Waarom ik relaties eng vind

Ja waarom eigenlijk? Wellicht ben ik bang om teveel mijn leven te laten bepalen door een ander. Wellicht ben ik bang dat we na verloop van tijd weer uit elkaar gaan. Wellicht ben ik bang dat die ander me haat omdat ik zo weinig thuis ben. Wellicht ben ik bang dat ik juist teveel thuis ga zijn voor haar.

Wellicht zijn dit alles irrationele angsten. Waarschijnlijk…

Maar zoals alles in dat brein van mij worden de voors en tegens continu naast elkaar geplaatst. Daarbij heb ik natuurlijk ook wel het inlevingsvermogen van een stoeptegel of de emotionele kennis van een fruitvlieg met faalangst. Is het angst om te falen? Is het angst voor het onbekende? Wel degelijk is er ergens een angst in mij dat ik dan teveel ga veranderen. Want zeg nu eerlijk: welke idioot van een meid zou er kunnen leven met een jongen die de meeste avonden van de week de deur uit is om te fitnessen, te schieten of te pokeren. Welke meid houdt het vol met een jongen die naadloos alle zinnen uit de film ”The Boondock Saints” kan quoten zonder ook maar een keer met zijn ogen te knipperen? Welke meid wilt elke dag een uur lang pokerstrategie aanhoren van een zelf-gediagnosticeerde autist annex schizofrene cynicus die er op kickt om, gewapend met zijn headset, alle mogelijke kaartcombinaties tegen zijn laptopscherm aan te schreeuwen in het zoveelste uit de kluiten gewassen skype-gesprek? Dat wilt toch niemand? 😛

En waarom typ ik meisje en jongen? Moet dat niet al inmiddels man en vrouw zijn gezien ik al de 29 jaar nader. Én gezien in mijn werkomgeving praktisch alle leeftijdsgenoten al getrouwd zijn… (Eerlijk is eerlijk, ik word pas 29 in december en heb nog altijd meer weg van een ”jongen” dan van een ”mannelijke man-man”.) . Maar man man man wat is het leven serieus aan het worden. Ik woon al 2 jaar op mijn eigen gekochte stekkie, heb nog steeds dezelfde hobby’s, begin er ook al ouder uit te zien en heb eindelijk een gezond fitnessleven ingebouwd. Dat werd tijd!

Maar heb ik dan nooit relaties gehad? Nouja, tegenwoordig niet meer nee. Tegenwoordig zijn ze meer van het volgende (en ja ik heb dit tot in den treure moeten googlen maar dit lijkt er nog wel het meeste op). Dit woord én de term bekend als ”friends with benefits” passen dan wel weer bij mijn situatie anno 2017. Maar die laatste vind ik zelf nogal uitgemolken en alweer te oud! Hilarisch als je bedankt dat er bij een ”benefit” ook wel sprake kan zijn van uitmelken… GENOEG! Laten we de column vooral voor alle leeftijden houden (al slaag ik daar al jaren niet meer in). Ouders! Filter deze website uit de computers van uw kinderen en spoedt zich naar de kerk om spontaan wat wijwater in hun gezicht te gooien. Wellicht biedt dat nog hoop.

Het is zowieso een goede tip om nooit de internetgeschiedenis van je kinderen te openen, maar dit geheel terzijde.
Waar wil ik nou ook weer naar toe… Hmm…. Oja relaties. Ja, gezien mijn laatste serieuze 2-jarige relatie alweer dateert van 2012 ben ik misschien al teveel verleerd hoe te ”houden van.” Dat was nog in een tijd dat ik (als laatste in Nederland) nog geen smartphone/whatsapp had, zodat ik hartjes moest tekenen op een A4-tje en dit, schattig als ik probeerde te zijn, op haar kussen achterliet. Zie het maar als de voorloper van de emoticon maar dan zonder irritant bliep-geluid en pop-up melding gezeik. Nouja, eerlijk gezegd leek het hart met de tekenkunsten van mij waarschijnlijk meer op een gebroken hart wat op zijn beurt weer bijdroeg aan het uiteindelijk ontstaan van een echt gebroken hart. We zullen het nooit weten. Of eigenlijk wel. Want het was mijn hart dat brak, jij vond het puur leuk om een ander te zoenen en ik, terecht vind ik nog steeds, kon je dat niet vergeven. Maar laten we niet terugblikken want dat levert helemaal niets op behalve dan wellicht een cynische column als deze. 😉

