Waarom ik relaties eng vind

Ja waarom eigenlijk? Wellicht ben ik bang om teveel mijn leven te laten bepalen door een ander. Wellicht ben ik bang dat we na verloop van tijd weer uit elkaar gaan. Wellicht ben ik bang dat die ander me haat omdat ik zo weinig thuis ben. Wellicht ben ik bang dat ik juist teveel thuis ga zijn voor haar.

Wellicht zijn dit alles irrationele angsten. Waarschijnlijk…

Maar zoals alles in dat brein van mij worden de voors en tegens continu naast elkaar geplaatst. Daarbij heb ik natuurlijk ook wel het inlevingsvermogen van een stoeptegel of de emotionele kennis van een fruitvlieg met faalangst. Is het angst om te falen? Is het angst voor het onbekende? Wel degelijk is er ergens een angst in mij dat ik dan teveel ga veranderen. Want zeg nu eerlijk: welke idioot van een meid zou er kunnen leven met een jongen die de meeste avonden van de week de deur uit is om te fitnessen, te schieten of te pokeren. Welke meid houdt het vol met een jongen die naadloos alle zinnen uit de film ”The Boondock Saints” kan quoten zonder ook maar een keer met zijn ogen te knipperen? Welke meid wilt elke dag een uur lang pokerstrategie aanhoren van een zelf-gediagnosticeerde autist annex schizofrene cynicus die er op kickt om, gewapend met zijn headset, alle mogelijke kaartcombinaties tegen zijn laptopscherm aan te schreeuwen in het zoveelste uit de kluiten gewassen skype-gesprek? Dat wilt toch niemand? 😛

En waarom typ ik meisje en jongen? Moet dat niet al inmiddels man en vrouw zijn gezien ik al de 29 jaar nader. Én gezien in mijn werkomgeving praktisch alle leeftijdsgenoten al getrouwd zijn… (Eerlijk is eerlijk, ik word pas 29 in december en heb nog altijd meer weg van een ”jongen” dan van een ”mannelijke man-man”.) . Maar man man man wat is het leven serieus aan het worden. Ik woon al 2 jaar op mijn eigen gekochte stekkie, heb nog steeds dezelfde hobby’s, begin er ook al ouder uit te zien en heb eindelijk een gezond fitnessleven ingebouwd. Dat werd tijd!

Maar heb ik dan nooit relaties gehad? Nouja, tegenwoordig niet meer nee. Tegenwoordig zijn ze meer van het volgende (en ja ik heb dit tot in den treure moeten googlen maar dit lijkt er nog wel het meeste op). Dit woord én de term bekend als ”friends with benefits” passen dan wel weer bij mijn situatie anno 2017. Maar die laatste vind ik zelf nogal uitgemolken en alweer te oud! Hilarisch als je bedankt dat er bij een ”benefit” ook wel sprake kan zijn van uitmelken… GENOEG! Laten we de column vooral voor alle leeftijden houden (al slaag ik daar al jaren niet meer in). Ouders! Filter deze website uit de computers van uw kinderen en spoedt zich naar de kerk om spontaan wat wijwater in hun gezicht te gooien. Wellicht biedt dat nog hoop.

Het is zowieso een goede tip om nooit de internetgeschiedenis van je kinderen te openen, maar dit geheel terzijde.
Waar wil ik nou ook weer naar toe… Hmm…. Oja relaties. Ja, gezien mijn laatste serieuze 2-jarige relatie alweer dateert van 2012 ben ik misschien al teveel verleerd hoe te ”houden van.” Dat was nog in een tijd dat ik (als laatste in Nederland) nog geen smartphone/whatsapp had, zodat ik hartjes moest tekenen op een A4-tje en dit, schattig als ik probeerde te zijn, op haar kussen achterliet. Zie het maar als de voorloper van de emoticon maar dan zonder irritant bliep-geluid en pop-up melding gezeik. Nouja, eerlijk gezegd leek het hart met de tekenkunsten van mij waarschijnlijk meer op een gebroken hart wat op zijn beurt weer bijdroeg aan het uiteindelijk ontstaan van een echt gebroken hart. We zullen het nooit weten. Of eigenlijk wel. Want het was mijn hart dat brak, jij vond het puur leuk om een ander te zoenen en ik, terecht vind ik nog steeds, kon je dat niet vergeven. Maar laten we niet terugblikken want dat levert helemaal niets op behalve dan wellicht een cynische column als deze. 😉

