Waarom ik relaties eng vind

Ja waarom eigenlijk? Wellicht ben ik bang om teveel mijn leven te laten bepalen door een ander. Wellicht ben ik bang dat we na verloop van tijd weer uit elkaar gaan. Wellicht ben ik bang dat die ander me haat omdat ik zo weinig thuis ben. Wellicht ben ik bang dat ik juist teveel thuis ga zijn voor haar.

Wellicht zijn dit alles irrationele angsten. Waarschijnlijk…

Maar zoals alles in dat brein van mij worden de voors en tegens continu naast elkaar geplaatst. Daarbij heb ik natuurlijk ook wel het inlevingsvermogen van een stoeptegel of de emotionele kennis van een fruitvlieg met faalangst. Is het angst om te falen? Is het angst voor het onbekende? Wel degelijk is er ergens een angst in mij dat ik dan teveel ga veranderen. Want zeg nu eerlijk: welke idioot van een meid zou er kunnen leven met een jongen die de meeste avonden van de week de deur uit is om te fitnessen, te schieten of te pokeren. Welke meid houdt het vol met een jongen die naadloos alle zinnen uit de film ”The Boondock Saints” kan quoten zonder ook maar een keer met zijn ogen te knipperen? Welke meid wilt elke dag een uur lang pokerstrategie aanhoren van een zelf-gediagnosticeerde autist annex schizofrene cynicus die er op kickt om, gewapend met zijn headset, alle mogelijke kaartcombinaties tegen zijn laptopscherm aan te schreeuwen in het zoveelste uit de kluiten gewassen skype-gesprek? Dat wilt toch niemand? 😛

En waarom typ ik meisje en jongen? Moet dat niet al inmiddels man en vrouw zijn gezien ik al de 29 jaar nader. Én gezien in mijn werkomgeving praktisch alle leeftijdsgenoten al getrouwd zijn… (Eerlijk is eerlijk, ik word pas 29 in december en heb nog altijd meer weg van een ”jongen” dan van een ”mannelijke man-man”.) . Maar man man man wat is het leven serieus aan het worden. Ik woon al 2 jaar op mijn eigen gekochte stekkie, heb nog steeds dezelfde hobby’s, begin er ook al ouder uit te zien en heb eindelijk een gezond fitnessleven ingebouwd. Dat werd tijd!

Maar heb ik dan nooit relaties gehad? Nouja, tegenwoordig niet meer nee. Tegenwoordig zijn ze meer van het volgende (en ja ik heb dit tot in den treure moeten googlen maar dit lijkt er nog wel het meeste op). Dit woord én de term bekend als ”friends with benefits” passen dan wel weer bij mijn situatie anno 2017. Maar die laatste vind ik zelf nogal uitgemolken en alweer te oud! Hilarisch als je bedankt dat er bij een ”benefit” ook wel sprake kan zijn van uitmelken… GENOEG! Laten we de column vooral voor alle leeftijden houden (al slaag ik daar al jaren niet meer in). Ouders! Filter deze website uit de computers van uw kinderen en spoedt zich naar de kerk om spontaan wat wijwater in hun gezicht te gooien. Wellicht biedt dat nog hoop.

Het is zowieso een goede tip om nooit de internetgeschiedenis van je kinderen te openen, maar dit geheel terzijde.
Waar wil ik nou ook weer naar toe… Hmm…. Oja relaties. Ja, gezien mijn laatste serieuze 2-jarige relatie alweer dateert van 2012 ben ik misschien al teveel verleerd hoe te ”houden van.” Dat was nog in een tijd dat ik (als laatste in Nederland) nog geen smartphone/whatsapp had, zodat ik hartjes moest tekenen op een A4-tje en dit, schattig als ik probeerde te zijn, op haar kussen achterliet. Zie het maar als de voorloper van de emoticon maar dan zonder irritant bliep-geluid en pop-up melding gezeik. Nouja, eerlijk gezegd leek het hart met de tekenkunsten van mij waarschijnlijk meer op een gebroken hart wat op zijn beurt weer bijdroeg aan het uiteindelijk ontstaan van een echt gebroken hart. We zullen het nooit weten. Of eigenlijk wel. Want het was mijn hart dat brak, jij vond het puur leuk om een ander te zoenen en ik, terecht vind ik nog steeds, kon je dat niet vergeven. Maar laten we niet terugblikken want dat levert helemaal niets op behalve dan wellicht een cynische column als deze. 😉