Want voor zover ik de term ”relatie” voor me zie is het als volgt: Onvoorwaardelijk lief hebben, geen ongepaste jaloezie, geen ongezond stalk-gedrag en nog erger: claim-gedrag. Als ik ergens doodziek van word dan is het wel een partner die begint te claimen of eisen te stellen en langzaam je sociale contacten en hobby’s opvreet in een tempo als een of andere ellendige lintworm op redbull. Ik schets het natuurlijk weer veel te donker, en natuurlijk zijn er genoeg gezonde en liefdevolle relaties dat moet ik ook eerlijk toegeven. Maar er zijn zoals altijd ook uitzonderingen en situaties die stukken ongezonder met elkaar’s emoties omgaan.

En misschien ben ik daar dan wel bang voor. Maar wat mij te wachten staat weet ik nooit, en al helemaal niet als ik het altijd maar buiten blijf sluiten. Aan de ene kant past die leefwijze soms wel bij me, er zijn van die heerlijke situaties om alleen doorheen te gaan, als die einzelgänger die ook deels in me zit. Dat ik ieder weekend zelf beslis in welk bed ik slaap. (Ik doel hier meer op hotels en reisjes dan op de slaapkamers van meiden maar maak er vooral van wat jullie willen). 😉  Maar ergens is er toch nog dat romantische type in mij die ook wel weer wat meer wilt dan zijn tripje naar de dames van lichte zeden, de friends with benefits, of de maatlijden die hij alleen nuttigt in zijn lege woonkamer. Voel ik me zielig? Nee totaal niet, juist die vrijheid bezorgd me een enorme kick maar het verwaarloost daarbij wel deels mijn verantwoordelijkheidsgevoel en deels ook mijn besef van realiteit en levert een onbegrip op voor het hele ”huisje-boompje-beestje” leven.

Daar waar ik de meeste weekenden de pokertoernooien achterna reis, er cynische (in mijn typerende stijl) video’s over publiceer én heel nederland vol-spam met toernooi info, daar mis ik soms toch dat romantisch etentje bij kaarslicht. Dat wakker worden naast die belangrijke ander, and so on and so on… 😉


Maar wie weet. We zijn nog jong zei oma altijd. En gelijk had ze, sorry, heeft ze. Want voor mij verlies ik de wijze lessen van mijn ouders, zusje én grootouders nooit uit het oog. Dat opa en oma overleden zijn betreur ik natuurlijk nog vaak maar ergens ben ik ook heel blij met al het moois dat ik geleerd heb van ze. Dus wie weet kijken ze daarboven ook wel mee en lachen ze zich kapot als ik de zoveelste blunder maak maar me altijd weer terugvecht naar de weg die ik wil inslaan.

En waar die weg heen leidt, dat zien we vanzelf. En mocht die stoïcijnse, cynische zak van een Hendriks toch nog aan de vrouw komen, dan lezen jullie het natuurlijk hier. Maar MOET ik dan persé een partner hebben? Nee, dat ook weer niet. We zien wel hoe het leven loopt.

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2017

p.s
Bedankt voor het lezen, excuses dat dit pas de 4e column is dit jaar maar ik ben lange tijd wat inspiratieloos geweest in het schrijven van lange stukken zoals deze. Maar het smaakt weer naar meer 🙂

////////////////////////////////////////
Follow me @:
Skype — tim.hendriksfysio
Twitter — http://twitter.com/FysioTimPoker
Youtube — http://www.youtube.com/c/timhendriksgitaar
WordPress — https://fysiotim.wordpress.com/

Schrijfsels – De zwaan

Bevatten kan ik het niet dat er zoiets bestaat
een mooie jonge zwaan die ons plots verlaat
Sinds enkele weken zwommen ze samen op de plas
vader en moeder zwaan helemaal in hun sas

Samen drijven op het water
ze zwommen, trapten lol
Met liefde voor elkaar
zaten hun harten helemaal vol

Niemand zou ze storen, daar op hun eigen plek
En daarom wat er toen gebeurde, is eigenlijk veel te gek
Mijn gedachten kunnen er niet bij, want alles was zo fijn
en eigenlijk hoort het zo, dat zwanen altijd samen zijn

