Oude zool

Een steeds vaker voorkomend probleem in Nederland: Demente ouderen die door de straten van de stad zwerven zondat dat iemand er erg in heeft. Met de toenemende vergrijzing en de afname in zorg wordt deze groep steeds kwetsbaarder. Afname in zorg daarmee doel ik uiteraard weer eens op de bezuinigingen in thuiszorg en het niet functioneren van een systeem van mantelzorgers. Er bestaan steeds meer ouderen die hun eigen boontjes moeten doppen terwijl dit al gedurende lange tijd erg problematisch verloopt. Ze hebben vaak geen mantelzorg, de kinderen wonen heel ver weg of ze hebben simpelweg geen kinderen óf contact met hun kinderen.

Bij onze lieve regering in Den Haag staat dit heikel punt niet hoog op hun agenda, want voor anderen zorgen dat is voor de regering natuurlijk veel te duur en overbodig. 😉  Zelf hebben ze hun eigen opa’s en oma’s waarschijnlijk lekker warm en veilig ondergebracht voor tig euro’s per maand maar de rest van het land kan ondertussen kapot vallen! Onze ouderen zijn hun probleem niet en dus zien ze het alleen maar als de zoveelste kostenpost bij hun schatkistje met gouden eurotekens. Jammer want zo hoeft het niet te zijn. Gezien het feit dat het wel zo gaat, en dat we dus met zijn allen verantwoordelijk worden geacht voor onze ouderen, zie je steeds ingenieuzere systemen op de markt komen. Ik praat hier niet over de safe-hips, de alarmeringssystemen maar iets veel kleiners namelijk: GPS technologie.

Deze techniek (voor nerds: Global Positioning System) wordt al lange tijd gebruikt zoals bijvoorbeeld bij bergbeklimmers en andere avontuurlijke lieden. Tenminste ik vergelijk het altijd graag met dit soort avonturiers die met zware bepakking door de bossen trekken op zoek naar het ruige terrein. Zij kunnen dan via hun GPS apparaat veel gemakkelijker hun positie bepalen dan vroeger met de stand van de zon en kompas 😉 Anyhow, deze techniek werd onlangs ook ondergebracht in schoenen, en dan specifieker in steunzolen!

aaaabbbb

In het voorbeeld van de oudere met dementie is het de bedoeling dat er een klein GPS apparaat in de zool van oma of opa wordt gedaan. Het bedrijf wat ik vond heette ”smart sole” en dat past weer lekker bij smartPHONE. En daar voel je hem al aankomen: via je smartphone of laptop kun je dan volgen waar de zool (en dus de oudere) zich bevindt. Dit gaat zelfs nog veel verder: je kunt zelfs instellen dat wanneer de oudere zich buiten een bepaalde regio treedt, je een alarmmelding krijgt op je telefoon 😉 step2Aflsuitend nog wat gedachten van mijn kant: Je moet bij dit systeem er dan wel van uit gaan dat de zool opgeladen is en deze daadwerkelijk in de schoen zit 😉 Stel je voor dat je zool wordt weggegooid en deze met het vuilnis wordt weggebracht naar de stort. Je zit dan op je schermpje te kijken en ziet dan ineens oma of opa met een snelheid van meer dan 50km per uur buiten de bebouwde kom racen. Of stel je voor dat je een relatie hebt en je toch twijfelt over de trouw van iemand. Je kan dan lekker de GPS-chip in de schoen van je partner leggen en kijken waar hij of zij uithangt. Goed nieuws voor alle stalkerige malloten dus 😛

Fijne zondag allemaal!

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2015

Bazenuiteinde van 2014

20141231_004338

”Hoe ben ik dan 2015 in gegaan zullen jullie vragen? Nou… slapend!”

Wat anders dan te roepen dat het een bazenuiteinde van 2014 was? Uit het niets kwamen ”Melk-koe” en ”FysioTim” door naar de finaledag afgelopen dinsdag tijdens de 330 deepstack, het laatste poker series toernooi van 2014! Onze trouwe railer en pokerspeler ”Mitchke92” heeft ook iedere hand kunnen volgen na zijn deelname in dag 1a en zonder zijn bemoedigende woorden was het misschien allemaal heel anders gelopen. En wat een fun hebben we gehad (met de kipfingers, de knuffelkoe, de pokerfanatiekelingen / fans), alle avonden hebben we gefeest alsof we zojuist miljonair waren geworden wat uiteraard niet eens in de buurt kwam van het werkelijke bedrag maar voor ons gevoel was het zo. Nieuwe telgen in de partycommunity die avonden waren de heer ”Rassi” en ”FishermanFV” die ik nog maar een aantal uur voor ons feest losbarstte leerde kennen. Maar dat mocht de pret niet drukken: het regende al snel kipfingers en whisky en de uren vlogen voorbij.

