit te vergroten

Proef B

Na deze time-out begonnen we beide weer met goede moed aan proef B, met de gedachte dat we hier weer eens even iets zouden laten zien. We hoorden al dat bij velen de eend het struikelblok was bij deze proef. Proef B bestond uit een verre sleep op een haas, als de hond op de sleep terug kwam viel zichtbaar voor de hond, maar onzichtbaar voor de voorjager, een eend in een poel water. Deze moest de hond dan zelfstandig markeren. Het 3e apport was een kraai die op +- 1 meter hoogte in een boom hing op 40 meter afstand, dit wel over de verleiding van een schietkonijn heen.
Vol goede moed begonnen we aan de proef en het leek wel alsof Ivan herboren was. Dit resulteerde in een vlotte dirigeer en sleep op de haas, zelfstandig manoeuvreren naar de eend (ik hoefde alleen maar apport te zeggen) waana de kraai ook een makkie was. Toen konden we weer goed lachen want zo was Ivan weer aan het werk zoals we hem van het afgelopen jaar kennen.

Proef C
Hierna was het tijd voor blijdschap en misschien ook wel een stuk opluchting maar de klus was nog lang niet geklaard. Het was tijd voor de laatste proef. Op weg naar proef C hoorden we dat dit de moeilijkste proef was. Slechts 2 combinaties hadden tot nu toe de 3 apporten binnen gebracht. De proef bestond uit een dubbel markeerapport op 2 kraaien waarvan er 1 weggepakt werd. Vervolgens werd achter een rietkraag over een breed water een gans geschoten en dan lag nog op 150 meter afstand in het bos een fazant verloren. Deze werd tot nu toe slechts door een handjevol honden gevonden. Eenmaal aangekomen zag ik 2 combinaties aan het werk waarvan ook niemand de 3 apporten binnen kreeg. Met Mart samen heb ik toen een strak plan gemaakt en al snel waren we aan de beurt. En alweer liep het voortreffelijk. Ivan was in een mum van tijd met de gans terug. Ik gaf hem een lange lijn vooruit richting de fazant waarna hij op links verwaaiing kreeg van de kraai. Deze kwam ook moeiteloos binnen. Toen volgde een verre dirigeer richting bos, eenmaal stopzetten en een beetje rechts sturen waarna Ivan in het bos verdween. En jawel hoor, binnen enkele minuten, die voor mij uren leken, kwam ook de fazant binnen. Toen kwam voor mij de grote ontlading, toch nog 7 apporten van de 9 binnen!

Ontlading Proef C > Klik om uit te vergroten

Tot zover de proeven en hoe ik ze beleefd heb. Ik kan jullie zeggen : de Nimrod is echt de dag van je leven en al helemaal als je merkt hoeveel mensen met je meeleven en meegeleefd hebben om je te brengen tot deze ene dag. Het is een mooie afsluiting van Ivan zijn voorlopige carrière. Toen bij de prijsuitreiking ook nog bleek dat we 8e waren geworden met een recordaantal van 200 punten, proef B en C respectievelijk 95 punten uit 100, kon voor ons de dag echt niet meer stuk. Terugkijkend had ik voor deze uitslag blind getekend maar met iets meer geluk had er meer ingezeten. Of het nu aan mij of aan de hond gelegen heeft bij proef A zullen we gelukkig nooit weten. Of het nu toch de spanning van de dag geweest is wat ik misschien onbewust op de hond heb overgebracht? Maar al met al was het een fantastische ervaring. Ik wil hierbij iedereen het volgende op het hart drukken: Haal uit je heidewachtel wat er uit te halen valt want hij hoeft echt niet onder te doen voor de retrievers of andere staande rassen.

En nu ?
Op dit moment is de Nimrod rook opgetrokken. Ivan en ik gaan ons weer voorbereiden op de provinciale jachthondenproef Brabant tegen Zeeland waar wij voor uitgenodigd zijn. Dan de mid-winter working test bij Ton van der Bruggen en in het voorjaar gaan we trainen voor een duitse proef, de VGP. Mooi meegenomen is dat er in 2014 een Bundes-VGP wordt georganiseerd, dus wie weet ? Tevens zullen er nog ‘’ zwarte MAP A wedstrijden  ’’ gehouden worden en een aantal koppelwedstrijden met mijn Retriever maat : Natascha Ripzaad.
Voor de verdere toekomst misschien in 2015 deelname aan de Coldeweij proef en op het eind van dat jaar misschien, in overleg met fokkers Gerard en Judith, een jonge Ivan ???