Het blijft een enorm gemis, dat die kleine zwaan er nu niet meer is

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2017

////////////////////////////////////////
Follow me @:
Skype — tim.hendriksfysio
Twitter — http://twitter.com/FysioTimPoker
Youtube — http://www.youtube.com/c/timhendriksgitaar
WordPress — https://fysiotim.wordpress.com/

De andere kant van de medaille

Nou Tim, met zo’n titel komt er natuurlijk weer een heel filosofisch stuk op deze column, zullen jullie wellicht denken. Wees gerust: dat gaat hartstikke meevallen. Al sta ik niet voor mijzelf in.

”Als ik op een avond als deze door de regenachtige straten van Heerlen loop na de zoveelste toernooiprestatie die finaal in vlammen op ging, dan besef ik pas echt hoe de ware wereld van het poker uitziet.”

Februari, je was een bitch. En dan niet eens een lekkere. Nee, je was er eentje in de categorie: make-up eraf halen met een plamuurmes en ‘s ochtends huilend wakker worden wanneer haar make-up een afdruk a la ”the joker” uit de batman films achterlaat op je schoon gewassen kussensloop. Kortom, het kon beter. Al heb ik genoeg toffe dingen meegemaakt in deze maand want hey, saaie momenten die zijn natuurlijk uiterst schaars in mijn hoofd. En als ze er al zijn dan zijn het vaak welkome afwisselingen in mijn hyperactieve, bewust veeleisende levensstijl 😉 Damn, toch die filosofie weer, kan het niet laten. Zie hier alleen al wat sfeervolle kiekjes van ons maffe groepje dat de poker toernooireeks in Spa ging spelen, en dan weet je: het was niet saai!

img-20170204-wa0012 img-20170203-wa0010

Maar waarom dan deze titel? Nou, deels omdat het buiten al wekenlang regent (wellicht 3 uurtjes), omdat het carnaval is (die muziek en sfeer bezorgen mij een hel op aarde) en omdat ik niet kan liegen. Tuurlijk, als pokerspeler moet je af en toe liegen, dan in context bluffen genoemd, maar ik als persoon ben zowat de slechtste leugenaar van het universum. Nee, de titel van deze column heeft juist alles te maken met waarheid. Een realistische kijk achter de schermen. Ik kan deze columns en social media wel platgooien met berichten over gewonnen toernooitjes, de sensaties, de flair, prestige en beleving maar de realiteit is natuurlijk nooit voor 100% genieten. Dit verrekte (leuke) kaartspel dat me al bijna 10 jaar bezig houdt, (in November 10-jarig jubileum van kaartfanatiekeling Tim) gaat onlosmakelijk gepaard met langdurige periodes zonder resultaten. Al zou je de sterren van de hemel spelen, foutloos manoeuvreren dan nog komt het vaak voor dat je 10 tegen 1 voorstaat in een situatie, alles lijkt goed te gaan, de tegenstander heeft nog maar 2 kaarten (4%) die hem kunnen laten winnen en BAM, daarvalt die kaart. Je maag draait om en even voelt het alsof ”lady luck” je snoeihard in de ballen heeft getrapt zonder aankondiging. Hoe durft ze! Gelukkig is dit effect niet geheel zo voelbaar als hoe ik het omschrijf want dan was ik allang onvruchtbaar geweest van al die zogeheten ”bad beats”, maar het blijft ook gewoon onderdeel van het spel.