Hoe dan ook, het heeft op facebook genoeg berichten geregend over onze ”monsterprestatie” en het deel ”going out with a bang” is bij deze geheel afgevinkt! Hoe ben ik dan 2015 in gegaan zullen jullie vragen? Nou… slapend!

Nee serieus, tijdens de toernooidagen hebben we met ons allen in die 3 dagen ik denk een uurtje of 5 slaap gehad in totaal. Daarbij heb ik ook gewoon overdag mijn werkzaamheden als therapeut uitgevoerd waarbij ik gedwongen was om zonder avondeten die toernooien te gaan spelen. Gelukkig was de toernooizaal gevuld met appels, bananen en lolly’s om me op de been te houden. Gezond eten was anders maargoed voor 1 keer moet het kunnen (en normaal vallen deze toernooien in de weekenden en niet doordeweeks). Vandaar dus het slapende doorhouden tijdens oud op nieuw. Ik bedacht me: ”Ik zal wel wakker worden van de vuurpijlen wanneer ik slaap”, maar niets bleek minder waar 😉

En nu dan?

Nu is het 2015, een jaar dat we uiteraard weer met onze poker 3-eenheid ”Sharks on Tour” talloze toernooien in Nederland langsgaan op jacht naar het grote geld en eeuwige roem. (Doen we eigenlijk altijd wel maar toch het vermelden wederom waard, je moet toch een hobby hebben). 😉 10906276_786315708105922_1664249979227225645_nSharks on tour #Sharksontour

Wat betreft de schietsport heb ik dankzij mijn kwalificaties en resultaten tijdens de competititie me verzekerd van een plekje in de hoofdklasse luchtpistool en zal ik morgen alweer mijn 1e training van 2015 hebben 🙂 Zin in! Verder zijn we met onze club S.V. Grensschutters ook bezig met een verhuizing in voorjaar 2015 om naar een betere clublocatie te gaan. Genoeg werk aan de winkel (beter gezegd: club) dus.

Met zoveel hobby’s dwingt het een autist als mij uiteraard om een strak schema op te stellen. Een letterlijk en fysiek schema wat ik iedere week uitprint en op mijn kast plak zodat ik er niet omheen kan. (Nouja omheen wel, ik loop liever om de kast heen dan dóór de kast heen maar alles is mogelijk in huize Hendriks). We gaan gewoon op de gezonde toer verder dus het zal weer fruitshakes regenen in de ochtenden (thanks Krischa), vergezeld met een shitload aan ontbijtgranen, verder lange werkdagen en 2x in de week training op de schietclub. Voor het eerst heb ik nu ook vaste pokeravonden (inclusief trainingen en het geven van lessen op internet) ingeroosterd. Dit zullen korte ”werkmomenten” worden van 5×2 uurtjes per week. Ja ik ga het na een ongeregeld schema nu toch structureren en echt fatsoenlijk en netjes als bijbaantje beschouwen. Dat mag na 6 jaar best wel een keer 😛 Dit ook om te voorkomen dat ik, zoals in 2014 veelvudig het geval was, een onregelmatig slaappatroon ontwikkel. Nu staat er braaf bij iedere avond om 23:00u: BEDTIJD. Met hoofdletters! 😛

Wat meer in 2015?

Nou een bezoekje aan mijn zusje in Curacao, een moment waar ik nog het meeste naar uitkijk van alles. Dan kun je me nog honderden pokertoernooien geven, of tig schietwedstrijden en overwinningen maar die vallen allemaal in het niet bij het weerzien en herenigen met mijn zusje. Toen zij in September ons koude kikkerlandje verliet voor het zonnige eiland was het uiteraard spannend hoe het lopen zal. Nu heeft ze daar een stabiel en prettig leven opgebouwd en ik kan niet wachten dit met eigen ogen te zien. Verder wordt het ook mijn enige echte vakantie gezien de afgelopen jaren dus dat is ook wel wat waard 😉 (En ja, ik ben benieuwd naar de pokerscene op het eiland, er schijnen nogal wat highrollers te wonen namelijk).

Verder kunnen de goede voornemens me aan de reet roesten. Ik verander namelijk niets, heb nog steeds geen zin in een vrouw in mijn leven (ook geen man, sorry guys) en vind het allang best om op de bank een boekje te lezen met mijn konijn langs me 😉 Die zeuren en kosten in ieder geval een stuk minder hahahaha.

vuurwerk-achtergrond-bij-het-water

Een heel fijn 2015 in ieder geval allemaal, we gaan weer lachen!

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2015

De P van poker maar ook van Porno-industrie

”Het lot , mijn focus en harde nadenken zorgde ervoor dat ik aan 2 finaletafels zat tijdens mijn online pokersessie en moederlief warempel nog wakker was ook.”