Groetjes en nogmaals bedankt aan al mijn trouwe supporters op de Nimrod 2013, het was echt een supergeweldige ervaring.

Artikel geschreven door de zoon van Lei Hendriks:

Tim Hendriks

Monkey business

”Just cause you got the monkey off your back doesn’t mean the circus has left  town”

George Carlin 

Ola allemaal, bovenstaande quote is helemaal van toepassing op afgelopen stapavond van onze fysio’s en beweegagogen. Ja zelfs een stagiaire aan onze zijde en we hebben van mekaar nu een hele andere kant gezien. Beestachtig gezellig en alleen al in de eerste kroeg ging er in totaal meer dan 10 liter in (verdeeld onder ons achten dan wel).
Ik moet zeggen dat de vrouwen heel erg braaf waren maar de mannen… oeee de mannen… je had er zo national geographic op los kunnen laten voor een documentaire over het baltsgedrag van de mensaap. Serveersters werden aangesproken op beestachtige wijze en jullie bebaarde collega greep de microfoon erbij om 2 nummers te zingen en erna zich vol te tanken. Ja mensen, de sfeer was goed en na deze rijkgevulde intro was het tijd om de stad binnen te vallen. Het eerstvolgende café was een shotjesbar en hiermee vergeleken waren we op locatie 1 nog braaf. Alles, maar dan ook alles wat vrouwelijk uitzag werd aangesproken en ”bedanst” en ik ben blij dat er geen videobeelden van zijn.

Enfin, ik kom hier niet alleen maar typen om het riante feestgedrag van alle collega’s nee nee nee. Laten we doen alsof er niets gebeurd is en dat de dag erna niemand hoofdpijn had en er alleen maar ranja vloeide die nacht. Afgesproken ? I’ll deny everything. Ja mannen lijken op apen, inmiddels ben ik bezig met dag 10 van No-Shave november en heel wat gejeuk verder (geJeuk staat er) kan ik inderdaad stellen dat ik er als een aap uit zie. Vergelijk hieronder maar eens: Het had zo mijn broer kunnen zijn.

20131107_074454bonobo

In beharing zouden we nu al een identieke match zijn. Laat die vaderschapstest maar komen zou ik zeggen. Is het jullie ook niet opgevallen dat wanneer mannen onderling gaan stappen ze eerder macho uit de hoek komen dan wanneer dit in een andere situatie is ? Het zit ons in de genen om ons testosterongehalte te gebruiken om onze stem te verlagen en elke spier die we hebben te gebruiken voor uitstraling en ”verovering” van de prooi. Zoals Hans Teeuwen al stelde ” Wij zijn mannen, wij zijn jagers”.
Onderzoek heeft al eens vaker het effect getoond van het uitgaansgevoel van de mens. Ze gaven een groep jongeren alcoholvrij bier en een testgroep kreeg het standaard bier. (smaakten beide precies hetzelfde). De resultaten waren verbluffend. De groep met het alcoholvrije bier gedroeg zich net zo dronken (of zelfs erger) als de controlegroep. Wat dit zegt ? Nou, wie zich dronken voelt die wordt het ook en op die manier nemen je hersenen je dus volledig in de maling en leiden onze hormonen ons maar af van de werkelijke wereld. Al kan dat af en toe best geinig zijn 😉

Ow kijk, nu vind ik toch nog op de valreep een foto van een aantal van onze mannelijke stapcollega’s :

apes

Mensen, dat was de column weer voor deze keer, ik hoop dat jullie met plezier gelezen hebben want met het schrijven heb ík in ieder geval een glimlach op mijn gezicht gekregen 😀

Houdoe en bedankt alweer,
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013

No Shave November en meer

Goedenavond allemaal en welkom bij weer een nieuwe column in de Tim’s Talk reeks. Allereerst bedankt voor jullie geduld want deze column had er zondag al moeten zijn. Ik had namelijk de laptop mee naar Reuver genomen maar , zo stom als ik ben, had ik mijn notitieblok in Heerlen laten liggen. Maar genoeg daarover, jullie kommen weer luisteren en lezen naar gezwets van mij dus laten we maar snel beginnen.