c5yduuswyael8by-jpg-large

Als ik op een avond als deze door de regenachtige straten van Heerlen loop na de zoveelste toernooiprestatie die finaal in vlammen op ging, dan besef ik pas echt hoe de ware wereld van het poker uitziet. Terwijl ik een vatsige cheeseburger of Durum Döner haal om al bijtend naar huis te slenteren flitsen de beelden van de nederlandse pokertop voor mijn netvlies langs. Zij hebben toch ook periodes gehad waarin niks goed liep? Zij zullen toch ook vaak bakken met geld in de fik zien vliegen als ze weer uit een duur main event zijn geknikkerd? Maar dan nog zul je het nooit aan ze zien. In talloze interviews lijken deze symbolen, deze poker gladiatoren onaantastbaar voor de negatieve kant van poker. Het lijkt wel alsof ze blijven winnen, dat het geld nooit op gaat en dat niemand van deze groep überhaupt ooit verliesgevend is geweest. De enige prof die ik ooit goudeerlijk heb zien zijn over zijn pokerkosten per jaar, dat is eindbaas Govert Metaal. Hem respecteer ik enorm en hij is zover ik weet een van de weinigen die ook de negatieve periodes eerlijk en openbaar maakt! Respect! 🙂 Voor mij gaat het nu nog maar om 9 toernooitjes op rij die de mist in gingen, een getal van niks, geen vuiltje aan de lucht. Daar waar ik van de profs hoor dat zelfs 50 of 100 toernooien op rij verliezen doodnormaal is dan moest ik me schamen dat ik nu al af en toe klaag. Het is verdomme nog geen maand geleden dat ik nog in de prijzen viel binnen de Utrechtse toernooiweek dus waar klaag ik over?

Nouja klagen, pokerspelers klagen altijd. Als ze een beetje winnen praten ze al snel van ”Er had eigenlijk meer in gezeten”. Of: ”Tja als hand x niet zus of zo gebeurde had ik er nu veel beter voor gestaan”. Ik heb me hier zelf in het verleden ook wel schuldig aan gemaakt en weet zeker dat ik dit in de toekomst ook nog wel soms zal doen. Het zit gewoon bij de nederlandse spelers in het bloed, wellicht in het bloed van alle spelers, om een beetje te klagen. We willen immers allemaal de beste zijn, of in ieder geval winstgevend zijn. Al is het voor sommigen alleen al zodat hun ouders of vrienden hun niet meer uitlachen om weer een mislukte poging. Om ook eens met wat flappen naar huis te komen, zich ook eens wat leuks te kunnen kopen van hun winsten. Want eerlijk, geld verdienen met een spelletje spelen is toch hartstikke mooi? Dé droom van veel jongeren, en dan val ik eigenlijk al in de oude lullen categorie inmiddels, want de echte pokerjeugd die begint vaak al op zijn 17e en leert binnen enkele maanden meer dan wat ik ooit in enkele járen leerde. Internetpoker en strategieboeken waren nog nooit zo compleet als nu en dit maakt de ”nieuwe generatie” spelers veel gevaarlijker op korte termijn dan respectievelijk de nu ”oudere generatie”.

Maargoed, genoeg over kaartspelletjes want daar schrijf ik al veel te veel over. Wat deed ik nog meer in februari? Nouja flink beunen in de sportschool natuurlijk en een 1-of-a-kind ervaring als ”pruinruimer”. Jawel, afgelopen weekend met 3 collega’s hebben we geheel vrijwillig een flat ontruimd om een persoon te helpen die niet over de financiele middelen beschikte om een uitruimbedrijf (bestaat dat woord?) te laten komen. Dus, wij staken de handen uit de mouwen en wisten in een halve dag de woning vrijwel leeg te halen waarbij er ruim 16 kubieke meter aan containers gevuld werd. Chapeau Team! Vele handen maken licht werk, echt zo’n oma-uitspraak maar het is gewoon waar!

20170218_114618

Gezien het nu al middernacht is, en het eigenlijk de bedoeling was om een paar zinnen voor de column voor te bereiden, daar heb ik nu al de hele column uitgetypt. Oeps… Als ik eenmaal begin met schrijven dan houd ik niet meer op, beetje hetzelfde als vertellen over mijn hobby’s in principe. Tot een volgende editie van de Tim’s Talk column, dan vast weer over totaal iets anders.

Welterusten!

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2017

////////////////////////////////////////

Follow me @:
Skype — tim.hendriksfysio
Twitter — http://twitter.com/FysioTimPoker
Youtube — http://www.youtube.com/c/timhendriksgitaar
WordPress — https://fysiotim.wordpress.com/

Hitting The Gym

fitness-motivation-quote-6

Zoals jullie afgelopen week konden zien op mijn social media pagina’s heb ik nogal veel de woorden ”Hitting The Gym” gebruikt. Er gingen al snel geruchten dat mijn accounts gehackt waren want het kon toch niet zo zijn dat Tim Hendriks ineens weer aan het sporten was geslagen? Nou, ik kan jullie geruststellen, (of juist niet) mijn social media accounts werken nog prima hoor 😉