Timmetje timmetje toch, wat moeten we nou van deze titel vinden? Nou misschien dat deze column duidelijkheid brengt, of jullie komen (waarschijnlijk) met meer vragen te zitten beste lezers. Dus zoals we online roepen: leggoooooo!

De column van vandaag gaat beginnen bij gisteren. Juist we gaan de week eens achterstevoren draaien en omdat dit deel nog vers in mijn geheugen zit zal ik het waarschijnlijk ook beter boven water kunnen halen. Ben zelf net terug met een toffe schietsessie op kleiduiven en klein-kaliber pistool te Weert en was blij dat de gehoorbescherming zijn werk deed zodat ik nu lekker kan typen en muziek luisteren tegelijk. Multitasken, iets wat tegenwoordig in de online pokerwereld alsook in je professionele werkleven een must is. Het is met patiënten nu ook niet meer zo dat we tijd hebben om 1 voor 1 iedereen zijn tijd te geven, nee we zijn een geöliede machine die er 3 mensen in een uur doorheen draaien om zo op een hoogst mogelijk niveau te blijven met onze technieken en behandelingen. Da’s tenminste het plan! 😉

aaa

Aan de online pokertafels met mams

Enfin, ik praat en schrijf graag over mijn werk (meermaals met een dikke knipoog en mezelf bespottend) maar we gaan het nu dus over gisteravond hebben. Het lot , mijn focus en harde nadenken zorgde ervoor dat ik aan 2 finaletafels zat tijdens mijn online pokersessie en moederlief warempel nog wakker was ook. Het volgende gesprek wil ik jullie niet onthouden:

Tim: ”Mam, kom eens kijken, zit nu aan 2 tafels bij de laatste 7 spelers.”
Mams: ”Dat kan toch nog uren duren?”
Tim: ”Nee hoor, nog 15 minuten ofzo want het is een turbo sit and go”
Mam: ”Een wat?”

*KAK* ik maak een overhaaste beslissing en eindig als 6e op de ene tafel, ondertussen is de andere tafel bij de laatste 4 spelers gekomen en ik zit dáár nog wel in.

Mam: ”Wat kak?”
Tim: ”Ja ben eruit gevlogen, maar kom maar kijken, die laatste tafel zal binnen 10 minuten wel klaar zijn.”

Mam kijkt een tijdje mee en ziet me uiteindelijk een speler uitschakelen en zo de top 3 binnenstoten.
”Hej er is iemand weg nu!”     ”Ja mam, die heb ik uitgeschakeld dus die is nu af.”    ”ow, dus da’s goed?”
”Ja mam, de laatste die overblijft wint.” 😛

Moederlief kijkt mee en ik probeer uit te leggen wanneer ik inzet en hoe je kaartcombinaties maakt met de 5 kaarten op de tafel en de 2 kaarten in je hand. Meteen legt ze wel de link tussen yahtzee en inderdaad daar lijkt het wel op. De actie wordt intens en de andere 2 spelers spelen mekaar van tafel af en ineens zit ik bij de laatste 2.

Tim: ”Nu kunnen we voor de winst gaan, we liggen wel achter met 20 duizend punten tegen 55 duizend”
Mams: ”Dat zijn die getallen onder je naam?”
Tim: ”Yup”
Mams: ”Waarom heb je eigenlijk een afbeelding met jezelf?”
Tim: ”Dan denken ze dat ik een heel serieuze speler ben en geven ze me misschien meer respijt in de handen.”
Mams: ”Niet met zo’n kop!”
Tim: ”Da’s ook wel waar…”

Ik krijg erna mijn fiches er 2 keer goed in en win zo het toernooi, mam verbaasd dat ik het uiteindelijk toch echt gewonnen heb: ”Dus je krijgt nu het geld al?” , ”Ja dat staat er al meteen op.” , ”Zo da’s snel van ze.” ”Ja lang leve het internetpoker.”

Al met al was het weleens grappig om mam mee te laten kijken al kon ze het tempo nou niet echt volgen en had ze geen idee wanneer ik voor mijn toernooileven aan het knokken was maar ze is wel iemand die houdt van resultaten. In die zin vond ze het ook nog eens grappig om te zien hoe snel je die $$$ op je rekening ziet komen, dat is echt secondewerk. Verder hebben we die avond ook een documentaire over poker gezien, deze was bij het programma ”Lauren”. Check het zelf hier: http://www.npo.nl/lauren/15-12-2014/AT_2023351

Ik liet haar de maandwinst zien en kondigde al bij voorbaat aan dat ik (met een deel van dit bedrag) zal deelnemen aan de Valkenburg Poker Series in de laatste week van 2014, dat doe ik natuurlijk het liefste: lachen aan tafel met andere pokerspelers en genieten van de mediahype en pokerbuddies er omheen. Zin in!