Want voor zover ik de term ”relatie” voor me zie is het als volgt: Onvoorwaardelijk lief hebben, geen ongepaste jaloezie, geen ongezond stalk-gedrag en nog erger: claim-gedrag. Als ik ergens doodziek van word dan is het wel een partner die begint te claimen of eisen te stellen en langzaam je sociale contacten en hobby’s opvreet in een tempo als een of andere ellendige lintworm op redbull. Ik schets het natuurlijk weer veel te donker, en natuurlijk zijn er genoeg gezonde en liefdevolle relaties dat moet ik ook eerlijk toegeven. Maar er zijn zoals altijd ook uitzonderingen en situaties die stukken ongezonder met elkaar’s emoties omgaan.

En misschien ben ik daar dan wel bang voor. Maar wat mij te wachten staat weet ik nooit, en al helemaal niet als ik het altijd maar buiten blijf sluiten. Aan de ene kant past die leefwijze soms wel bij me, er zijn van die heerlijke situaties om alleen doorheen te gaan, als die einzelgänger die ook deels in me zit. Dat ik ieder weekend zelf beslis in welk bed ik slaap. (Ik doel hier meer op hotels en reisjes dan op de slaapkamers van meiden maar maak er vooral van wat jullie willen). 😉  Maar ergens is er toch nog dat romantische type in mij die ook wel weer wat meer wilt dan zijn tripje naar de dames van lichte zeden, de friends with benefits, of de maatlijden die hij alleen nuttigt in zijn lege woonkamer. Voel ik me zielig? Nee totaal niet, juist die vrijheid bezorgd me een enorme kick maar het verwaarloost daarbij wel deels mijn verantwoordelijkheidsgevoel en deels ook mijn besef van realiteit en levert een onbegrip op voor het hele ”huisje-boompje-beestje” leven.

Daar waar ik de meeste weekenden de pokertoernooien achterna reis, er cynische (in mijn typerende stijl) video’s over publiceer én heel nederland vol-spam met toernooi info, daar mis ik soms toch dat romantisch etentje bij kaarslicht. Dat wakker worden naast die belangrijke ander, and so on and so on… 😉


Maar wie weet. We zijn nog jong zei oma altijd. En gelijk had ze, sorry, heeft ze. Want voor mij verlies ik de wijze lessen van mijn ouders, zusje én grootouders nooit uit het oog. Dat opa en oma overleden zijn betreur ik natuurlijk nog vaak maar ergens ben ik ook heel blij met al het moois dat ik geleerd heb van ze. Dus wie weet kijken ze daarboven ook wel mee en lachen ze zich kapot als ik de zoveelste blunder maak maar me altijd weer terugvecht naar de weg die ik wil inslaan.

En waar die weg heen leidt, dat zien we vanzelf. En mocht die stoïcijnse, cynische zak van een Hendriks toch nog aan de vrouw komen, dan lezen jullie het natuurlijk hier. Maar MOET ik dan persé een partner hebben? Nee, dat ook weer niet. We zien wel hoe het leven loopt.

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2017

p.s
Bedankt voor het lezen, excuses dat dit pas de 4e column is dit jaar maar ik ben lange tijd wat inspiratieloos geweest in het schrijven van lange stukken zoals deze. Maar het smaakt weer naar meer 🙂

////////////////////////////////////////
Follow me @:
Skype — tim.hendriksfysio
Twitter — http://twitter.com/FysioTimPoker
Youtube — http://www.youtube.com/c/timhendriksgitaar
WordPress — https://fysiotim.wordpress.com/

Als ik mezelf zou tegenkomen

mirror kermit

”Als ik mezelf zou tegenkomen, zou ik dan denken: ”wat is dat voor freak?”

Misschien is er wel ergens een parallel universum waarbij we met regelmaat elkaar passeren. Ik denk er weleens over dat er maar een x-aantal unieke ”mens-combinaties” mogelijk zou moeten zijn. Geen enkele DNA-kruising zou ooit 100% uniek kunnen zijn. Zie het maar als triljoenen combinaties die zich eens in de zoveel tijd zouden herhalen. Het is mij wel eens verteld dat mensen me op een plek zagen waar ik op dat moment totaal niet geweest was. Heb ik dan een dubbelganger? (ik mag hopen van niet). Of lopen er op de wereld gewoon 2 of 3 Tim look-a-likes rond? Who knows?