Vandaag was voor mij een niet-zo-standaard dag. Want wanneer vertrek je nou om 7 uur ‘s ochtends naar Cuyck ? Nou, ik nooit maar vandaag was anders. We zijn namelijk met 4 collega’s op scholing gegaan daarzo (en ook wel voor het riante buffet). Helaas bevonden we ons na 20 minuten rijden in het raarste verkeersscenario dat er bestaat. Een KIJKERSFILE ! Ik bedoel kom op zeg. Dan gebeurt er geen ongeluk op je eigen rijstrook maar op de andere weg en dan nog ontstaat op jouw helft een file omdat mensen (in de spits !) gaan afremmen om naar de schade te kijken. Ik toon hier geen begrip voor en kan er met mijn verstand niet bij dat mensen afremmen om ramptoerist te spelen. Het levert niet alleen files op maar kan ook zeer gevaarlijk zijn voor je eigen weghelft. Dus met de nodige vertraging kwamen we in Cuyck aan en begaven we ons richting de zaal (al denkend aan het buffet aldaar). Over de cursus zal ik hier niets vertellen maar over dat buffet ? sjeminee, was het iedere dag maar zo’n feest op tafel. Riante keuze uit vis, vlees en natuurlijk Tim’s eigenschap om veelvuldig en vaak op te scheppen kwam goed aan de orde. Nee honger lijden doen we daar niet. Respect voor Hotel van der Valk te Cuyck, ojee sluikreclame… Nu ik jullie toch noem, willen jullie mij nu misschien ook sponsoren voor mijn No-Shave November? 😛 (Kinderen die vragen worden overgeslagen, ben ik blij dat ik geen kind meer ben… Puur gebaseerd op leeftijd dan, over gedrag zwijg ik liever hahahaha)

Ja dat No-Shave November is voor mij nu 5 dagen bezig en dit is de huidige stand van zaken :
No-Shave November

Ik vrees nu al voor het eindresultaat. Een collega van me zegt al dat ik er uitzie als een of andere bankovervaller en dat ik er de 30e waarschijnlijk uit ga zien als een topcrimineel. Nou, dat past dan mooi bij het straatbeeld van Heerlen, wie weet kom ik zo dan nog beter in contact met de inwoners 😉 Dit wordt tevens de eerste keer dat ik me de volledige 30 dagen niet scheer en ben zelf ook benieuwd (en bevreesd) over hoeveel dat haar nog groeien gaat. En anders laat ik me lekker inlijven als de nieuwe hulpsinterklaas, kan ik meteen wat bijverdienen.

Mijn afgelopen week stond niet alleen maar in het teken van No-Shave November, het stond ook in het teken van, ja van wat eigenlijk ? Nou helemaal niets bijzonders. Laat ik je een standaard zondagje in Huize Tim beschrijven, of zoals ik het vaak noem ”casa del wow” van de Madagascar film haha.
Ik blaas wat stof van de inmiddels bejaarde playstation (ja de eerste versie dames en heren, hij leeft nog) en mik er de schrijf van Final Fantasy 4 in. Wat een jeugdsentiment, dat spel is al stikoud maar nog steeds speel ik dit soort dingen graag. Nu alleen niet meer zo vaak en zo lang als vroeger. Ik zie nog voor me hoe ik me als tiener uren kon amuseren op de zolder van mijn ouders waar ik mijn gameruimte had ingericht. Ik zal het sterker vertellen, ik was een jaar of 7 en mijn ouders en zusje namen ons mee naar een camping. Ik nam mijn gameboy mee en was nog een echt binnenshuis type. Mijn zusje had al snel vriendjes en vriendinnetjes ontmoet op de camping en ik bleef veelal binnen de deuren. Na een dag of 2 liet ik me eens zien waarbij de buren verbaasd tegen mijn ouders zeiden ” ow ? hebben jullie nog een kind ? ik dacht dat jullie alleen maar een dochter hadden”… Dus….