De dame met de speciale cake

Uiteraard zijn er mensen die het hele pokergebeuren kunnen skippen en meteen het spannende pornoverhaal willen lezen. Hebben jullie ff pech dat ik dat nu pas aankaart (haha ”kaart”). Laten we beginnen met een mooi feit over mij. Wanneer ik omringd word met een leuke dame, of 2, zie ik mezelf ongeveer zo zitten:

bb

Niet wetende waar te kijken en vooral niet dáár naar te kijken staar ik dan maar door iemand heen ofzo 😉 Al valt dat eigenlijk wel mee maar toch, je hebt van die momenten. Gezien ik toch netjes blijf in dit verhaal en de privacy van de mensen die bij deze gebeurtenis respecteer ga ik geen namen gebruiken. Het gaat hier om mijzelf, de man en uiteraard dé dame. De titel van dit stukje verraadt al een beetje dat er gesproken was over een speciale cake maar trek (haha ”trek”) hier alsjeblieft geen drugs conclusie uit want daar doe ik gelukkig niet aan. 😛 Zou me wat zijn zeg, als ik ooit drugs zou gebruiken, ik trip nu al van mezelf, laat staan als ik chemicaliën inslik…

Dus, we zaten met ons 3-en op een zeer geheime locatie (niet mijn crib hoor) en we babbelden wat over werk en hobbies. Het viel de dame in kwestie op dat ik extreem veel hobbies had en er veel over op facebook knalde. Tja zo ben ik, heb geen enkele schaamte of ook maar enig besef van privacy en nog het meest belangrijke: ik heb geen vriendin die zeurt dat ik ”zoiets maar niet op facebook moet zetten.” Wie mij zonder me te kennen moet inschatten denkt namelijk dat ik een met pistool schietende pokerspeler ben die overdag mensen therapie geeft en ‘s avonds wat geld binnenharkt met pokeren. Nouja, het is deels de waarheid maar mensen fantaseren daarbij meestal de negatieve kant op. In hun ogen zou ik dan misschien een gevaarlijke verslaafde zijn die je niet eens in de buurt van patiënten moet zetten 😛 . Gelukkig zien ze dan wel mijn nerd gezicht en ebben alle vooroordelen gauw weg 😉

Ik dwaal weer af, we zitten dus met ons 3 over die hobbies te praten en ik ben geïnteresseerd wat de leuke dame zelf doet. En voor ik het weet onstaat een verhaal over een ander soort ”speeltjes” dan wat ik gewend ben. De markt van deze vrouwenhobby is namelijk een goudmijn voor investeerders, ontwerpers en verkoopsters. Liefkozend noem ik het altijd maar dildo party’s en er is ooit ene gehouden voor notabene mijn eigen kamerdeur maar da’s weer een ander verhaal. (no kidding). Uiteindelijk komen we op het onderwerp van een penisvormige bakvorm (hoe we daarbij kwamen no one knows…) en er wordt ons 2 beloofd dat deze dame een keer een penisvormige cake voor ons zal gaan bakken. (Fallische voorwerpen die eetbaar zijn? laat maar komen). Daar houden we je aan, geloof het maar. Een penisvormige cake, nou dan heb je toch alles gegeten wat er maar te eten valt en ontbrak dit je nog maar aan het geluk. 😉

Eerder deze week vond het legendarische personeelsfeest plaats met dit jaar een ”Sensation” thema en bijbehorende Dj’s. Ik zal jullie dit verhaal over het nagezeten worden door 50 jarige vrouwen, te jonge vrouwen, en dansen als een idoot maar niet gaan vertellen want dan wordt de column veel te lang. Beeldmateriaal zal in de nabije toekomst vast wel beschikbaar komen 😉

Geniet van de zondag en tot schrijfs, volgend weekend komt er misschien een column, misschien niet, dit ligt geheel aan mijn vorderingen op de finaledag in de discipline luchtpistool en de voorbereidingen voor het pokertoernooi die maandag de 29e. We’ll keep in touch 🙂

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

 

Tijd vliegt, zusje ook bijna

curacao-caribbean

”Tot volgend jaar zussie” hoort ze me zeggen terwijl ze door de schuifdeuren loopt. Het is enorm vroeg op deze dag en met tranen in onze ogen zwaaien we naar mijn zusje. Tranen van vermoeidheid door de korte nachtrust of tranen van geluk omdat mijn stoere zusje zomaar haar dromen na gaat jagen. Ja, stoer, anders kan ik haar nu ook niet omschrijven. We draaien ons om richting de uitgang waar we aan onze terugreis beginnen er moet immers weer gewoon gewerkt worden op deze werkdag. 😉