Wat jullie wellicht wel wisten is dat ik altijd wel bezig was met lange wandelingen in de avonduren. Maar… toen de temperaturen daalden tot een niveau waarbij mijn mannelijke delen onvindbaar werden door de kou, toen was het moment daar om een nieuwe twist te geven aan het begrip: bewegen. Zodoende ben ik op een zaterdagochtend (!) bij de dichtsbijzijnde sportschool naar binnen gewandeld (met wederom verkleumde edele delen) om me aan te melden als nieuw lid. Ik had het gehad met wandelen in de kou, en daarbuiten bouw je zo niet echt nieuwe spierkracht op. Een week later had ik er al een rondleiding, een groepsles, 2 oefensessies en een sessie met mijn personal trainer op zitten! Kijk, zo doe je dat dus. Geen losse plannen maar ook meteen daden!

Maar waarom deze plannen niet jaren eerder uitvoeren? Waarom begin 2017 hier een start mee maken? Ben ik ook mee gegaan in de goede voornemens hype? Misschien wel. Maar ik verklaar het natuurlijk weer anders. Daar waar ik vorig jaar begonnen ben met iedere dag stukken fruit, smoothies maken en genoeg dagstructurering (tot op het ziekelijke af) daar zag ik al snel positieve effecten in mijn vermogen tot onthouden, plannen en concentreren. Zowel in mijn hobby’s als ook op de werkvloer heb ik afgelopen jaar enorme sprongen gemaakt in met name die aandachtsspanne en focus. Daarbij heeft alles natuurlijk ook een link met mijn pokerhobby. Zo kwam ik afgelopen jaar meermaals in contact met poker professionals als Jonathan Little die zworen op fitness om hun mentale energie en concentratie op te bouwen. Ook tijdens de schietsport merkte ik nogal een achteruitgang in scores, natuurlijk hebben we het seizoen afgesloten met een mooie 3e plek maar toch ervaarde ik een flinke vermoeidheid in mijn schouderspieren, een gebied waarvan ik dacht dat ik er wel reserves genoeg had zitten. Echter, het bleek dat ik daar in spiermassa deels was afgenomen, in zekere zin: er was niet (genoeg) specifiek getraind op die spiergroep. En laat die spieren nu cruciaal zijn voor het stabiliseren van het luchtpistool. Dit na een vervelende griep voor het wedstrijdweekend als ook het niet op tijd 100% herstellen en daar heb je je probleem!

20150124215627-c71791b1

Dus ja, wat had ik te verliezen? Behalve natuurlijk een berg pokergeld of een gevaarlijke stijging in mijn stress-level. Omdat beide opties me niet zo aantrekkelijk leken dacht ik: ”waarom niet?”. Ik deed mijn onderzoek en kwam inderdaad uit op veel bronnen die positieve effecten zagen tussen hoge energetische lichaamsbeweging en prestaties. Daarbij ook effecten als betere concentratie, je beter voelen en zelfs een afname in de kans op ziekten zoals dementie. Iets wat zeker de laatste jaren veel vaker voorkomt in onze bevolking. Kortom: bewegen is gezond. Daarbij is het ook vreemd als een fysiotherapeut als ik tegen zijn patiënten de nadruk op lichaamsbeweging blijft leggen zonder er zelf een echt fit leven op na te houden. Tuurlijk deed ik mijn wandelingen en bleef ik niet te lang zitten maar bij zaken als pokeren of columns schrijven achter de laptop (hihi) zit je toch langer op je kont dan gewenst. Nu is dat bij pokeren niet zo erg want daar verdien je op lange termijn nog geld mee, columns zijn dan puur gratis en voor de fun. Iets wat natuurlijk ook helemaal prima is 🙂
Deze week heb ik thuis nog geen 2 uur doorgebracht voor het computerscherm, een best wel laag getal voor mijn doen. Natuurlijk heb ik op het werk wel een aantal uren moeten zitten om aan alle verslaglegging en rapportage eisen van mijn beroep te voldoen. Wellicht dien ik nog eens een plan in om alle rapportages te typen achter een ”standing desk” terwijl je op je sportschoenen over een loopband loopt. 😉 Denk niet dat het management hier op zit te wachten…