Enfin, tijdens het gamen geniet het konijn van een lekkere wortel en wordt er koffie gezet, nouja Nespresso dan, want daar ben ik verliefd op. De kamer vult zich met de lekkere geur van versgemalen bonnen en ondertussen word ik boos aangekeken door het konijn. Het beestje heeft inmiddels zijn wortel op en is bezig met zich te wassen. Maar waarom is hij dan boos? Nou, meneer moet namelijk nog een beetje aan het idee wennen dat hij z’n ballen nu toch echt voor altijd kwijt is. En tijdens het wassen is het dan net alsof hij stopt en mij dan aankijkt met een blik van : ”hej rotzak ! Waar heb je die ballen van me gelaten? Tijd geleden zaten ze er nog aan”. En geef Lucky maar eens ongelijk… Ik moet er niet aan denken dat ik binnenkort een keertje onder de douche sta en dan ineens ontdek dat er wat delen ontbreken. brrrr. Ja ik heb wel met hem te doen maar buiten dat zijn we gelukkig nog de beste maatjes. Al moeten we af en toe wel ruziemaken over het bankstel, uiteindelijk liggen we er samen op te relaxen. Zolang je het beestje maar te eten geeft is het allemaal koek en ei, een patroon wat ik veelal herken in de man-vrouw liefdesrelaties om me heen 😉 Want ik ken genoeg mannen die heel erg chagrijnig naar hun vriendin worden als ze hongerig zijn. Doet me eigenlijk een beetje denken aan de oertijd. En dat brengt me weer terug bij No-Shave November, binnenkort loop ik als oermens door Heerlen, knuppel ik me een stuk vlees neer en zal het eigenhandig roosteren in de tuin. Naar Jan Linders voor boodschappen? Peanuts ! Hop het bos in en op jacht naar everzwijnen zeg ik. Al zal de huidige generatie niet eens meer weten hoe zo’n beest eruit ziet en maar gewoon een smartphone gebruikt om zijn eten te bestellen en dit direct aan de voordeur laat bezorgen. En daar kunnen de arme holbewoners helaas niet tegenop…

* FLATSJ*, ja ik probeer *FLATSJ* naar het nummer te * FLATSJ* luisteren… Even lijkt het veilig maar * FLATSJ* het bier vliegt me om de oren en landt *FLATSJ* ook veelal in mijn haar. Vandaar die spontaan snelle baardgroei van dit weekend. Ja dames en heren, Tim was met zijn vader naar Rowwen Hèze en wat hebben we genoten. De muziek zoals altijd geweldig en de sfeer ook. Een slotconcert van Rowwen Hèze, dat zou iedereen minstens 1 keer in zijn leven moeten doen. En dan vooral niet schrikken van de liters bier die door de lucht vliegen 😉

1405004_759769474050294_83013150_o Wij bij Rowwen Hèze 😀

En bij deze ben ik weer aan het einde gekomen van de wekelijkse column. Morgen nogmaals naar die cursus om te eten, uhm om te leren, en dan zie ik jullie zondag weer terug voor de nieuwe column. Bedankt voor het lezen en plaats maar gerust ideetjes voor stukjes en meningen, ik lees het altijd graag.

Een hele fijne week mensen, be happy and laugh
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013

No hope for the human race ?

Het lijkt wel alsof het er de laatste jaren steeds gekker en slechter aan toe gaat met de wereld. Natuurlijk is de titel van deze column wel erg drastisch maar ik wil jullie wel aanzetten tot nadenken. Waar gaan we met de hele maatschappij naartoe nu ? Bewandelen we nog wel de juiste route en laten we ons mooie Nederland niet gewoon opgeslokt worden door de rest van de wereld ? De onlangs losgebarsten discussie over ”zwarte piet” is hier een mooi voorbeeld van. Geen gek die er vroeger aan dacht om dit ter discussie te stellen maar nu anno 2013 lijkt het wel het grootste gemak om op je tenen getrapt te zijn over een onderwerp zo simpel als dit. Er is deze week al genoeg discussie gevoerd over dit onderwerp maar het enige wat ik kwijt wil is dat we met z’n allen eens onze prioriteiten vastleggen. En dan bedoel ik ook die overbetaalde VN persoontjes of de hoge pieten (hihi) in Den Haag. Daar waar ze alle tijd namen om over het piepkleine Nederland te pissen met de discussie over het sinterklaasfeest, daar knijpen ze de ogen dicht wanneer er gevraagd wordt na vele ergere zaken zoals de prostitutie in Thailand van veel te jonge meiden, of de belachelijke wapenwetten in de VS ? Wapens wettelijk toestaan bij veel te jonge mensen dat is vragen om problemen en dat heeft al tot meerdere ”shootings” geleid op openbare locaties. Ziek word ik er van.