Zoals het verhaal hierboven zou het ongeveer kunnen gaan in de nabije toekomst. We zijn nu enkele weken verwijderd van het moment dat mijn zusje emigreert naar Curacao. Daar zal ze gaan wonen, werken en vooral ook genieten. Een spannende keuze maar ergens ook een heel begrijpelijke keuze. Zoals het leven daar is zo zal het niet op veel plaatsen zijn. De mensen leven daar veel relaxter en kennen minder stress en drukte dan die gekke Nederlanders hier. We hebben in ons koude kikkerlandje een cultuur ontwikkelt (of een cultuur die ons opdraagt) de benen onder ons lijf te rennen en in die zin ons leven voorbij te rennen. We werken van 9 tot 5, doen erna boodschappen en de meeste mensen zitten ‘s avonds wat voor de televisie te hangen, wachtend op de volgende dag waar dit patroon zich weer tot in den treuren herhaald. Niet iedereen gelukkig maar veel mensen zullen zich hier wel in herkennen. En ik? Ik ben ook iemand die enorm vasthangt aan structuren en patronen maar ook wel in die zin dat ze me houvast bieden tot het autistische eraan toe. In Curacao zou ik dan ook echt niet passen qua mentaliteit en leefwijze. Maar mijn zusje? No problem, als er iemand is die zich zo kan aanpassen en daar goed kan leven, dan is zij het wel. 🙂

Het begon allemaal wat jaartjes geleden, mijn zusje ging een jaar op buitenlandstage en zoals je de verhalen wel kent (lees: programma’s als ”all you need is love”) kon het niet uitblijven of mijn zusje zou daar haar liefde tegen het lijf lopen. En jawel hoor, na een paar maanden kregen we via skype (we leven immers niet meer in de tijd van briefpost) het nieuws te horen. Ze was verliefd en zag zich wel voor langere tijd op het eiland wonen. En zo geshiede.

Nu gaat het leven anders uitzien. Zoon werkt en leeft in Heerlen, ouders wonen in Reuver en zusje woont in Curacao 😛 Wat zullen mams en paps een rust krijgen in die situatie zeg, vergeleken met eerst 2 en later 1 kind thuis. Als ik mijn ouders was zou ik gewoon lekker relaxt gaan leven, veel uiteten en dingen doen waar je eerder geen tijd voor had 😉 Hoe dan ook, volgend jaar ziet het er naar uit dat ik dan mijn eerste echt verre reis ooit ga maken. Het blijft uiteraard een geweldig vakantie adres en voor mij de eerste keer dat ik zo’n blauwe zee aantref en dan dit keer niet via foto’s maar in reallife. Ik wil er leren duiken met een duikfles en vooral de cultuur leren kennen. Wat zal me dat een inspiratie geven om over te schrijven. Gelukkig weet ik dan ook wel raad met een fototoestel om alle momenten vast te leggen voor later. Goodbye koud landje en welkom zonovergoten stranden. Maar zover is het nog niet, we zijn 2014 nog niet eens uit.

Rest mij nu alleen nog mijn zusje alvast heel heel heel veel succes en fun te wensen daar en weet dat ik je zeker kom opzoeken volgend jaar. Nu nog maar even genieten van de momenten dat ze nog in Nederland is. Nog ongeveer 3 weken en dan is het moment al daar. Nog niet aan denken…

4564290565

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

Zwerven zonder doel

A-Wanted-Man2

”Zwerven is reizen zonder je einddoel te kennen”

Waarom een column over zwerfgedrag zouden jullie je misschien afvragen? Nou, puur omdat dit ook een kant van me is. Heerlijk in je vrije tijd doelloos ronddolen en geloof me of niet, je komt altijd wel dingen tegen die interessant zijn. Soms zijn het nieuwe mensen, soms zijn het wat dieren, soms is het een geheel nieuwe route naar een wijk waar je nog nooit geweest bent. Kortom: zwerven heeft voor mij wel een relaxerende werking. Mede ook omdat ik wat beter na kan denken wanneer ik rondloop, liever dat dan het stilzitten want dat past nou niet echt bij me. Het zal wel een oerinstinct zijn, dat je niet gebonden wilt zijn en kunt thuiskomen hoe laat je zelf wilt 😉