Maar hoe gaat dit idee nu tot uitvoering gebracht worden? Nou, gelukkig heb ik meteen deze eerste week al hulp gekregen van mijn personal trainer en zijn we zo tot een full-body workout gekomen die me per sessie ongeveer anderhalf uur gaat bezighouden. We hebben oefeningen voor de schouderspieren, rugspieren, beenspieren en zelfs buik en billen. Zowel apparatief als op de vloer met gewichten. Daarbij zal ik ook deelnemen aan hun functionele trainingsgroepen en het befaamde buikspier kwartier. Hier heb ik afgelopen dinsdag al van mogen ”genieten”. Jullie raden het al, ik kon na een minuut of 10 het tempo (zonder rustpauzes erbij) niet meer bijbenen en heb nog 2 dagen met spierpijn rondgelopen. Het kwam zo ver dat ik na het einde van de sessie niet eens meer rechtop kon zitten. Dus ja, zo vertelde mijn lichaam, in dit deel was toch flink wat opbouw in kracht gewenst.

Dus ja, dit gaat me anno 2017 flink bezighouden. #HittingTheGym zien jullie nog veel voorbij komen. Rest mij verder niets meer om jullie een prettig weekend en een sportief 2017 te wensen!

Tim Theo Martin Nelson (c) 2017

////////////////////////////////////////
Follow me @:
Skype — tim.hendriksfysio
Twitter — http://twitter.com/FysioTimPoker
Youtube — http://www.youtube.com/c/timhendriksgitaar
WordPress — https://fysiotim.wordpress.com/

De toerende haaien blikken terug

”Wow, het is echt een ding aan het worden” aldus de woorden van Milko afgelopen vrijdag tijdens de Valkenburg Poker Series. Hij reageerde hier op het feit dat we vanuit de toernooizaal een schreeuw hoorden die ongeveer zo klonk: ”EEUUJJJJJ Sharks on Tour!!!!!”. En meteen vlogen alle blikken op ons enthousiaste pokergroepje. Spoiler: Het was niemand minder dan Tonny Krijn vanuit een cashgame waar ons groepje de bankroll nog niet voor heeft hahahaha 😉

20141231_004338
4 van ons, vlak na het ontstaan van de groep (2014)

Als we terug gaan naar het ontstaan dan zal dit om en nabij halverwege 2014 zijn geweest, voor mij op dit moment niet geheel te traceren gezien ik hier snipverkouden zit te typen… Hoe dan ook, in het begin was het zoals de meeste groepjes tegenwoordig beginnen: een whatsapp groep. Dit omdat we op dat moment 2 randstadders hadden en 2 Limburgers en dan is dat wel even makkelijk met contact houden. Milko en Frank als de mannen van de randstad en Mitch en ik zelf als de boerenpummels van Limburg: voor die stadslui nogal Verweggistan. Dat we alle vier de ambitie hadden om beter te worden in poker is een understatement en in de beginmaanden werd er ook veelvuldig van skype gebruik gemaakt tot in de vroege uurtjes. Zoals met alle groepjes staat plezier voorop en al gauw wisselden de pokergesprekken ook naar meer privégesprekken, lees: vrouwen, thuisbezorgd.nl maaltijden en feestjes.

Eind 2014 konden we wat leuke cashes noteren en ondertussen was onze groep van 4 uitgebreid naar 6 met Wouter en Tom. Wouter had ik al eerder ontmoet in 2013 tijdens de Mei editie van de Valkenburg Poker Series waar ik mijn eerste finaletafel haalde in een 330 1-daags event en waar ik strandde op de 6e plek. Voor mij tot op heden ook de hoogste score bovenop een 3-tal mincashes in de jaren daarna. Ik sprak Wouter destijds in de dinnerbreak en wist zelf nog de ballen van de invloed van de ”average stack” op het toernooiverloop etc. Ja, ik was nogal onervaren in de grote boze pokerwereld van Holland Casino toernooien. Dat jaar 2014 werd voor Milko en mij gekenmerkt door een diepe run (en iets meer dan een mincash) in wederom een 330 toernooi, ditmaal een 2-daags toernooi met 2 startdagen. Rond deze tijd ontmoette ik Tom die kwam railen toen wij dag 2 aan het spelen waren. Het was net alsof we ons al jaren kenden, ook dankzij het whatsappen en skypen natuurlijk 🙂 Later werden ook nog Bas en Bas II (haha) bij de groep gezet en telden we dus 8 man sterk! Ieder met hun eigen poker regio als het ware.