Want voor zover ik de term ”relatie” voor me zie is het als volgt: Onvoorwaardelijk lief hebben, geen ongepaste jaloezie, geen ongezond stalk-gedrag en nog erger: claim-gedrag. Als ik ergens doodziek van word dan is het wel een partner die begint te claimen of eisen te stellen en langzaam je sociale contacten en hobby’s opvreet in een tempo als een of andere ellendige lintworm op redbull. Ik schets het natuurlijk weer veel te donker, en natuurlijk zijn er genoeg gezonde en liefdevolle relaties dat moet ik ook eerlijk toegeven. Maar er zijn zoals altijd ook uitzonderingen en situaties die stukken ongezonder met elkaar’s emoties omgaan.

En misschien ben ik daar dan wel bang voor. Maar wat mij te wachten staat weet ik nooit, en al helemaal niet als ik het altijd maar buiten blijf sluiten. Aan de ene kant past die leefwijze soms wel bij me, er zijn van die heerlijke situaties om alleen doorheen te gaan, als die einzelgänger die ook deels in me zit. Dat ik ieder weekend zelf beslis in welk bed ik slaap. (Ik doel hier meer op hotels en reisjes dan op de slaapkamers van meiden maar maak er vooral van wat jullie willen). 😉  Maar ergens is er toch nog dat romantische type in mij die ook wel weer wat meer wilt dan zijn tripje naar de dames van lichte zeden, de friends with benefits, of de maatlijden die hij alleen nuttigt in zijn lege woonkamer. Voel ik me zielig? Nee totaal niet, juist die vrijheid bezorgd me een enorme kick maar het verwaarloost daarbij wel deels mijn verantwoordelijkheidsgevoel en deels ook mijn besef van realiteit en levert een onbegrip op voor het hele ”huisje-boompje-beestje” leven.

Daar waar ik de meeste weekenden de pokertoernooien achterna reis, er cynische (in mijn typerende stijl) video’s over publiceer én heel nederland vol-spam met toernooi info, daar mis ik soms toch dat romantisch etentje bij kaarslicht. Dat wakker worden naast die belangrijke ander, and so on and so on… 😉


Maar wie weet. We zijn nog jong zei oma altijd. En gelijk had ze, sorry, heeft ze. Want voor mij verlies ik de wijze lessen van mijn ouders, zusje én grootouders nooit uit het oog. Dat opa en oma overleden zijn betreur ik natuurlijk nog vaak maar ergens ben ik ook heel blij met al het moois dat ik geleerd heb van ze. Dus wie weet kijken ze daarboven ook wel mee en lachen ze zich kapot als ik de zoveelste blunder maak maar me altijd weer terugvecht naar de weg die ik wil inslaan.

En waar die weg heen leidt, dat zien we vanzelf. En mocht die stoïcijnse, cynische zak van een Hendriks toch nog aan de vrouw komen, dan lezen jullie het natuurlijk hier. Maar MOET ik dan persé een partner hebben? Nee, dat ook weer niet. We zien wel hoe het leven loopt.

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2017

p.s
Bedankt voor het lezen, excuses dat dit pas de 4e column is dit jaar maar ik ben lange tijd wat inspiratieloos geweest in het schrijven van lange stukken zoals deze. Maar het smaakt weer naar meer 🙂

////////////////////////////////////////
Follow me @:
Skype — tim.hendriksfysio
Twitter — http://twitter.com/FysioTimPoker
Youtube — http://www.youtube.com/c/timhendriksgitaar
WordPress — https://fysiotim.wordpress.com/

Advertisements