Zoals sommigen van jullie al weten ben ik ook mateloos fan van de Lee Child boekenreeks over Jack Reacher. Enkele jaren is ook zijn eerste verfilming in Nederland in de bios geweest. ”One shot” ofwel de Nederlandse versie van het boek Voltreffer. Enfin, voor de mensen die deze legendarische figuur nog niet kennen: sta  mij toe. Het betreft een ex-militair (Militaire politie) van 1,96m (leuk feitje: hij werd gespeeld door de kleine Tom Cruise hahaha) die na zijn afzwaaien zijn hele levensstijl overhoop heeft gegooid. Zijn verhalen in de boeken beginnen nadat hij 14 maanden eerder eervol ontslag heeft gekregen uit het leger en begint rond te dolen. Nooit hoeven werken, nooit een vaste verblijfplaats gekend is wat van hem ”zwerven zit in zijn bloed” maakt. Nu heeft dit fictief personage zijn levensstijl zo omgegooid dat hij geen adres heeft, geen rijbewijs, geen bezittingen behalve een paspoort, een opvouwbare tandenborstel en contant geld. Kleding? Hij draagt wat ‘ie koopt en als het vies wordt dan koopt hij weer een nieuw setje en gooit de oude kleding gewoon in de winkel in de prullenmand. Zijn theorie is: ”Als ik meer kleren  bij me moet dragen, heb ik straks een tas nodig, en dan kom je uiteindelijk al heel snel aan een huis met allerlei verantwoordelijkheden: onderhoud, huur, belastingen, een vaste gedwongen verblijfplaats, dat is niets voor mij.” Hij overnacht ook van hotel tot hotel zo goedkoop als hij het kan vinden en wordt puur betaald uit zijn pensioen. Uiteraard klust Reacher wel bij als bijvoorbeeld uitsmijter of graver van zwembaden maar verblijft normaal nooit langer dan enkele weken, of zelfs dagen, op dezelfde plek. Anonimiteit, is wat zijn motto is. Geld laat hij puur overmaken vanuit zijn rekening bij het leger naar de ”Western union” loketten.

Goed, genoeg over Reacher, ben gewoon enorm geïnspireerd door die man. Allereerst lijkt het erg radicaal: geen vaste woonplek, geen bezittingen maar hij geniet wel van een enorm soort vrijheid waar menig Nederlander alleen maar van kan dromen. Niemand maakt hem iets, niemand kent hem ook eigenlijk en omdat hij al die jaren in het straatje van het leger heeft moeten lopen is het nu  eindelijk tijd dat hij zelf het heft in eigen handen neemt. Bij mij is het uiteraard niet zo extreem, wel geniet ik ook van anonimiteit. Ik ben zo’n gek die best in zijn eentje naar een film kan gaan of uit gaat eten. Tuurlijk maakt dit je dan wel tot een vreemde snuiter maar het is een soort vrijheid die ik niet kan hebben wanneer ik bijvoorbeeld al een eigen huis heb met 2 honden, een vrouw en een kind. (geinig dat ik die honden eerst benoem maargoed, valt me nu pas op) 😛

Rondzwerven, met niemand iets te maken heb, alle tijd van de wereld: Heerlijk! Ik denk ook dat dit bij mij zo ontstaan is doordat ik zoals de meeste mensen gewoon van maandag t/m vrijdag bezig ben op de werkvloer en mijn avonden zo snel voorbij zijn dat ik in het weekend ook echt tijd alleen nodig heb. Nu is het in mijn beroep ook zo dat je constant met honderden mensen in aanraking komt en daar heb je soms gewoon genoeg van. Geef mij maar mijn gitaartje, muziek, een spelletje of een leeg vel papier waar ik lekker op kan schrijven. Zo is dat ook hoe de meeste van deze colums ontstaan. Ik loop met een notitieblokje op zak in de avonden of weekend vanalles op te schrijven over waar het nu dan weer over zal gaan 🙂 Ieder zijn hobby zeggen we dan.

Nu is deze column een tikje serieuzer geworden en langer dan de bedoeling was maar ik wilde met jullie gewoon het feit delen dat ik van tijd tot tijd nog wel over dat zwerversachtige beschik, ik zie dat ook terug in mijn vader die uren weg kan blijven in de vrije natuur met zijn trouwe viervoeter erbij 🙂 Want hoe anoniem zijn we nu eigenlijk in Nederland? Al je stappen worden zowat gecontroleerd door pasjes, je mobiel, je mailadres etc. Zeker door de komst van social media kan een beetje internetter binnen enkele minuten heel veel informatie over je vinden. Het is aan de ene kant uiteraard informatie die je zelf wenst te delen maar toch komt er ook veel ongevraagde of onwetende informatie naar buiten. Dingen over jezelf op internet waar je niet eens het bestaan van kent. In die tijd leven we nu en ik kan me voorstellen dat dit voor veel mensen geen prettige gedachte is. Dus wees voorzichtig met een openbare bron als het internet. Google maar eens je eigen naam en geboorteplek ofzo 😉

Volgende week weer een heel ander onderwerp in deze column, geniet nog van jullie zondag 😀
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

Rotzooi

rommelmarkt

Rommelmarkt: Een plek waarbij je per  1 vierkante meter meer zooi probeert uit te stallen dan je buurman. – Tim Hendriks (c) 2014