Maar dit was nog maar het topje van de ijsberg want wat bleek? Dit was nog niets vergeleken met het jaar 2016, toen ging het pas echt los. Hoewel ik zelf maar 1 cash wist te noteren, een mincash in de 550 deepstack Breda Poker Series daar waren er genoeg live cashes en online prestaties voor de anderen. Mitch wist mij te verslaan in ons Limburgs onderonsje van: ”Wie haalt de meeste hendon mob noteringen in 2016?” . Mitch, jij won! Daar, heb je het zwart op wit. Mitch wist te cashen in het WPTN speed event en het Valkenburg Poker Series speed event en bewees zich dus als ware turbokoning. (Die laatste was op 30-12-2016, over op het randje gesproken) 😉

Maar, de randstadders, voor de stedelijke haaitjes, daar ging het pas echt los! In Februari wisten Milko en Wouter cashes te noteren in Rotterdam en Scheveningen om vervolgens een mooie 3 op rij te laten zien in Juni. Die maand wist Wouter 3 keer (!) te cashen tijdens de toernooireeks in Spa (Belgian Poker Challenge) waaronder een mooie 2e plek in een side event voor eu 3.600. Tijdens de Venlo poker series in diezelfde maand was het weer raak en wisten Frank én Wouter samen de finaletafel te halen van het 330 speed toernooi. Frank moest er helaas als 10e af maar Wouter werd 3e voor eu 3.200.

En toen kwam augustus, wat voor mij gekenmerkt werd door een eerste Team-championship in Spa, daar gingen Wouter, Frank en Milko naar de EPT Barcelona voor een aantal toernooien waaronder het Estrellas main event. Wouter en Milko noteerden 2 cashes en Frank 3 (!). En dat niet alleen, hij wón het eu 500 Horse toernooi!

cq5udmkwaaagidt-jpg-large

En dat deed ‘ie in stijl, in een van onze Sharks on Tour t-shirts, chapeau! Maar het aller, aller legendarischte moment van 2016 moest toen nog gebeuren. Waarbij ik ook wil vermelden dat Wouter nog cashes had in Breda in oktober en 8e werd tijdens de Dutch open afgelopen december daar werd door een van de Sharks een heus MCOP bordje gewonnen. Jup, het was werderom Frank die er met de titel vandoor ging. Wat ik ook zeker wil vermelden zijn wat online zaken. En in die zin, goede zaken! Milko deed zelfs hele hele hele goede zaken. Hij won met een tussentijd van 3 weken de big 11 én werd 3e in de sunday storm. WOW, wat een baas! Verder begon collega haai Tom aan een online challenge waarbij hij ging grinden als een mallemoer en hier een ”running roll” voor verkocht. Én met succes, er werd een mooie winst behaald voor hem én aandeelhouders.

Maar dat moment van dat bordje, die beelden tijdens de Master Classics of Poker, daar word ik nog steeds emotioneel van. Frank, die dit jaar 21 jaar werd en meteen een knal maakte in de pokerwereld, dat zal me eeuwig bijblijven en met mij velen motiveren om ook hun beste pokerbeentje voor te zetten 🙂

Want zeg nou zelf, deze beelden zijn toch wreed?

cyrdklwweaa_2zs-jpg-large cyrjthexaaahmtn-jpg-large

En wie weet wat de toekomst voor ons enthousiaste pokergroepje brengt? Ik heb geen idee. We zullen zoals gebruikelijk ook in 2017 weer genoeg van de HC Poker series langsgaan op jacht naar die titels en mooie geldbedragen! The dream continues! Bij deze wil ik jullie dan ook allemaal het beste wensen voor 2017 en ook heel erg bedanken voor de lieve mailtjes en reacties op facebook en Twitter. En ja, ik besef dat ik met mijn 28 jaar verreweg de oudste ”shark” ben in dit gezelschap maar dat brengt mij in een uitstekende positie om ook al pokerend van dit jonge volk te leren en wie weet wel te winnen 😉 Let’s go!

En ja, Sharks on Tour, het is écht een ding aan het worden 🙂 Love it!

Tim ”FysioTim” Hendriks (c) 2017