Interessant is het idee wel, dat er van elk persoon een aantal dubbelgangers rond zouden lopen. In veel relaties zou het een godsgeschenk zijn. Stel je bent je partner eventjes zat, dan bel je je dubbelganger op en die neemt even een weekje de taak als ”man des huizes” over. Ze merkt het nooit! 😉 Als ik mezelf zou tegenkomen, zou ik dan denken: ”Wat is dat voor freak?”. Of zou ik denken: ”Hmmm, waarom loopt die gast in godsnaam rond met een zak konijnenvoer?” Zou ik hem aardig vinden? Stel je voor, ik zou hem niet aardig vinden, hoe kom ik dan over op anderen?

Dat we soms anders op mensen over komen dan we denken is een feit. Dat de menselijke communicatie in verbaal en non-verbaal opzicht uit ontelbare mogelijkheden bestaat maakt het er niet gemakkelijker op 😛 Het meest interessante blijft dan altijd het ”feest der liefde”. Een spel gespeeld op het scherpst van de snede! Juist: mega-over-the-top flirtgedrag. Onvoorspelbaar als een stortbui tijdens een carnavalsoptocht. 😉 Dit gedrag loopt uiteen van onschuldig gedrag zoals frutselen aan je kleding, kijkgevechten met je ogen etcetera tot het totaal recht voor de raap mede delen dat je een potje geslachtelijk feestvieren onder de lakens wel ziet zitten. En je raadt het: beide methoden kunnen in bepaalde situaties een positief effect hebben. Of je de volgende ochtend er nog positief tegenover staat is uiteraard een tweede 😛

Maar terug naar de kern: hoe wij op anderen over komen is een veelbesproken onderwerp. Ik zelf denk dat ik vaak over kom als een totale malloot en dit is een veel opzichten ook helemaal niet erg want dan weten de mensen meteen wat ze aan me hebben. Al is het uiteraard niet in alle opzichten even handig. Tijdens mijn doordeweekse werkzaamheden dien ik toch nog een mate van professionaliteit uit te stralen en gelukkig kan ik vaak ook wel in deze rol kruipen. En dat is wat we natuurlijk doen met z’n allen, we kruipen in bepaalde situaties in andere rollen en aan de hand daarvan scheppen mensen een beeld van een persoon.

Er bestaat zoiets als een onuitwisbare 1e indruk, en daar dien ik zelf ook maar eens wat meer bewust van te worden wanneer ik weer eens, een voor mij, ”humoristisch” antwoord geef. Voorbeeld: We zitten in een gezellige pub wat te drinken en een lieve dame komt naar me toe. We raken in gesprek en tijdens de eerste paar minuten denk ik: ”ik ga d’r testen.” In de wereld van Tim betekend dat: laten we zorgen voor een ”awkward / onhandige / niet-standaard” situatie en laten we kijken of de dame in kwestie zich eruit redt. Ieder zijn hobby’s am i right? In dit voorbeeld ging dat gesprek over allerlei normale dingen totdat… ze de vraag van 10 miljoen stelde, zo’n heerlijke open vraag die valt wanneer er wat drank in het spel is. Ze vroeg zo ongeveer: ”Weet je, je bent best grappig en lijkt me wel een tof iemand, maar vertel, wat is het gekste wat je me kunt vertellen?”. Bingo bingo bingo gaan mijn gedachten als een fruitautomaat die net de jackpot laat rinkelen! Zonder blikken of blozen hou ik het oogcontact iets te lang vast om nog normaal te zijn om vervolgens te antwoorden met: ”Nou, ik vertel het niet tegen iedereen maar…. ik ben geboren als vrouw!”.

Ik hoef jullie verder niet te vertellen hoe het afliep met mijn ”test-subject” 😉 In deze specifieke situatie kon de persoon in kwestie niets anders doen dan verbaasd terugstaren en langzaam achteruit naar de nooduitgang schuifelen. Ik heb haar nooit meer gezien. Yup, zo blijf je vrijgezel en dat is ook helemaal prima eigenlijk 😉

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2016

Schrijfsels – Ik ben simpel

Ik ben simpel
beter gezegd ik ben liever simpel

Genieten van kleine dingen,
zoals een zwaai naar een bekende
een boek lezen op de bank

Spelen met je huisdier
lachen om een video
een spelletje met vrienden
genieten van klein plezier

Je niet bezig hoeven houden
met al dat harde in de wereld
het streven naar perfectie
naar veel geld of roem

Nee

Dan blijf ik liever simpel
en doe wat ik wil doen

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2015