Om mij heen zie ik ze staan: kraampjes met spullen. Ik besluit om nog wat verder in te zoomen op het gebeuren en lees nu ook dat het om heuse straatfeesten gaat hier in dat dorp. Feest? Welk feest? of is het soms een feest om van je oude bij elkaar geraapte zooi af te komen? Voor mij doemt een tafeltje op met “te koop: volledige uitstalling 70 , 60 , 50 euro”  ,  met exact in die volgorde de doorgestreepte cijfers. Ik stel me in gedachten voor hoe dit tafeltje er over een uur uit zal zien: 50 , 30 , neem het alstublieft mee dan doe ik er nog een krat bier bij ook nog  , ik laat het staan : dieven ga uw gang. Nee, ook ik loop verder met de menigte om naar volgende kraampjes te loeren. Het zijn bepaalde gradaties: je hebt ”de rijke kitsch toestanden” ,  de ” kijk mij en mijn cd verzameling ” , de  ”geen idee of de spelletjes het nog doen maar koop gerust” en mijn persoonlijke favoriet : de ” ja, het ziet er uit als een leeggeruimde zolder, maar mijn vrouw ziet me aankomen als ik weer met al die zooi terug kom” kraam. Nee, wat mij meer interesseert op een snikhete zaterdag als deze, dat is een lekker fris ijsje voor tijdens het lopen. Dan kunnen we nog onze smaakpapillen koelen en beschermen tegen de warme winden van het land. (Het is notabene het enige lichaamsdeel dat je dan nog van koelte kunt voorzien op een dag als deze maar dat terzijde). Bij gebrek aan een ijskraam werd het een hamburger met ajuinen zoals ze het daar graag noemen en dit was tevens mijn ontbijt. Heerlijk dat weekendgevoel: fastfood 24/u per dag. Snel verder naar de volgende uitstalling van rotzooi die geen hond koopt. Een klassieker van de mensen is hier: ”ja ik loop nog even wat rond en kom dan later nog wel terug”. Met andere woorden: ”hou je rotzooi, ik maak dat ik halsoverkop richting de auto vlucht” 😛

Ja, straatfeest ofwel verkapte rommelmart dingen, dat is echt niets voor mij. Al die hopeloze blikken van mensen die maar al te graag een zonnesteek oplopen bij het de hele dag voor heen kraampje zitten gedoe. En als ze nou eens iets verkochten, dan zei ik nog nouja mooi, een goed initiatief. Maar ik zag niemand wat kopen, ja ik zag mensen babbelen over prijzen die ze nooit eens werden waarna ze dan maar weer verder liepen. Voor meer dan 90% van de massa durf ik te zeggen dat ze weer met zowat de gehele inventaris rotzooi terug de auto in gaan, de oprit naar hun huis naderen en moeder de vrouw die naar buiten komt: ” en hoe is het gegaan, nog wat verkocht?”  De huisman in kwestie zal dan zonder pardon een paar kubieke meter verhuisdozen de voortuin in flikkeren en zweren nooit meer naar een rommelmarkt te gaan. Enkele minuten later staan alle dozen echter weer op zolder te wachten op het volgend jaar. Het is immers maar 1 keer per jaar rommelmarkt in het dorpje en tja je moet toch van je rommel af hè? Succes…

Het moge duidelijk zijn, ik begrijp ze niet die rommelmarkten. Een goed alternatief waar ik een tijdje in rondgedoold heb dat zijn de marktplaats achtige toestanden of zelfs gratis weggeef pagina’s op facebook. Hier kunnen de mensen wat afspreken en dan voor een bepaald artikel langskomen. Kijk daar zie ik nu meerwaarde in, niemand hoeft meer het straatbeeld te terroriseren met overvolle kraapmpjes troep, niemand loopt meer de kans op een zonnesteek en al helemaal niemand begint meer een echtscheiding omdat perongeluk de teddybeer die je vrouw als kind had wél de verkoop in is gegaan. (Mocht dit gebeuren dan garandeer ik jullie dat de vrouw van dit verhaal, of de man, even later op Marktplaats te koop aangeboden staat, sterker nog: gratis af te halen).

Eigenlijk is het hele concept rommelmarkt wat verouderd met opkomst van de computertechniek, mooi zo dan kunnen wij weer rustig door een dorpje wandelen, zonder dat ze de enige hoofdstraat die het dorp heeft moeten afzetten ten behoeve van een rommelmarkt of straatfeest of whatever.