Als ik weer even inzoom op ons eigen kikkerlandje is ook niet alles koek en ei. Bij lange na niet. We knijpen zelf ook vaak de ogen dicht en durven al helemaal niet onszelf onder de loep te nemen. Neem nou als voorbeeld iemand die leeft van de bijstand en altijd maar klaagt over ”het te weinig hebben van geld”. In eerste instantie lijkt dit inderdaad aan de hand maar als je verder inzoomt op het leven van die mensen dan is er een groot aantal dat met gemak 3 pakken sigaretten per dag wegrookt. (da’s dan 3x ong. 6 euro dus 18 euro per dag). Neem dat aantal nu maal 7 en je komt op een schokkend bedrag uit van bijna 140 euro per week. Dit is allemaal weggegooid geld, en als je dan al niet stoppen kan met roken, dan minder je maar. En stop met zeuren over te weinig geld in dit geval want je kunt door te stoppen al wekelijks bijna 140 eu besparen.

Waar ik ook van schrik is het grote aantal echtscheidingen in Nederland per jaar. Ook in mijn vriendengroep is er een schrikbarend groot aantal kinderen bij met gescheiden ouders. Of kinderen die maar een slechte band met hun ouders hebben. Ik heb zelf alle geluk van de wereld dat ik geboren ben in een liefhebbend gezin in een klein, schattig dorpje anders had ik dit misschien ook meer begrepen. Maar het blijft eng te zien hoe snel mensen tegenwoordig uit elkaar gaan of mekaar bedriegen voor ik weet niet wat.
Nu kan ik wel gaan doorratelen over crisis, de fucked-up regering, het aantal werklozen, zwangere 17-jarigen, geweld op straat maar ik laat het hierbij.

Want gelukkig zijn er ook positieve zaken aan ons landje. Natuurlijk, want anders was ik allang verhuisd en had ik niet eens deze column geschreven. Op zich zijn onze scholen helemaal niet slecht vergeleken met de grotere landen en ook het niveau van de banen/werknemers ligt erg hoog. Er zijn genoeg leuke vriendengroepen die mekaar steunen door dik en dun 🙂 Op momenten dat ik mensen ontmoet die veel voor mekaar over hebben en die echt houden van mekaar dan ben ik toch blij hier te wonen.

anp-24134523run tim

Om een voorbeeld te geven over ”een groep mensen met een gezamenlijk doel” :
In de maand Juli hebben mijn vader en ik (tijdens het zwarte cross festival) met meer dan 300 mensen een ”naked run” gehouden voor de vrijheid van meningsuiting en in het bijzonder tegen het regime in Rusland. (zie foto). Daar waar veel mensen vastzitten omdat ze hun eigen mening gaven en omdat Poetin zich volgens mij gewoon bedreigt voelt door deze mensen. (Poetin kijkt liever ook niet naar zijn eigen gedrag maar wel naar dat van anderen). Hoe dan ook het geeft niemand zo maar het recht om een ander op te sluiten wanneer hij/zij een andere visie heeft dan jou. En dat moet die ouwe Poetin nog duidelijk leren. Mij gaf het in ieder geval een goed gevoel om op deze manier nog wat extra aandacht te leggen op deze treurige stand van zaken in Rusland.

Maar ik neem dit graag tot een ”next level”. Als we allemaal iedere dag proberen iets voor een ander te doen dan zou dit de dagelijkse wereld al stukken aangenamer maken. (dit is natuurlijk geen oproep tot een massale naaktloperij haha). Niet alleen voor de mensen die we helpen maar ook voor onszelf omdat geven nu eenmaal fijner is dan nemen. Just try and see. Bijvoorbeeld pizza’s uitdelen aan de daklozen of een gratis concertje op touw zetten voor mensen die anders geen geld hebben voor een optreden. Je kunt het zo gek niet bedenken of je bereikt er heel veel mee. En dat is wel het mooie aan Nederland. Er leven genoeg mensen die ruimdenkend zijn en de kracht van groepen tot uiting brengen. Wanneer we hierbij letten op het belang van de zaken en dieper naar onszelf durven kijken dan kunnen we echt iets voor ons landje betekenen. Praat met elkaar, maak een plan en voer het uit. En dan zijn we al snel niet meer die types die er al niet tegen kunnen wanneer het eens slecht weer is buiten. ”You can’t change the weather but you can change your life, try it ! ”

Who’s in ?
Verbeter de wereld en begin bij jezelf en je omgeving. Kun je ergens iets extra’s voor iemand doen ? Wat houd je tegen? Go for it tiger !

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2013