I have spoken 😀
Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014

Zon, baarden en meer

zon

Aaaaaaa, heeeeeeerlijk. Vandaag in de zonovergoten tuin inspiratie opgedaan voor deze column (die voor het eerst in zijn bestaan een dag éérder uitkomt). Waarom vraagt u zich af? nou, morgen ben ik de hele dag niet in huis en na de verlate columns zeg ik: ”laten we eens gek doen, dus brengen we de zondagse column gewoon naar u toe op zaterdag”. Rebels vraagt u zich af? ja ruig hoor nou nou. Anyways 😛
Goed dat jullie weer allemaal in grote getale gekomen zijn om weer mee te lachen met mijn vreemde gedachten die zonder spellingscontrole op het scherm verschijnen (en ja dat is vaak te merken.) De afgelopen week stonden de kranten en media uiteraard vol met nieuws over het songfestival, vrouwen met baarden, Ilse de Lange, vrouwen met baarden en vooral niet te vergeten: vrouwen met baarden. De inschrijvingen voor volgend jaar druppelen al binnen:

baard

Allereerst wil ik met jullie praten over een bijzondere ontwikkeling. Het valt mij namelijk op dat mensen van mijn leeftijd al erg jong bezig zijn met hun gezinsleven. Ja vrees en huiver het staat er echt: GEZINSLEVEN. Als ik naar mezelf kijk dan ben ik op dit moment een jonge man (niet te verwarren met klein kind, al is dat ook deels waar.) wonend met een huppelend bolletje vacht genaamd konijn. Ik moet echt nog niet aan een gezin denken. Trouwens, de naam konijn doet het beestje geen eer aan want over het algemeen zijn konijnen schattige huisdieren. Maar dat ik een carnivorus gigantus in huis heb gehaald, dat bleek pas toen het beest uit zijn puberteit kwam en zich ontpopte tot ware enkelbijter. We willen dit soort beest nu al doorfokken om zo te dienen ter ondersteuning van de nationale garde en toekomstige arrestatieteams. Niks bereden politie, een konijn aan een riempje, da’s pas angstaanjagend! Maar terugkomend op dat gezinsleven: het valt me hierbij op dat mijn leeftijdsgenoten steeds jonger gaan samenwonen, baby’s fokken en een eigen huis bouwen. En dat dan nog het liefst allemaal binnen dezelfde maand. Dit resulteert dan in een bouwplan waarbij de babykamer al klaar is terwijl de rest van het huis nog een bouwval is waardoor de jonge moeder genoodzaakt is om bij de buren te douchen en wellicht ook te bevallen 😉 Nou Tim jongen, wat ben je weer lekker op dreef zeg. Het gezinsleven heeft toch ook wel mooie dingen te bieden? Ow ja zeker: kindergeld! punt! (dat dit geld allang op is voordat een beetje normale studie betaald is, daar kunnen we het maar beter niet over hebben.)

Ik zal jullie eens wat anders vertellen. Het hedendaagse verkeer is ook levensgevaarlijk geworden. En dan niet door motorbendes of ander gevaarlijke weggebruikers, nee het is de elektrische fiets. Volgens mij hebben ze op de meeste modellen vergeten een rem aan te brengen want gemiddeld heb ik per week 2 van die fietsen onder mijn wagen liggen. En dat is knap gezien het kleine formaat auto wat ik rij en boven alles staat het gewoon lullig wanneer ik voor de zoveelste keer langs de weg sta om vanonder mijn auto ijzer- en lichaamsdelen weg te krabben. Het geeft gewoon een hoop rotzooi en is niet zo goed voor mijn lak ook 😉

Verder breng ik jullie ook af en toe updates uit de wereld van de liefde. En dan eigenlijk nooit uit mijn eigen liefdesleven maar uit de gekke gebeurtenissen die zo nu en dan op mijn pad komen :p . Zo ook deze week, een meid raakt met me in gesprek over dat ze voor het eerst een break-up met een jongen heeft gehad. Ze waren al zowat anderhalf jaar samen en het enige wat die jongen kon uitbrengen op het moment van uit elkaar gaan was: ”We hadden meer moeten praten.” Nou dan sla ik stijl achterover wanneer ik zoiets hoor. Nee echt, ik bedoel ben ik dan ouderwets als ik vind dat een relatie gebouwd is op vertrouwen? Als het fundament gelegd wordt door veel met mekaar te praten? Misschien is een deel van het probleem wel de ”social” media? Dat mensen liever op hun facebook zitten dan op hun vriendin. brrrrrr. Enge ontwikkeling dit. Ik kan me herinneren dat ik wel altijd iedere liefde de oren van de kop deed kletsen, niet dat dat altijd garant stond voor succes en misschien lag het ook wel aan het feit dat ik altijd bezig ben met een nieuw verhaal, een nieuw gitaarlied of een nieuwe theorie. Misschien had ik het als filosoof of psycholoog ook wel niet slecht gedaan op deze wereld. Hoe dan ook… 🙂

Iedereen weer bedankt voor het lezen van de , dit keer vroegere, zondagse Tim’s Talk 😀
Be happy and laugh 🙂

Tim Theo Martin Nelson Hendriks (c) 2014